ร้านอาหารแห่งนี้เปิดมาหลายปีแล้ว เจ้าของแซ่หลิวและสนิทกับหวังซิงเยว่มาก
พอเห็นสองพี่น้องมาถึง เถ้าแก่หลิวก็รีบเดินมาต้อนรับ
“โอ้โห เถ้าแก่หวัง! วันนี้มีเวลามาที่ร้านด้วยเหรอ?”
หวังซิงเยว่ยิ้มพลางตอบว่า “น้องชายผมเพิ่งออกมา เลยพามากินข้าวสักมื้อ”
พอเถ้าแก่หลิวเห็นหวังซิงอี้ก็ยิ้มกว้างทันที
“ซิงอี้ ในที่สุดก็ออกมาแล้วเหรอ? วันนี้ต้องดื่มฉลองกันสักหน่อยแล้ว! มาเลย เดี๋ยวฉันจัดห้องส่วนตัวให้”
ทุกคนพูดคุยหัวเราะกันพลางขึ้นไปชั้นสอง
ไม่นานนัก อาหารจานเด็ดหลายอย่างก็ถูกยกมาเสิร์ฟ ทั้งปลาหลีฮื้อพะโล้ ขาหมูตุ๋นซีอิ๊ว และเนื้อทอดผัดซอส
สองพี่น้องรินเหล้า กินไปคุยไป
ในจังหวะนั้นเอง มีชายหนุ่มสามคนเดินเข้ามาที่ชั้นล่าง
คนที่เดินนำอายุราวยี่สิบหกยี่สิบเจ็ดปี สวมเสื้อลายดอก คล้องสร้อยสีทองเส้นหนึ่งไว้ที่คอ ผมหวีเรียบจนมันเงา
เขาไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นซุนเอ้อร์เป่าที่เคยถูกหวังซิงอี้จัดการอย่างหนักเมื่อหลายปีก่อน!
หลายปีมานี้ ซุนเอ้อร์เป่าใช้ชีวิตในเขตเหนียนก่างได้ไม่ค่อยดีนัก
หลังจากโดนหวังซิงอี้อัดไปชุดใหญ่ในตอนนั้น เขาก็สงบเสงี่ยมลงอย่างสิ้นเชิง ไม่กล้าไปหาเรื่องที่ร้านของหวังซิงเยว่อีกเลย
แต่พักหลังมานี้ เจ้านี่กลับโชคดีขึ้นมา
ก่อนหน้านี้ไม่นาน เขารู้จักกับจางเหล่าซานแห่งเกาเฟิงกรุ๊ป เมืองฝู่โจว ผ่านเพื่อนคนหนึ่งที่ทำธุรกิจวัสดุก่อสร้าง
แค่เห็นท่าทางของจางเหล่าซาน ซุนเอ้อร์เป่าก็เกิดความคิดขึ้นมาทันที
ออกไปไหนก็นั่งรถเก๋ง กินข้าวแต่ละมื้อมีอาหารจานเด็ดเต็มโต๊ะ ไปที่ไหนก็มีคนเรียก “พี่สาม” อย่างนอบน้อม
นี่มันต้นไม้ใหญ่ชัด ๆ!
ซุนเอ้อร์เป่าจึงคอยหาโอกาสเข้าไปอยู่ใกล้จางเหล่าซาน ทั้งยกน้ำชา รินน้ำ และคอยชนแก้วส่งบุหรี่ ปากหวานราวกับเคลือบน้ำผึ้ง
จางเหล่าซานชอบคบค้าสมาคมกับคนอื่นอยู่แล้ว แถมยังชอบให้คนยกยอปอปั้น ค่อย ๆ รู้สึกว่าซุนเอ้อร์เป่าเป็นเด็กที่รู้ความดี
พอดีเกาเฟิงกรุ๊ปมีธุระทางธุรกิจบางอย่างในอำเภอฉางซิง จางเหล่าซานจึงให้ซุนเอ้อร์เป่าช่วยวิ่งจัดการเรื่องต่าง ๆ
วันนี้จางเหล่าซานจะมาเจอลูกค้าสองสามคนที่อำเภอฉางซิง ซุนเอ้อร์เป่าจึงมาจัดเตรียมร้านอาหารไว้ล่วงหน้า
ทันทีที่เดินเข้ามาในโถง เถ้าแก่หลิวก็รีบเดินมาต้อนรับ
“เอ้อร์เป่า มาแล้วเหรอ?”
“เฒ่าหลิว ห้องส่วนตัวที่จัดให้พี่สามฉันเตรียมไว้หรือยัง?”
