เมิงลาชวี่ปิ้งล้วงยันต์กระดาษสีดำออกมาจากมือ แปะรอบตัวเขาเอง เตรียมจะลงมือ
แต่ตอนนั้นเอง
หลี่หย่วนเต้าพูดขึ้นอีกครั้ง: "ท่านรักษาไม่หายหรอก! เข้าไปตอนนี้ มีแต่ตายเปล่า!"
"ส่วนเจ้า เพื่อพ่อของเจ้า จะตามเขาไป มันคุ้มค่าหรือ?"
สุดท้าย หลี่หย่วนเต้าหันไปมองหลิ่วหรูซื่อ แล้วถาม
เมิงลาชวี่ปิ้งแสดงสีหน้าโกรธเคือง หันกลับไปจ้องหลี่หย่วนเต้าอย่างดุดัน แล้วตวาด: "ไอ้หนู เจ้าเป็นใคร? เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าผู้เฒ่าคือใคร? หึ แค่ผีดิบกระจอกๆ ข้าสะบัดมือเดียวก็จัดการได้!"
"งั้นหรือ?"
"งั้นก็ลองดู! เจ้าอยากตาย ข้าก็ไม่มีเหตุผลจะห้าม!"
หลี่หย่วนเต้ายักไหล่ ไม่ได้เกลี้ยกล่อมต่อ
เมิงลาชวี่ปิ้งไม่พอใจอย่างยิ่ง สายตาจับที่หลิ่วหยุนหลง พูดว่า: "ไอ้เฒ่าหลิว ไอ้เด็กโง่เขลานี่โผล่มาจากไหน? มันพูดจาโอหังนัก หรือว่ามันจัดการได้ แล้วยังต้องให้ผู้เฒ่าคนนี้ลงมืออีก?"
"นี่คือ... สหายรุ่นน้องของข้าเอง เชี่ยวชาญด้านการแพทย์อย่างมาก!"
หลิ่วหยุนหลงทำหน้าลำบากใจ ส่งสายตาขอโทษไปให้หลี่หย่วนเต้าก่อน แล้วจึงพูดกับเมิงลาชวี่ปิ้งว่า: "เช่นนั้นให้ท่านผู้เฒ่าเมิงลาลงมือก่อนดีไหม?"
"หึ พวกเจ้าไม่เชื่อใจข้าหรือ?"
"แต่ข้าก็ขี้เกียจถือสาพวกเจ้า ครั้งนี้มา เพราะต้องทำตามคำสั่งของนายน้อย พาคนกลับไป ข้าต้องรักษาเขาได้แน่ๆ อีกอย่าง ไม่จำเป็นต้องให้ไอ้เด็กโง่เขลานี่ลงมือด้วย!"
เมิงลาชวี่ปิ้งส่งเสียงเย็นชา หัวเราะเหยียดหยาม
"เป็นธรรมดาอยู่แล้ว!"
หลิ่วหยุนหลงทำได้แค่ยิ้มประจบ
จากนั้น
เขาหันไปมองหลิ่วหรูซื่อ พูดว่า: "หรูซื่อเอ๋ย เจ้าแน่ใจแล้วหรือว่าคิดดีแล้ว? ถ้าเจ้าไม่ยินยอม ท่านปู่จะไม่บีบบังคับเจ้า และไม่มีใครบังคับเจ้าได้! เว้นแต่อีกฝ่ายอยากจะเดินข้ามศพชายชราอย่างข้าไปเท่านั้น!"
"ข้ายินยอม!"
หลิ่วหรูซื่อพยักหน้าหนักแน่น
แล้วเธอพูดกับหลี่หย่วนเต้าอย่างจนใจ: "เขาเป็นพ่อของหนู ต่อให้มีแค่ความหวังริบหรี่ หนูก็ต้องช่วยเขา!"
"คุณชายหลี่ ข้ารู้ว่าทักษะการแพทย์ของท่านยอดเยี่ยมมาก"