โจวจี๋มองผู้คนที่เขาพามา กลายเป็นศพไร้ศีรษะในพริบตา
เขาสะท้านทั้งร่าง ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง ปะปนกับศีรษะที่กลิ้งเกลื่อน สะเทือนขวัญยิ่งนัก
แม้จะผ่านร้อนผ่านหนาวมามากมาย แต่ตอนนี้โจวจี๋ก็ตกใจสุดขีด ใจสั่นสะท้าน
อีกฝ่ายฆ่าได้เด็ดขาด โหดเหี้ยม สังหารทุกคนโดยไม่กระพริบตา!
โจวจี๋ยกมือลูบคอตัวเองโดยไม่รู้ตัว พบว่าคอยังอยู่ ก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก
เขา ยังไม่ตาย!
เพียงแต่ในเสี้ยววินาทีนั้น
เขารู้สึกราวกับมีไอเย็นนับไม่ถ้วนแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ราวกับมัจจุราชยืนประชิดอยู่ข้างกาย
"แก... แก... แก"
"แกกล้าฆ่าพวกเขารึ!"
"ดีนัก! เรียกคนมาก็ได้!"
โจวจี๋ที่ตั้งสติได้ ทั้งตกใจและโกรธ พลางดีใจอย่างบ้าคลั่งอยู่ในใจ
หลี่หย่วนเต้าถึงกับยอมให้เขาเรียกคน!
ภายใต้สถานการณ์รอดตายหวุดหวิด กลับมีโอกาสเช่นนี้ ราวกับคว้าฟางเส้นสุดท้ายแห่งความหวังได้!
"แน่จริงก็รอให้ผู้นำฝีมือของตระกูลทัวป๋อมาก่อน!"
"แน่จริงก็อย่าเพิ่งฆ่าข้า รอพวกเขามา!"
โจวจี๋ตะโกนพลางกดโทรศัพท์
ตอนนี้เขาหวาดกลัวจนตัวสั่น กลัวว่าพอวางสาย หลี่หย่วนเต้าจะฟันเขาทิ้ง!
คำพูดของเขามีเจตนายั่วยุอยู่ไม่น้อย!
ส่วนม่อเค่อที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กลับตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ
ยืนนิ่งงันอยู่นาน
ตอนนี้เขาจะอยู่ต่อก็ไม่ใช่ จะหนีก็ไม่ใช่!
วิธีการเด็ดขาดดุจสายฟ้าฟาดของหลี่หย่วนเต้า ทำให้เขาตะลึงงันไปหมด
เขากลัวว่าหากขยับตัวเพียงเล็กน้อย จะทำให้หลี่หย่วนเต้าไม่พอใจ และจัดการเขาด้วย!
ก่อนหน้านี้เขาล่วงเกินหลี่หย่วนเต้าไว้นักต่อนัก!
และต่อให้หลี่หย่วนเต้าไม่ทำอะไรเขา การหนีไปตอนนี้จะมีความหมายอะไร?
หากตระกูลทัวป๋อสืบสวนขึ้นมา ก็มีแต่ต้องรอวันตาย!
สู้รีบหาทางทำให้ตัวเองพ้นผิดยังจะดีกว่า!
โจวจี๋ก็ขี้เกียจสนใจสองพ่อลูกตระกูลมั่ว ตอนนี้เขาได้แต่รอให้ผู้นำฝีมือของตระกูลมาถึง แล้วจับตัวหลี่หย่วนเต้า!
ไม่รู้ว่านานแค่ไหนแล้ว ที่ไม่มีใครกล้ายั่วยุตระกูลทัวป๋อเช่นนี้!
คนทั่วไป ครอบครัวทั่วไป ได้ยินชื่อตระกูลทัวป๋อแล้ว ใครบ้างไม่หวาดหวั่นจนตัวสั่น ยอมจำนนในทันที?
แต่ตอนนี้