พอพวกน้อง ๆ ที่อยู่ข้าง ๆ เห็นเข้า ก็รีบคว้าขวดเหล้ากับม้านั่งพุ่งเข้ามาช่วย
หวังซิงอี้ไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย เขาคว้าม้านั่งไม้ขึ้นมาตัวหนึ่ง แล้วพุ่งเข้าใส่คนกลุ่มนั้น
เสียงข้าวของกระแทกกันดังสนั่น โต๊ะถูกคว่ำ ขวดเหล้าแตกกระจายเกลื่อนพื้น ใช้เวลาแค่หนึ่งหรือสองนาที คนสี่ห้าคนก็ถูกซ้อมจนเซไปเซมา สองคนเห็นท่าไม่ดีจึงเผ่นหนีไปทันที
ซุนเอ้อร์เป่าเพิ่งพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้นมา หวังซิงอี้ก็เตะเขาเข้าให้จนล้มลงไปอีกครั้ง
จากนั้นเขาคว้าขวดเหล้าบนโต๊ะ ฟาดใส่หัวอีกฝ่ายเต็มแรง!
เพล้ง!
ขวดเหล้าแตก ซุนเอ้อร์เป่ากุมหัว ร้องโหยหวนขึ้นมาทันที
หวังซิงอี้ยังไม่หายโมโห เขากระชากคอเสื้ออีกฝ่าย แล้วตบหน้าเข้าให้อีกหลายฉาด
ตอนนี้ซุนเอ้อร์เป่ามีเลือดเต็มจมูกและมุมปาก ใบหน้าครึ่งซีกบวมเป่งจนแทบลืมตาไม่ขึ้น
“ซุนเอ้อร์เป่า ฉันถามแก ต่อไปยังกล้าไปเก็บเงินที่ร้านพี่ฉันอีกไหม?”
“ไม่กล้าแล้ว! ฉันไม่กล้าจริง ๆ!”
“ยังกล้าแตะต้องพี่ฉันอีกไหม?”
“ไม่กล้าแล้ว! ไม่กล้าแล้ว ฉันผิดไปแล้ว! ปล่อยฉันไปเถอะ!”
ซุนเอ้อร์เป่าถูกซ้อมจนกลัวจริง ๆ เขาคุกเข่าอยู่บนพื้น พร่ำขอร้องไม่หยุด
เห็นเขายอมแพ้แล้ว หวังซิงอี้ถึงได้ปล่อยมือ ก่อนชี้หน้าอีกฝ่ายแล้วด่าว่า “จำไว้ให้ดี! ต่อไปถ้ายังกล้าหาเรื่องพี่ฉันอีก ฉันจะกลับมาจัดการแก!”
พูดจบก็หันหลังเตรียมเดินจากไป
แต่ยังไม่ทันออกจากร้านอาหาร ตำรวจก็มาถึง
ที่แท้เมื่อครู่พวกเขาตีกันรุนแรงเกินไป ลูกค้าในร้านต่างตกใจจนขวัญเสีย มีคนกลัวว่าจะเกิดเรื่องถึงตาย จึงแอบออกไปแจ้งตำรวจ
ส่วนใครเป็นคนแจ้ง ไม่มีใครรู้
ซุนเอ้อร์เป่าไม่มีทางกล้าแจ้งตำรวจอยู่แล้ว
เขาถูกหวังซิงอี้ซ้อมจนกลัวสุดขีด กลัวว่าหวังซิงอี้ออกมาแล้วจะกลับมาคิดบัญชีกับเขาอีก
แต่ในร้านมีพยานเห็นเหตุการณ์ตั้งหลายคน แถมซุนเอ้อร์เป่ากับพวกยังโดนซ้อมจนเป็นสภาพนี้ หวังซิงอี้จึงไม่มีทางเดินหนีไปเฉย ๆ ได้
แบบนี้เอง เขาถึงถูกพาตัวไปสถานีตำรวจเป็นครั้งแรก
ตั้งแต่นั้นมา ซุนเอ้อร์เป่าก็เจียมตัวขึ้นอย่างแท้จริง
ไม่ต้องพูดถึงการไปเก็บเงินที่ร้านของหวังซิงเยว่เลย แค่เห็นหวังซิงอี้อยู่ไกล ๆ บนถนน เขาก็รีบเลี่ยงไปอีกทางแล้ว
ถ้าหลบไม่พ้นจริง ๆ ก็ต้องรีบเรียก “พี่อี้” อย่างว่าง่าย
เรื่องนี้ถูกพูดถึงไปทั่วเขตเหนียนก่างอยู่นาน
ทุกครั้งที่ซุนเอ้อร์เป่าได้ยินคนอื่นพูดถึง เขาก็แค้นจนแทบกัดฟันกรอด
แน่นอนว่าเรื่องพวกนี้เป็นอดีตไปแล้ว
ตอนนี้หวังซิงอี้ถูกส่งเข้าเรือนจำชั่วคราวอำเภอฉางซิงอีกครั้ง เพราะเข้าไปช่วยเพื่อนจัดการเรื่องขัดแย้งจนลงไม้ลงมือกับคนอื่น
