หลี่หย่วนเต้า ทำให้นายน้อยทัวป๋อหลิวอวิ๋นโกรธ!
นั่นคือความคิดแรกที่แวบเข้ามาในหัวของฉินซูเช่นกัน
นางมีสีหน้ากังวล รีบบอกเสี่ยวลิ่วจื่อว่า "หย่วนเต้าพูดอะไรไม่สมควรไป ทำให้นายน้อยของพวกเจ้าไม่พอใจหรือเปล่า? ปกติเขาเป็นคนซื่อๆนะ! แถมด้วยพื้นเพของเขาแล้ว ก็น่าจะยากที่จะมีส่วนเกี่ยวข้องกับผู้มีอันจะกินอย่างพวกเจ้านะ!"
เขาซื่อ?!
เฉินเหยียนชีที่อยู่ข้างๆอดกลอกตาไม่ได้ สำหรับคำพูดของแม่แล้ว นางไม่เห็นด้วยอย่างมาก
นางหันไปมองหลี่หย่วนเต้า "หลี่หย่วนเต้า นอกจากที่โรงอาหารเจอพี่ทัวป๋อแล้ว ยังมีเวลาไหนอีกที่ไปทำให้นายน้อยไม่พอใจ?"
"ปกติข้าสอนเจ้ายังไง? ให้เก็บปากเก็บคำหน่อย อย่าพูดจาเพ้อเจ้อไปวันๆ ไม่งั้นจะไปสร้างศัตรูง่ายๆ! เจ้าน่ะลืมตาดูโลกซะบ้าง พยายามยกระดับตัวเอง นั่นแหละคือสิ่งสำคัญอันดับแรก!"
ลืมตาดูโลก?
หลี่หย่วนเต้าปรายตามองเฉินเหยียนชีแวบหนึ่ง รู้สึกเอือมระอากับผู้หญิงที่หลงตัวเองสุดขีดคนนี้
เขารู้ดีแก่ใจ ว่าไอ้ทัวป๋อหลิวอวิ๋นนั่นก็แค่คิดจะหาเรื่องเขา
ตอนแรกเลยก็ให้เขาทำเป็นหมาจ่าฝูง ถ้าไม่ได้เห็นแก่หน้าเฟิงอวี๋ซิวกับเซี่ยเฉิงหลง ก็คงต่อยหัวอีกฝ่ายปลิวไปแล้ว
แต่ตอนนี้หลี่หย่วนเต้าคาดว่า ที่หมอนั่นพุ่งเป้ามา หาไม่ก็เพราะเฉินเหยียนชี!
เพราะเขาอยู่บ้านเดียวกับเฉินเหยียนชี ทัวป๋อหลิวอวิ๋นที่ลงแรงตามจีบ นางคงรับไม่ได้!
เดี๋ยวเถอะ ดูสิว่ามันจะเอายังไง ถ้ายังเสือกอีก ก็ซัดมันอีกรอบ!
หลี่หย่วนเต้าไม่สนใจเฉินเหยียนชี ในใจคิดเงียบๆว่าต่อไปจะจัดการทัวป๋อหลิวอวิ๋นยังไงดี
"เหยียนชี คงไม่หรอกมั้ง? ถึงพี่ต้าเหว่ยจะเป็นคนยังไง แต่ก็ยากจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับพี่ทัวป๋อนะ!"
จูเก่อเสี่ยวเซี่ยพูดเสริม
เฉินเหยียนชีขมวดคิ้ว พูดเย็นชาว่า "ใครจะไปรู้ว่าเขาจะไปพูดจาเหลวไหลอะไรออกมา!"
"คุณนายเฉิน คุณหนูเฉิน ไม่ต้องกังวลขอรับ!"
"กระผมเดาว่า อาจเป็นเพราะนายน้อยเราหวงก็ได้! เพราะน้องชายคนนี้อยู่ร่วมบ้านเดียวกับคุณหนูเฉินและคนอื่นๆทุกเมื่อเชื่อวัน สำหรับนายน้อยที่หลงรักคุณหนูเฉินแล้ว ต้องมีความคิดอะไรแน่ๆ"
เสี่ยวลิ่วจื่อพูดยิ้มๆ "แต่นายน้อยครั้งนี้ก็แค่อยากคุยกับน้องชายเฉยๆ ไม่มีเรื่องอื่นหรอกขอรับ!"