“เตรียมไว้แล้ว ห้องฝั่งตะวันออกชั้นบน นั่งได้สิบกว่าคน”
“ดีเลย วันนี้แขกที่มาคนนี้ไม่ธรรมดา นายต้องต้อนรับให้ดี”
ซุนเอ้อร์เป่าไพล่มือไว้ข้างหลัง วางท่าราวกับเป็นบุคคลสำคัญ
ระหว่างที่พูดกัน จู่ ๆ ก็มีเสียงดังมาจากบันได
“พี่หลิว เอาบุหรี่หงถ่าซานมาให้กล่องหนึ่ง!”
ซุนเอ้อร์เป่าเงยหน้ามองไปโดยไม่รู้ตัว
เห็นหวังซิงอี้กำลังเดินลงมาจากชั้นบน
สายตาของทั้งคู่ประสานกัน ซุนเอ้อร์เป่าชะงักค้างทันที
รอยยิ้มบนใบหน้าหายไปในพริบตา
หวังซิงอี้กลับยิ้มออกมา
“อ้าว นี่เอ้อร์เป่านี่นา?”
“พี่อี้... พี่อี้!” ซุนเอ้อร์เป่ารีบยิ้มประจบ “โธ่ พี่อี้ ออกมาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ?”
“เพิ่งออกวันนี้”
“งั้นก็เป็นเรื่องดีจริง ๆ ครับ!”
ซุนเอ้อร์เป่าพูดพลางรีบหลบไปด้านข้าง
หวังซิงอี้มองสร้อยที่คอเขาแล้วพูดพร้อมรอยยิ้ม “ไม่เจอกันไม่กี่วัน ดูท่าจะรุ่งดีนี่ ใส่สร้อยทองแล้วด้วย?”
ซุนเอ้อร์เป่ารีบยิ้มแห้ง “โธ่ ของปลอมครับ ซื้อมาแค่สิบกว่าหยวน ใส่เล่น ๆ น่ะ”
“เออ ตั้งใจใช้ชีวิตให้ดีแล้วกัน”
หวังซิงอี้ไม่ได้สนใจเขาต่อ หยิบบุหรี่แล้วเดินขึ้นชั้นบนไป
จนหวังซิงอี้เดินลับไปไกล ซุนเอ้อร์เป่าถึงค่อยถอนหายใจโล่งอก
ไอ้หนุ่มผมทองที่เพิ่งเข้ากลุ่มมาคนหนึ่งถามอย่างสงสัย “พี่เอ้อร์เป่า ไอ้หมอนั่นเป็นใครครับ? ทำไมพี่ต้องพูดกับมันดี ๆ ขนาดนั้น?”
“แกจะถามมากไปทำไม?”
ซุนเอ้อร์เป่าถลึงตาใส่เขา
ชายหนุ่มอีกคนจำหวังซิงอี้ได้ จึงขยับเข้ามาถามว่า “พี่เอ้อร์เป่า นั่นไม่ใช่คนที่อัดพี่เมื่อหลายปีก่อนเหรอ...”
“หุบปาก!” สีหน้าซุนเอ้อร์เป่าพลันหม่นลง “ไอ้เวร แกไม่พูดสักคำแล้วจะตายหรือไง?”
ชายหนุ่มคนนั้นรีบปิดปากทันที
ซุนเอ้อร์เป่าเดือดดาลอยู่ในใจจนแทบระเบิด
ตอนนั้นเขาพาคนมาสี่ห้าคน แต่กลับถูกหวังซิงอี้คนเดียวจัดการจนเลือดอาบหน้า เรื่องนี้ลือกันไปทั่วเขตเหนียนก่างอยู่พักใหญ่
เขาอยากแก้แค้นมาตลอด แต่ก็ไม่มีความกล้าพอ ปกติจึงคอยหลบหวังซิงอี้ ไม่คิดเลยว่าวันนี้จะมาเจอไอ้ตัวซวยนี่อีก!
ระหว่างที่กำลังครุ่นคิด ไอ้หนุ่มผมทองข้าง ๆ ก็พูดขึ้นมาว่า “พี่เอ้อร์เป่า ตอนนี้พี่ตามพี่สามจางอยู่ ยังต้องกลัวมันอีกเหรอครับ?”
ซุนเอ้อร์เป่าชะงัก
จริงด้วย!
ตอนนี้เขาไม่ใช่คนเดิมแล้ว!
จางเหล่าซานเป็นใครน่ะหรือ?
เป็นเถ้าแก่ใหญ่ผู้มั่งคั่งและมีอิทธิพลในฝู่โจว รู้จักเจ้าพ่อในวงการอยู่เป็นพรวน!