คราวนี้เรื่องยุ่งยากกว่าเมื่อก่อนอยู่บ้าง
ทั้งสองฝ่ายต่างได้รับบาดเจ็บ ตอนแรกยังไม่รู้ว่าใครเป็นฝ่ายลงมือก่อน และใครควรต้องรับผิดชอบอย่างไร
หวังซิงอี้อยู่ข้างในมาราวยี่สิบวัน ส่วนคนในครอบครัวข้างนอกก็คอยติดต่อจัดการเรื่องต่าง ๆ ให้ ในที่สุดเรื่องราวก็ค่อย ๆ กระจ่างขึ้น
เขาคิดว่าอีกไม่กี่วันก็น่าจะได้ออกไปแล้ว
อย่างไรก็ตาม ถ้าจะบอกว่ายี่สิบกว่าวันนี้ไม่ได้อะไรเลยก็คงไม่ใช่
เมื่อก่อนหวังซิงอี้ใช้ชีวิตอยู่แถวเขตเหนียนก่างเป็นหลัก
ถึงจะรู้จักคนไม่น้อย แต่ส่วนใหญ่ก็เป็นพวกอันธพาลข้างถนนที่เอาแต่รวมกลุ่มดื่มเหล้า คุยโว แล้วก็ตีกัน ไม่ได้มีประสบการณ์อะไรจริงจัง
พอเข้ามาอยู่ในเรือนจำชั่วคราว เขากลับได้พบปะคนที่เมื่อก่อนแทบไม่เคยข้องเกี่ยวด้วยหลายคน
บางคนเคยเปิดร้านอาหาร บางคนเคยทำธุรกิจขนส่งทางไกล บางคนเคยค้าขายสินค้าในต่างถิ่น และยังมีคนที่เคยใช้ชีวิตอยู่ในวงการมาหลายปี ก่อนถูกจับเข้ามาเพราะทะเลาะวิวาท
คนพวกนี้อาจไม่ได้มีความสามารถอะไรโดดเด่น แต่ทุกคนต่างก็มีเรื่องราวของตัวเอง
เวลาว่างทุกคนก็มานั่งคุยกัน วันนี้เล่าเรื่องใครทำธุรกิจแล้วโดนหลอก พรุ่งนี้ก็พูดถึงพี่ใหญ่ในวงการคนไหนที่เข้าไปช่วยคนอื่น สุดท้ายกลับทำให้ตัวเองต้องเดือดร้อน
ในเรือนจำชั่วคราวยังมีคนหนึ่งที่หวังซิงอี้พอจะคุ้นหน้าอยู่บ้าง
คนคนนั้นชื่อจางลี่ซาน
อายุราวสี่สิบกว่า มาจากเขตเมืองฟู่โจว
ทุกคนเรียกเขาว่าพี่สามจาง
พี่สามจางมีพี่น้องสามคนในครอบครัว พวกเขาร่วมกันบริหารบริษัทชื่อเกาเฟิงกรุ๊ป
พี่ชายคนโตดูแลธุรกิจของบริษัทเป็นหลัก ส่วนพี่ชายคนรองก็ช่วยจัดการงานในบริษัทด้วย
ส่วนพี่สามจางกลับชอบออกไปผูกมิตรกับคนข้างนอกมากกว่า
โดยเฉพาะพี่ใหญ่ในวงการที่มีชื่อเสียง เขารู้จักอยู่ไม่น้อย
วันนี้ดื่มเหล้ากับพี่ใหญ่คนนี้ พรุ่งนี้ก็เลี้ยงข้าวเถ้าแก่คนนั้น
ตามคำพูดของเขาเอง ไม่ว่าจะเป็นวงการมืดหรือวงการสว่างในแถบฟู่โจว เขาก็พอจะหาใครสักสองสามคนที่พูดคุยกันได้
คราวนี้พี่สามจางก็ถูกจับเข้ามาเพราะไปจัดการข้อพิพาททางธุรกิจในอำเภอฉางซิง ทั้งสองฝ่ายทะเลาะกัน ก่อนจะมีคนลงไม้ลงมือ
พี่สามจางก็ไม่ได้เป็นคนเลวร้ายอะไร
ปกติเขาพูดกับใครก็สุภาพ ยิ้มแย้มอยู่เสมอ
แต่เขามีนิสัยเสียอยู่อย่างหนึ่ง คือชอบทำตัวเด่นเป็นพิเศษ
โดยเฉพาะเวลามีคนยกยอ เขาก็ยิ่งได้ใจจนหยุดไม่อยู่
อย่างเช่นมีคนในห้องขังบอกว่าเมื่อก่อนเคยทำธุรกิจอยู่ในเขตเมืองฟู่โจว
พี่สามจางก็รับมุกต่อได้ทันที
“ฟู่โจวเหรอ? ถิ่นฉันเลยนะ อยู่เขตไหนของฟู่โจวล่ะ?”
