ออกจากสวนห่างไกล
หลี่หย่วนเต้าเดินมุ่งหน้าไปยังสวนที่จัดงานเลี้ยง
เขาหิวแล้ว ต้องไปหาอะไรใส่ท้อง
คฤหาสน์ยอดเขาปลากว้างใหญ่มาก
ทางเดินมีหลังคาเชื่อมโยงไปมา มีสวนใหญ่น้อยไม่รู้เท่าไร
เดินไปตลอดทาง
ก็เห็นคนหนุ่มสาวไม่น้อยมาเที่ยวชม คงจะเป็นลูกหลานของบรรดาผู้มีอิทธิพลที่มางานเลี้ยง
หลี่หย่วนเต้าไม่มีอารมณ์สนใจพวกนี้ ตอนนี้เขาอยากหาข้าวกินอย่างเดียว
เดินไปได้ไม่ไกล
ก็เห็นร่างคุ้นตาเดินสวนมา
คือจูเก่อเสี่ยวเซี่ย ตอนนี้เธอกำลังเดินเที่ยวเล่นคนเดียว
แต่ไม่นาน
เธอก็สังเกตเห็นหลี่หย่วนเต้าที่กำลังเดินมา รีบโบกมือตื่นเต้น “พี่ต้าเหว่ย นี่แน่ะ! ฉันอยู่ทางนี้! หาพี่จนเจอเลย! เอ่อ... ทัวป๋อหลิวอวิ๋นไม่ได้หาเรื่องพี่ใช่ไหม?”
“ก็เห็นอยู่ว่าฉันสบายดี เขาอยากหาเรื่องฉัน แต่ดูท่าจะไม่มีโอกาส”
หลี่หย่วนเต้ายิ้มแล้วพูด
“อืม งั้นก็ดีไปเลย”
“เหยียนชีไปหาทัวป๋อรุ่นพี่แล้ว ฉันอยู่คนเดียวเบื่อจะตาย! พวกพี่ไม่ได้เจอกันเหรอ?”
จูเก่อเสี่ยวเซี่ยยู่ปาก ย่นจมูกโด่ง ๆ
หลี่หย่วนเต้ายิ้มตอบ “ไม่ได้เจอ ฉันกับทัวป๋อหลิวอวิ๋นแยกกันตั้งนานแล้ว อีกอย่างฉันหิวแล้ว ไปกินข้าวกันเถอะ”
“เย้ ๆ!”
“ตอนนี้งานเลี้ยงก็ใกล้จะเริ่มแล้ว พวกเราไปตอนนี้เลย”
จูเก่อเสี่ยวเซี่ยดูดีใจมาก
งานเลี้ยงครั้งนี้
จัดขึ้นในสวนขนาดใหญ่ที่สุดใจกลางคฤหาสน์ยอดเขาปลา
หลี่หย่วนเต้ากับจูเก่อเสี่ยวเซี่ยมาถึงแล้ว โต๊ะและที่นั่งที่จัดไว้ในสวนก็เต็มไปด้วยบุคคลสำคัญจากทุกวงการของเมืองหลิ่วเจียง
รอบด้าน
มีบริกรถือถาดอาหารและเครื่องดื่มเดินไปมา ตามกำแพงมีบอดี้การ์ดจำนวนไม่น้อย คอยรับประกันความเรียบร้อยของงานเลี้ยง
หลี่หย่วนเต้าเงยหน้ากวาดตามอง ก็เห็นจวินจ้านเทียนแห่งตระกูลจวิน จวงจิ่งหลงแห่งตระกูลจวง จางไคฟ่งและผู้อาวุโสตระกูลใหญ่คนอื่น ๆ อยู่ในฝูงชนอย่างรวดเร็ว
อีกด้านก็มีเมิ่งอู๋เหินนายกสมาคมยุทธภพ จ่างซุนอู๋เฉิงผู้บัญชาการซวินหลงเยวี่ยน ผู้คุมใหญ่ไช่คุนแห่งอู๋เหลาเจียน และผู้คุมรองจางซื่อเจิง ต่างก็มาร่วมงานครบถ้วน
ในฝูงชน หลี่หย่วนเต้ายังเห็นคนคุ้นเคยอีกคน อู๋ม่อแห่งตระกูลอู๋เมืองหยินซวง!
ตอนนี้เจ้านี่ก็เห็นเขาแล้ว รีบยิ้มประจบประแจงแบบที่ดูขมขื่นกว่าตอนร้องไห้ ทำท่าหวาดผวา