จะตายจริง ๆ เหรอ?
ฉีอู่หมิงกำลังจะหันตัวขึ้นรถแล้ว
เขาคิดว่า ซ่างกวนซูฉีและพวกอีกสองคน จะยอมขึ้นรถแต่โดยดี ติดตามเขาไปแน่
ไม่น่าเชื่อ
สุดท้าย หลี่หย่วนเต้ายังกล้าพูดจาบ้าบิ่นเช่นนี้ออกมา!
เขาอึ้งไปชั่วขณะ จ้องเขม็งไปที่หลี่หย่วนเต้า แววตาพลันเต็มไปด้วยเจตนาสังหารที่พลุ่งพล่าน
“ไอ้หนู แกอย่ามาทำเป็นเทพบุตรขี่ม้าขาวแถวนี้นะโว้ย!”
“เชี่ย! แกจะทำให้พวกฉันตายนะ!”
โม่ซิวตอนนี้ตกใจแทบตาย รีบคุกเข่าลงกับพื้น ก้มหัวให้ฉีอู่หมิงทันที: “คุณชายชี ใจเย็นก่อน! ได้โปรดระงับโทสะด้วย! ไอ้หมอนี่มันบ้าบิ่นไปเอง พวกเรายินดีไปกับท่าน!”
ถึงแม้จะต้องถูกฉีอู่หมิงพาไปตระกูลทัวป๋อ อาจจะเก้าตายหนึ่งรอด แต่อย่างน้อยก็ยังมีโอกาสได้อยู่ต่อ
แต่ถ้าทำให้ฉีอู่หมิงโกรธจริง ๆ ตอนนี้ พวกเขาอาจจะถูกฆ่าตายคาที่เลยก็ได้!
ซ่างกวนซูฉีก็ตกใจไม่แพ้กัน นางรีบกระชากหลี่หย่วนเต้า พลางตวาดเสียงหลง: “ไม่พูดแล้วจะตายไหม?”
“ฮิ ๆ… ตอนนี้ไม่ว่าเขาจะพูดหรือไม่พูด ก็ต้องตายแน่!”
เวลานี้ ฉีอู่หมิงส่งเสียงหัวเราะเย็นชา ร่างกายเต็มไปด้วยกลิ่นอายสังหาร
ซ่างกวนซูฉีอดร้อนใจไม่ได้: “คุณชายชี เขาเป็นแค่เด็กบ้านนอกมาจากที่เล็ก ๆ ไม่รู้เรื่องรู้ราว ท่านจะไปถือสาอะไรกับเขาด้วย? ให้เขาออกไปเถอะนะ? เขาก็แค่แวะมาเที่ยวที่นี่ บังเอิญข้าเจอเขา เลยทักทายกันนิดหน่อย! ตอนนี้เขากำลังรีบกลับหลิ่วเจียงแล้ว!”
“รีบไปเถอะ! กลับหลิ่วเจียงของแกไปซะ มาเที่ยวห่าอะไรที่นี่! ไม่มีหูตาสักนิด! เอารถข้าไปแล้วไสหัวไปเลย!”