“เขตจงซาน”
“โอ้โห งั้นยิ่งคุ้นเลย! เถ้าแก่ใหญ่ที่ทำธุรกิจอยู่ในเขตจงซาน ฉันรู้จักแทบหมด บอกชื่อมาสิ เดี๋ยวดูว่ารู้จักไหม”
ถ้าอีกฝ่ายบอกชื่อใครมาจริง ๆ เขาก็พอจะคุยต่อได้สองสามประโยค
แต่คุยไปคุยมา ก็มักวกไปถึงเกาเฟิงกรุ๊ปของตัวเอง
ไม่ก็เรื่องบริษัททำธุรกิจได้ปีละเท่าไร พี่ใหญ่คนไหนเพิ่งเลี้ยงข้าวเขาเมื่อเดือนก่อน หรือเถ้าแก่แถวไหนติดหนี้บุญคุณเขา
เขาเล่าอย่างออกรสออกชาติ คนข้าง ๆ ก็ฟังกันอย่างเพลิดเพลิน
บางคนอยากตีสนิทกับเขา ถึงกับเรียก “พี่สาม” ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับอยากยกเขาขึ้นไปถึงสวรรค์
พี่สามจางย่อมชอบใจมาก
แต่หวังซิงอี้ไม่ค่อยชอบฟังเรื่องพวกนี้
เขาคิดว่าตาแก่นี่มีเงินจริง รู้จักคนเยอะจริง แต่ก็ชอบอวดเกินไปหน่อย
บางทีเรื่องเล็กน้อยแท้ ๆ พี่สามจางก็ยังต้องเล่าเสียยืดยาวว่ารู้จักคนกี่คน และเรียกใครมาช่วยจัดการได้บ้าง
หวังซิงอี้ฟังเข้าบ่อย ๆ ก็ขี้เกียจตอบโต้
ส่วนความประทับใจที่พี่สามจางมีต่อหวังซิงอี้ก็ไม่ได้ดีเด่อะไรนัก
เขาเคยได้ยินคนพูดว่าไอ้หนุ่มนี่มีชื่อเสียงอยู่บ้างในเขตเหนียนก่าง แถมต่อยตีเก่งและมือหนัก
แต่ในสายตาพี่สามจาง คนหนุ่มมีดีแค่กล้าต่อยตีแล้วจะมีประโยชน์อะไร?
การใช้ชีวิตในวงการต้องอาศัยเงิน เส้นสาย และการรู้จักคนใหญ่คนโตที่มีหน้ามีตา
หวังซิงอี้อย่างมากก็เป็นแค่อันธพาลตัวเล็ก ๆ ในเมืองระดับอำเภอ จะเอาไปเทียบกับพี่ใหญ่ตัวจริงที่มีอิทธิพลในฟู่โจวได้อย่างไร
แต่ทั้งสองคนก็ไม่ได้มีเรื่องบาดหมางกัน เจอกันเป็นครั้งคราวก็แค่พยักหน้าแล้วทักทายกันตามมารยาท
บ่ายวันนั้น หลายคนในห้องขังกำลังนั่งคุยกันเล่น ๆ พี่สามจางก็พูดถึงเรื่องในฟู่โจวขึ้นมาอีก
“ฉันบอกพวกนายเลยนะ ใช้ชีวิตในวงการจะอาศัยแต่กำปั้นไม่ได้ ต่อให้ต่อยเก่งแค่ไหน จะต่อยชนะได้สักกี่คน? ถ้าเจอคนที่มีเงินมีอำนาจจริง ๆ เขาไม่ต้องลงมือเองด้วยซ้ำ แค่โทรศัพท์สองสายก็จัดการเรื่องได้แล้ว”
คนข้าง ๆ รีบรับคำ “นั่นสิ พี่สาม เกาเฟิงกรุ๊ปของพวกพี่ใหญ่โตขนาดนั้น ต้องรู้จักคนเก่ง ๆ เยอะแน่เลย”
พี่สามจางยิ้มพลางโบกมือ
“โธ่ อย่าพูดแบบนั้นเลย เรื่องอื่นฉันไม่กล้าโม้ แต่ถ้าอยู่แถวฟู่โจวแล้วฉัน พี่สามจาง อยากหาคนมาช่วยจัดการเรื่องอะไรสักอย่าง ก็ไม่ได้ลำบากอะไรนักหรอก”
มีคนถามว่า “พี่สาม แล้วรู้จักจ้วนอิงจื่อไหม?”
