"แกกล้าฆ่าข้าหรือ? กล้าไหม?"
"ตอนนี้รู้ฐานะข้าแล้ว ยังกล้าอีกไหม???"
เสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งดังขึ้น ฉีอู่หมิงตวาดใส่หลี่หย่วนเต้าติด ๆ กัน ใบหน้าเต็มไปด้วยความดุร้ายและเจตนาฆ่า โอหังอย่างที่สุด
สุดท้ายเขาชี้ไปที่พื้น ตวาดเสียงเข้ม: "ไอ้ชาติหมา คุกเข่าลง! ถ้าไม่อยากให้ตระกูลถูกฆ่าล้าง ก็จงคุกเข่าเลียเท้าข้า เป็นลูกไล่ของข้า! พลังของตระกูลฉี ตระกูลสูงศักดิ์ ไม่ใช่สิ่งที่แกจะจินตนาการได้!"
พรวด!
หลี่หย่วนเต้ายกมือขึ้น ลำแสงคมกริบพุ่งตัดอากาศ ตัดศีรษะฉีอู่หมิงหลุดกระเด็นทันที
ศีรษะอันใหญ่โต พร้อมกับเลือดที่พุ่งกระฉูด กลิ้งตกลงไปในพงหญ้าริมทาง
ร่างไร้ศีรษะล้มลงกับพื้นอย่างเงียบงัน
หลี่หย่วนเต้าสองมือล้วงกระเป๋ากางเกง ชายตามองศพฉีอู่หมิงที่หัวขาดกระเด็นอยู่บนพื้น เอ่ยอย่างเรียบเฉย: "ใครให้ความกล้าแกมา ถึงคิดว่าข้าไม่กล้าฆ่าแก? ไอ้ตระกูลสูงศักดิ์กระจอก ๆ คิดว่าตัวเองยิ่งใหญ่นักหรือ!"
คำพูดเย็นชาไร้อารมณ์
ดังสะท้อนไปทั่วบริเวณที่พักริมทาง ด้านนอกทางออกทางด่วน
ผู้คนที่อยู่ในเหตุการณ์ ตกอยู่ในความเงียบงัน
ภายใต้แสงไฟสลัว ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือดเข้มข้น
รถยนต์ที่สัญจรไปมาบนถนนใหญ่ไม่ไกลนัก แล่นผ่านด้วยเสียงกระหึ่ม ยิ่งทำให้กลิ่นอายแห่งความตายทวีความรุนแรง
บรรดาลูกน้องที่ตามฉีอู่หมิงมา ตอนนี้ลืมความบาดเจ็บและความเจ็บปวดบนร่างกายตัวเองไปหมดสิ้น
พวกเขาจ้องเขม็งไปที่ศพของฉีอู่หมิงบนพื้น ตกอยู่ในภวังค์
"ฉี... ฉีอู่หมิง ตายแล้ว..."
ซ่างกวนซูฉีอ้าปากเล็กสีแดงเชอร์รี่กว้างจนใส่ไข่ไก่ลงไปได้ทั้งฟอง
ดวงตางามคู่หนึ่งเบิกกว้างกลมโต
ร่างระหงที่สูงโปร่งแข็งทื่อ ค้างแข็งอยู่กับที่ ตัวเธอทั้งตัวตะลึงงันไปหมด!
ม่อซิวที่นั่งหมดสภาพอยู่ข้าง ๆ ก็อ้าปากค้างเช่นกัน เขาไม่อยากเชื่อสิ่งที่เห็นตรงหน้า
แต่ร่างกายเขากลับค่อย ๆ สั่นสะท้านรุนแรงขึ้น
ใบหน้าพลันเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ไม่อาจปิดบังได้อีกต่อไป
ผ่านไปครู่ใหญ่
เขายกมือขึ้น ชี้นิ้วสั่นใส่หลี่หย่วนเต้าด้วยความโกรธ ปากส่งเสียงแหบพร่า แต่เพราะความตื่นตระหนกเกินไป กลับพูดอะไรไม่ออก
"สมควรตาย... สมควรตายจริง ๆ ..."
ม่อซิวเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