หวังซิงอี้ต่อยเก่งแล้วจะสู้คนได้สักกี่คน?
พอคิดถึงตรงนี้ ซุนเอ้อร์เป่าก็ผุดแผนขึ้นมาในใจ
ตัวเองสู้หวังซิงอี้ไม่ได้ แต่พี่สามจางจัดการมันได้!
แค่หาทางทำให้หวังซิงอี้ล่วงเกินจางเหล่าซาน เขาก็จะมีโอกาสระบายแค้นนี้แล้วไม่ใช่หรือ?
ซุนเอ้อร์เป่ากลอกตาไปมา ก่อนหันไปถามเถ้าแก่หลิวว่า “เฒ่าหลิว ห้องส่วนตัวฝั่งตะวันตกติดหน้าต่างมีคนหรือยัง?”
“มีแล้ว เป็นห้องของเถ้าแก่หวังกับน้องชาย”
“งั้นย้ายพวกเขาไปฝั่งตะวันออก ห้องฝั่งตะวันตกเก็บไว้ให้พี่สามฉัน”
เถ้าแก่หลิวลำบากใจขึ้นมาทันที
“เอ้อร์เป่า พวกเขากินกันไปแล้ว จะให้ย้ายยังไงล่ะ? อีกอย่างห้องที่ฉันจัดให้นายก็ดีอยู่แล้ว”
“ดีตรงไหน?”
ซุนเอ้อร์เป่าจงใจขึ้นเสียง
“พี่สามฉันมีฐานะขนาดไหนในฝู่โจว? จะให้เขานั่งห้องเล็ก ๆ ได้ยังไง เหมาะที่ไหนกัน?”
เถ้าแก่หลิวยังไม่ทันอธิบาย ซุนเอ้อร์เป่าก็ก้าวขึ้นบันไดไปแล้ว
“เอาละ ไม่ต้องยุ่ง ฉันไปคุยกับพวกเขาเอง!”
พูดจบ เขาก็พาลูกน้องอีกสองคนตรงไปยังห้องส่วนตัวที่หวังซิงอี้อยู่
พอผลักประตูเข้าไป หวังซิงเยว่กำลังดื่มเหล้ากับน้องชาย
เมื่อเห็นซุนเอ้อร์เป่าเข้ามา หวังซิงเยว่ก็ชะงักไปเล็กน้อย
“เอ้อร์เป่า มีธุระอะไร?”
ซุนเอ้อร์เป่ายิ้มแป้นแล้วพูดว่า “พี่หวัง คืออย่างนี้ครับ วันนี้ผมมีแขกคนสำคัญมากจะมา รบกวนพี่สองคนย้ายไปห้องอื่นได้ไหมครับ? ห้องฝั่งตะวันออกก็กว้างขวางเหมือนกัน”
หวังซิงเยว่รู้สึกว่าไม่เห็นเป็นไร
ยังไงก็กินกันแค่สองพี่น้อง นั่งตรงไหนก็เหมือนกัน
เขากำลังจะตอบตกลง แต่หวังซิงอี้กลับพูดขึ้นก่อนว่า “ซุนเอ้อร์เป่า นี่นายจะเล่นลูกไม้อะไรอีก?”
“พี่อี้ พี่สามผมกำลังจะมา ห้องนี้กว้าง แสงก็ดี ผมเลยคิดว่าจะจัดให้เขานั่งที่นี่ครับ”
“พี่สามนายเป็นใคร?”
“พี่สามจางแห่งฝู่โจว!” ตอนซุนเอ้อร์เป่าพูด หลังของเขาตั้งตรงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด “จางลี่ซานแห่งเกาเฟิงกรุ๊ป เคยได้ยินชื่อไหม?”
หวังซิงอี้ชะงักไป ก่อนจะหัวเราะ “นายหมายถึงจางเหล่าซานเหรอ?”
สีหน้าซุนเอ้อร์เปลี่ยนไป “จางเหล่าซานอะไร นั่นพี่สามฉัน!”
“รู้น่า สองวันก่อนฉันยังเจอเขาที่สถานกักกันอยู่เลย”
ซุนเอ้อร์เป่าไม่เชื่อสักนิด
ในสายตาเขา จางเหล่าซานเป็นคนมีฐานะขนาดไหน? ส่วนหวังซิงอี้ก็แค่อันธพาลตัวเล็ก ๆ ในอำเภอ จะไปมีความสัมพันธ์อะไรกับจางเหล่าซานได้ยังไง?
“หวังซิงอี้ เลิกโม้ได้แล้ว! พี่สามฉันเป็นใคร นายคิดว่าตัวเองรู้จักเขาด้วยหรือไง?”