“จ้วนอิงจื่อเหรอ?”
พี่สามจางหัวเราะ
“นั่นน้องชายฉัน! เรารู้จักกันมากี่ปีแล้วล่ะ? ก่อนหน้านี้ไม่นานก็เพิ่งไปกินข้าวด้วยกัน”
หวังซิงอี้กำลังเอนพักอยู่ข้าง ๆ พอได้ยินก็ไม่ได้พูดอะไร
เขาเคยได้ยินชื่อจ้วนอิงจื่ออยู่เหมือนกัน
ได้ยินว่าเป็นพี่ใหญ่ในวงการที่มีชื่อเสียงคนหนึ่งในเขตเมืองฟู่โจว มีลูกน้องอยู่ใต้มือไม่น้อย
พี่สามจางยิ่งพูดยิ่งคึก เริ่มเล่าถึงคนในวงการที่เคยดื่มเหล้าด้วยกัน และเรื่องต่าง ๆ ที่ตัวเองเคยจัดการให้ลงตัว
หวังซิงอี้ฟังจนเริ่มง่วง เลยพลิกตัวแล้วหลับตานอนเสียเลย
พี่สามจางเหลือบมองเขา ในใจก็รู้สึกไม่ค่อยสบอารมณ์นัก
คนอื่นในห้องต่างฟังอย่างตั้งใจ มีแต่ไอ้หนุ่มนี่ที่เขาพูดมาตั้งนานแล้วยังไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย
แต่พี่สามจางก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ
ในสายตาเขา หวังซิงอี้ยังหนุ่ม ยังไม่เคยเห็นโลกกว้าง ไม่รู้เรื่องพวกนี้ก็เป็นเรื่องปกติ
ผ่านไปอีกสองวัน
เช้าวันนั้น เอกสารของพี่สามจางก็จัดการเรียบร้อย
หลังผ่านการตรวจสอบแล้ว คดีของเขาเข้าเงื่อนไขเปลี่ยนมาตรการควบคุมตัว สามารถประกันตัวออกไปก่อนเพื่อรอการดำเนินการต่อได้
ตอนกำลังจะออกไป พี่สามจางอารมณ์ดีไม่น้อย
เขาทักทายคนสองสามคนที่เข้ากันได้ดี แล้วบอกว่าถ้าพวกเขามีโอกาสไปฟู่โจวเมื่อไรก็แวะไปดื่มเหล้ากับเขาได้
“ไปถึงฟู่โจว แค่บอกว่ามาหาพี่สามจาง สองคำนี้ก็พอ เดินไปไหนก็ไม่มีใครขวาง!”
มีคนรีบหัวเราะแล้วพูดว่า “พี่สาม อย่าลืมพวกเราล่ะ!”
“ไม่มีทางหรอก พวกเราเป็นเพื่อนกันทั้งนั้น!”
พี่สามจางโบกมือพลางยิ้มร่า
ตอนนั้นหวังซิงอี้กำลังนั่งคุยกับเหล่าเหลียงอยู่ข้าง ๆ
พี่สามจางเดินผ่านแล้วเห็นเขา จึงพูดขึ้นมาลอย ๆ ว่า “ซิงอี้ ได้ยินว่านายก็ใกล้จะออกไปแล้วใช่ไหม?”
“อืม น่าจะเร็ว ๆ นี้แหละ”
“ดี ออกไปแล้วก็อย่าไปต่อยตีกับใครบ่อยนัก คนหนุ่มอาศัยแต่กำปั้น ไม่มีทางสร้างชื่อได้หรอก”
หวังซิงอี้ยิ้ม “รู้แล้วพี่สาม”
พี่สามจางพยักหน้า ไม่ได้พูดอะไรต่อ
หลังพี่สามจางออกไป เช้าวันต่อมา หวังซิงอี้จัดการเอกสารเสร็จ ในที่สุดก็เดินออกจากเรือนจำชั่วคราวอำเภอฉางซิง
พอออกมาถึงประตูใหญ่ เขาก็เห็นรถตู้สีเทาคันหนึ่งจอดอยู่ริมถนน
ข้างรถมีชายวัยสามสิบกว่า ๆ ยืนอยู่ สวมเสื้อแจ็กเก็ต ก้มหน้าสูบบุหรี่
ชายคนนั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นหวังซิงเยว่ พี่ชายของหวังซิงอี้
“เสี่ยวอี้!”
