ไม่ใช่เรื่องเข้าใจผิด!
และก็ไม่มีทางเยียวยา!
ใบหน้าของซ่างกวนปู้ไล่ชะงักค้าง ในแววตาฉายแววสิ้นหวัง
อีกฝ่ายเห็นได้ชัดว่าไม่คิดจะให้โอกาสตระกูลซ่างกวนอีกแล้ว!
หมายมั่นจะกวาดล้างตระกูลซ่างกวนให้สิ้นซาก เช่นนั้นจะดิ้นรนขัดขืนอย่างไรก็ไร้ประโยชน์!
จนถึงตอนนี้ซ่างกวนปู้ไล่ก็ยังไม่เข้าใจ ว่าตระกูลของตนไปล่วงเกินตระกูลทัวป๋ออย่างไร!
เมื่อจวินจ้านเทียนเห็นชิวเจิ้นวางอำนาจเช่นนั้น เขากลับรู้สึกขัดใจยิ่งนักว่า "พวกตระกูลสวรรค์แห่งเมืองหยินซวงนี่ ปกติก็เอาแต่ใจกันแบบนี้หรือ? ตระกูลอื่นมีโจรขโมยของ พวกแกก็จะเข้ามาสอดมือชี้นิ้วสั่งการด้วย? หรือว่าพวกแกมีเรื่องไม่ชอบมาพากลอะไร! เกรงว่าที่พวกแกทำไป ตระกูลซ่างกวนดันมีหลักฐานอยู่ในมือโดยไม่ตั้งใจสินะ!"
หลักฐาน?
จะเป็นไปได้อย่างไร?
ขอแค่ไม่ใช่คนโง่ ก็ไม่มีใครกล้าไปสอดรู้เรื่องที่ตระกูลสวรรค์อย่างตระกูลทัวป๋อทำหรอก!
ซ่างกวนปู้ไล่ตะลึง แล้วปฏิเสธความเป็นไปได้นั้นทันที
ทว่าตัวเขาก็ยังไม่เข้าใจ
ที่จวินจ้านเทียนพูดออกมานั้น ก็แค่ต้องการสื่อความหมายแฝงเท่านั้น
เมื่อครั้งที่พ่อแม่ของหลี่หย่วนเต้าถูกสังหาร เป็นไปได้สูงว่าตระกูลทัวป๋อเป็นผู้ลงมือ แต่เบาะแสต่างๆ ในตอนนั้นถูกลบเลือนจนเกลี้ยงเกลา!
แม้กระทั่งกรมตำรวจ หรือแม้แต่อู๋เหลาเจียนกับซวินหลงเยวี่ยน ก็ล้วนถูกซื้อตัวเรียบร้อย จากนั้นก็ทำลายหลักฐานที่เกี่ยวข้องทั้งหมดจนสิ้นซาก!
ต้องยอมรับว่าความแข็งแกร่งของตระกูลสวรรค์นั้น เหนือจินตนาการยิ่งนัก!
"แก่แล้ว อยากตายนักใช่ไหม! กล้าบังอาจสงสัยคำพูดของข้า?"
"ไม่ต้องห่วง อีกสักพักข้าจะไม่ฆ่าแก่ทันทีหรอก!"
ชิวเจิ้นจ้องจวินจ้านเทียนด้วยสายตามุ่งร้าย เอ่ยด้วยรอยยิ้มเย็น แล้วหันกลับไปทางซ่างกวนปู้ไล่อีกครั้ง "แก่ ข้าจะบอกให้รู้ ว่าอีนางโจรนั่นก็ลอบเข้าไปในตระกูลทัวป๋อของเรา ขโมยของไป! เราสงสัยว่า ของนั่นอยู่ในตระกูลซ่างกวนของพวกแก! รีบส่งมอบมาเดี๋ยวนี้ บางทีข้าอาจจะให้โอกาสพวกแกได้มีชีวิตอยู่!"
"นี่...นี่..."
"เราไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าเป็นของอะไร..."
"ยิ่งกว่านั้น นางโจรนั่นมาขโมยของที่บ้านเรา แล้วจะเอาของมาไว้ที่นี่ได้ยังไง?"
ซ่างกวนปู้ไล่หน้าเต็มไปด้วยความกังวล ไม่รู้จะทำอย่างไร