รอยยิ้มบนใบหน้าหวังซิงอี้หายไป “ซุนเอ้อร์เป่า ฉันใจดีกับนายเกินไปหรือเปล่า? พวกเรากินกันไปครึ่งมื้อแล้ว นายยังเข้ามาสั่งให้ย้ายที่อีกไง ร้านนี้นายเป็นเจ้าของหรือไง?”
ซุนเอ้อร์เป่าหน้าเจื่อนทันที
ข้างหลังยังมีลูกน้องอีกสองคน เถ้าแก่หลิวก็ยืนมองอยู่ตรงประตู เขาไม่อยากยอมแพ้ให้ใครง่าย ๆ
“หวังซิงอี้ ฉันแค่ขอคุยเรื่องย้ายห้อง นายต้องพูดจาขนาดนี้เลยเหรอ?”
“งั้นฉันบอกนายตรงนี้เลยว่าไม่ย้าย เข้าใจไหม?”
หน้าซุนเอ้อร์เป่าแดงก่ำ “นายไม่ไว้หน้าพี่สามฉันเลยสักนิดหรือไง?”
หวังซิงอี้หัวเราะ “ซุนเอ้อร์เป่า นายพูดถึงจางเหล่าซานทุกสามคำ เขาเป็นพ่อนายหรือไง?”
พนักงานเสิร์ฟหลายคนในห้องเกือบหลุดหัวเราะออกมา
ซุนเอ้อร์เป่าเดือดขึ้นมาทันที “หวังซิงอี้! นายพูดถึงใคร?”
“ก็พูดถึงแกไง ฟังไม่ออกหรือไง?”
ซุนเอ้อร์เป่าจงใจเดินเข้าไปผลักหวังซิงอี้ “พูดอีกทีสิ!”
หวังซิงอี้หน้าขรึมลง ยื่นมือคว้าข้อมือเขาแล้วกระชากไปด้านข้าง ก่อนจะเตะเข้าให้เต็มแรง!
“โครม!”
ซุนเอ้อร์เป่าถูกเตะจนเซถอยหลังไปหลายก้าว ก้นกระแทกพื้น
ไอ้หนุ่มผมทองข้าง ๆ เห็นดังนั้นก็เงื้อหมัดพุ่งเข้ามา
หวังซิงอี้เบี่ยงตัวหลบ ก่อนฟาดฝ่ามือใส่หน้าเขากลับไป
เพียะ!
ไอ้หนุ่มผมทองถูกตบจนหมุนคว้างไปครึ่งรอบ ยกมือกุมแก้มด้วยสีหน้ามึนงง
ชายหนุ่มอีกคนกำลังจะเข้ามา หวังซิงอี้หันไปถลึงตาใส่เขา
“ไง อยากลองด้วยไหม?”
หมอนั่นรีบหยุดกึก โบกมือรัว ๆ “ไม่ครับ ๆ พี่อี้ ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น!”
หวังซิงอี้ไม่สนใจเขาอีก เดินไปหยุดตรงหน้าซุนเอ้อร์เป่า
ตอนนี้ซุนเอ้อร์เป่าลุกขึ้นมาแล้ว
พอเห็นหวังซิงอี้เดินเข้ามา เขาก็ตกใจจนรีบถอยหนี
“พี่อี้! พี่อี้! ผมผิดไปแล้ว!”
หวังซิงอี้คว้าคอเสื้อเขาไว้ แล้วตบหน้าเข้าให้ฉาดหนึ่ง
“เพียะ!”
ซุนเอ้อร์เป่าถูกตบจนหน้าหัน เลือดซึมที่มุมปากทันที
“ซุนเอ้อร์เป่า แกนี่ลืมความเจ็บไปแล้วหรือไง?”
“ไม่ลืมครับ! พี่อี้ ผมไม่ลืมจริง ๆ!”
“ไม่ลืมแล้วมาหาเรื่องฉันทำไม?”
“ผมผิดไปแล้ว! ผมผิดจริง ๆ!”
ซุนเอ้อร์เป่าร้องขอชีวิตไม่หยุด
เห็นเขายอมแพ้แล้ว หวังซิงอี้ก็ขี้เกียจจัดการต่อ
วันนี้เขาเพิ่งออกมา จะไปหาเรื่องวุ่นวายเพิ่มเพราะคนแบบนี้ก็ไม่คุ้ม
เขาปล่อยซุนเอ้อร์เป่าแล้วชี้ไปทางประตู
“ไสหัวไป! อย่ามาขัดเวลาพวกเรากินข้าว!”
“ครับ! ได้เลย!”