พอหวังซิงเยว่เห็นน้องชายออกมา ก็รีบทิ้งก้นบุหรี่แล้วเดินเข้าไปหา
“พี่ มาทำไมเนี่ย? ผมกะว่าจะนั่งรถโดยสารกลับเองอยู่แล้ว”
“ถ้าพี่ไม่มารับ แล้วใครจะมารับล่ะ?”
หวังซิงเยว่กวาดตามองน้องชายตั้งแต่หัวจรดเท้า เห็นว่าเขาดูสดชื่นดี ถึงค่อยวางใจ
“แกนี่นะ ช่วยทำให้พี่สบายใจหน่อยไม่ได้หรือไง? เพิ่งสงบได้ไม่นาน ก็เข้าไปอีกแล้ว!”
หวังซิงอี้ยิ้มแหะ ๆ “พี่ คราวนี้ไม่ใช่ความผิดผมจริง ๆ พวกนั้นเป็นฝ่ายหาเรื่องก่อน”
“แกพูดแบบนี้ทุกครั้งไม่ใช่หรือไง?”
หวังซิงเยว่ถลึงตามองเขา “เอาละ ขึ้นรถเถอะ! กลับไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ตอนเที่ยงพี่พาไปกินของอร่อย”
หวังซิงอี้ไม่เกรงใจ เขาเปิดประตูรถแล้วนั่งเข้าไป
รถตู้ค่อย ๆ เคลื่อนออกจากหน้าเรือนจำชั่วคราว
ระหว่างทาง หวังซิงเยว่ยังอดตักเตือนน้องชายอีกสองสามประโยคไม่ได้
“เสี่ยวอี้ ตอนนี้แกก็โตแล้ว จะมัวใช้ชีวิตเหลวไหลแบบนี้ทุกวันไม่ได้ บ้านเราก็ไม่ได้ขาดเงิน ถ้าแกอยากทำธุรกิจอะไรจริง ๆ พี่ออกเงินให้ เปิดร้านอาหารก็ได้ หรือทำร้านรับฝากขายก็ได้ ยังดีกว่าออกไปตีกับคนอื่นทุกวัน”
หวังซิงอี้จุดบุหรี่ แล้วยิ้มพลางพูดว่า “พี่ไม่ต้องห่วงครับ คราวนี้ออกไปแล้วผมจะลองคิดดู”
“คิดแบบนี้ได้ก็ดีแล้ว”
หวังซิงเยว่ถอนหายใจ
ที่จริงตลอดหลายปีที่ผ่านมา ถึงหวังซิงอี้จะก่อเรื่องไม่น้อย แต่เขารู้ดีกว่าใครว่าน้องชายคนนี้ดีกับเขาแค่ไหน
ตอนที่เขาเพิ่งเริ่มทำธุรกิจ เคยถูกพวกอันธพาลข้างถนนรังแกอยู่บ่อย ๆ
ต่อมาหวังซิงอี้สร้างชื่อในเขตเหนียนก่าง พวกนั้นรู้ว่าเขาเป็นพี่ชายแท้ ๆ ของหวังซิงอี้ แทบไม่มีใครกล้ามาหาเรื่องอีก
พูดกันตามตรง ธุรกิจของหวังซิงเยว่ดำเนินมาได้อย่างราบรื่นจนถึงวันนี้ น้องชายก็ช่วยไว้ไม่น้อย
แต่เขาก็อดเป็นห่วงไม่ได้
หวังซิงอี้เป็นคนใจถึงเกินไป ถ้าโมโหขึ้นมาจริง ๆ ต่อให้ฝ่ายตรงข้ามมีคนมากแค่ไหน เขาก็กล้าพุ่งเข้าใส่
สิ่งที่หวังซิงเยว่กลัวที่สุด คือวันหนึ่งน้องชายจะไปเจอคนที่ไม่กลัวตายยิ่งกว่าเขา
สองพี่น้องคุยกันไปตลอดทาง จนกลับมาถึงเขตเหนียนก่าง
หวังซิงอี้กลับบ้านไปอาบน้ำก่อน แล้วเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าสะอาด
พอใกล้เที่ยงวัน หวังซิงเยว่ก็ขับรถมารับเขา ทั้งคู่ไปที่ร้านอาหารชื่อจวี้ฝูโหลว