ซุนเอ้อร์เป่าพาลูกน้องสองคนเดินคอตกออกจากห้องส่วนตัวไป
หวังซิงเยว่เห็นดังนั้นก็อดถอนหายใจไม่ได้
“เสี่ยวอี้ เพิ่งออกมาได้ไม่กี่ชั่วโมงก็ไปมีเรื่องกับคนอื่นอีกแล้ว!”
หวังซิงอี้หัวเราะพลางนั่งลงที่เดิม
“พี่ก็เห็นแล้วนี่ เขาหาเรื่องเอง ผมจะปล่อยให้มันขึ้นมานั่งขี่คอหรือไง?”
“เอาละ ๆ รีบกินข้าวเถอะ!”
หวังซิงเยว่ไม่ได้พูดอะไรต่อ
ส่วนซุนเอ้อร์เป่าในตอนนี้ โกรธจนหน้าซีดเขียว
“โธ่เว้ย! หวังซิงอี้ แกคอยดูแล้วกัน!”
ไอ้หนุ่มผมทองกุมแก้มแล้วถามเสียงเบาว่า “พี่เอ้อร์เป่า เราจะปล่อยเรื่องนี้ไปเฉย ๆ เหรอครับ?”
“ปล่อยบ้าอะไร!” ซุนเอ้อร์เป่าด่ากราด “รอพี่สามฉันมาก่อน ฉันจะทำให้ไอ้หมอนั่นรู้ฤทธิ์ให้ได้!”
ระหว่างที่พูดกัน รถเก๋งสีดำคันหนึ่งก็ค่อย ๆ จอดลงหน้าจวี้ฝูโหลว
ประตูรถเปิดออก ชายวัยกลางคนอายุสี่สิบกว่าเดินลงมา
เขาไว้ผมหวีเสย สวมสูทสีเข้ม รองเท้าหนังมันวับ
เขาคือจางเหล่าซานแห่งเกาเฟิงกรุ๊ป!
ซุนเอ้อร์เป่าเห็นแล้วก็รีบเดินเข้าไปต้อนรับ “พี่สาม! ในที่สุดพี่ก็มา!”
จางเหล่าซานยิ้มพลางถามว่า “เอ้อร์เป่า จัดร้านอาหารเรียบร้อยหรือยัง?”
“เรียบร้อยแล้วครับ พี่สาม!”
ซุนเอ้อร์เป่ารีบรับกระเป๋าจากมือเขา
แต่เดินไปได้สองก้าว เขาก็หยุดลงกะทันหัน แสร้งทำสีหน้าน้อยใจ
จางเหล่าซานเหลือบมองเขา “เป็นอะไรไป?”
“พี่สาม วันนี้ผมโดนคนต่อยครับ”
“โดนต่อย?” จางเหล่าซานชะงักไป ก่อนขมวดคิ้ว “ใครกล้าขนาดนั้น?”
ซุนเอ้อร์เป่ากัดฟันตอบ “อันธพาลคนหนึ่ง ชื่อหวังซิงอี้ครับ!”
เดิมทีจางเหล่าซานไม่ได้ใส่ใจนัก
แต่พอได้ยินชื่อนั้น เขาก็ชะงักไปทันที
“ใครนะ? หวังซิงอี้เหรอ?”
“ใช่ครับพี่สาม พี่รู้จักเขาเหรอ?”
จางเหล่าซานขมวดคิ้ว นึกอยู่ครู่หนึ่ง
นี่ไม่ใช่หนุ่มที่เขาเจอในสถานกักกันเมื่อสองวันก่อนหรอกหรือ?
ตอนนั้นได้ยินคนพูดกันว่าเจ้านี่ต่อยเก่ง แถมนิสัยก็ไม่เบา
แต่พวกเขาก็แค่เคยเจอกันแล้วทักทาย ไม่ได้คุยกันมากนัก
“รู้จัก เจอกันในสถานกักกันเมื่อสองวันก่อน เป็นอะไรไป นายมีเรื่องกับเขาหรือ?”
ซุนเอ้อร์เป่ารีบพูดว่า “พี่สาม พี่ไม่รู้อะไร ไอ้หมอนั่นมันอวดดีสุด ๆ! ผมบอกว่าผมตามพี่สามจางอยู่ แล้วพี่เดาสิว่ามันพูดยังไง?”
“พูดว่ายังไง?”
“มันบอกว่า ต่อให้ซุนเอ้อร์เป่าอย่างผมตามจางเหล่าซานอยู่ หรือจางเหล่าซานมาด้วยตัวเอง มันก็จะซ้อมไม่เว้นเหมือนกัน!”