ในสายตาของทัวป๋ออัน คนขี้ประจบอย่างหลี่หย่วนเต้าก็เป็นแค่ขยะชั้นต่ำ เขาพร้อมจะบดขยี้ให้ตายเมื่อไหร่ก็ได้!
ปังปัง~
เพียงแต่
ในชั่วพริบตา
ไอ้ลูกน้องสิบกว่าคนที่ตะครุบเข้ามาจากด้านหลังเขา ยังไม่ทันได้แตะต้องชายเสื้อของหลี่หย่วนเต้า ก็มีเสียงทึบดังสนั่นหวั่นไหวขึ้น
ลูกน้องพวกนั้นก็กระเด็นจากในร้านออกไปข้างนอกแล้ว
โหย่วเฟิ่งหลิงที่นั่งกองอยู่บนพื้นเห็นภาพนั้นก็ยิ่งหวาดกลัวจนขวัญหนีดีฝ่อ
ข่าวลือว่ายอดฝีมือบู๊ที่แข็งแกร่งสามารถสู้รบกับคนร้อยคนได้ ดาบหอกฟันแทงไม่เข้า เป็นอย่างนั้นจริง ๆ!
ดีนะที่เมื่อกี้ไม่ได้ยั่วยุให้อีกฝ่ายโกรธ!
“อะไรนะ?”
“แกแม่งมีฝีมือระดับนี้เลยเรอะ?”
“แต่นายน้อยอย่างข้าให้แกต่อต้านแล้วรึ?”
ทัวป๋ออันเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย โกรธจนขำ จากนั้นก็จ้องเขม็งไปที่ซ่างกวนปู้ไล่: “ไอ้แก่ แกพวกแก รอไว้เถอะ! กล้าดียังไงมาเป็นศัตรูกับตระกูลทัวป๋อของข้า พวกแกตายสถานเดียว!”
“ไม่ใช่สิ ซ่างกวนปู้ไล่ แกน่ะตายแน่! โลงศพที่นายน้อยมาสั่งทำเนี่ย ก็เตรียมจะส่งไปให้ตระกูลซ่างกวนของพวกแกนี่แหละ!”
สีหน้าซ่างกวนปู้ไล่เปลี่ยนไปทันใด ในแววตาฉายแววสังหารเย็นเยียบ
เขาไม่คิดเลยว่า
ตระกูลทัวป๋อน่ะเตรียมจะล้างตระกูลซ่างกวนของเขาแล้ว!
ตอนนี้
จู่ ๆ เขาก็รู้สึกโชคดีที่ตามหลี่หย่วนเต้าออกมา และตัดสินใจเลือกข้าง!
ไม่อย่างนั้น ต่อให้เขาไม่เป็นศัตรูกับตระกูลทัวป๋อ อีกฝ่ายก็เตรียมจะลงมือกับตระกูลของเขาแล้ว!
แทนที่จะคุกเข่ารอความตาย สู้ยืดอกสู้ให้ตายยังดีกว่า!
“ข้าจะตายไหมไม่รู้ แต่แกน่ะตายแน่!”
ซ่างกวนปู้ไล่กัดฟันพูดอย่างเย็นชา
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ… ข้าตายแน่เรอะ?”
“ไอ้แก่ซ่างกวน แกพูดตลกปะ? แกกล้าแตะต้องข้าหรอ? พ่อก็คือทัวป๋ออัน! ข้างหลังพ่อคือตระกูลทัวป๋อ! ทั่วทั้งเมืองหยินซวง ใครกล้าแตะต้องนายน้อยอย่างข้า?”
ทัวป๋ออันหัวเราะลั่น สีหน้าแววตาดูแคลนเต็มที่
จากนั้น
เขาชี้ไปที่หลี่หย่วนเต้า แล้วพูดอย่างเย็นชาว่า: “ไอ้หนู แกรอไว้เถอะ! กล้าดียังไงมาตีลูกน้องนายน้อย แกตายสถานเดียว! พวกแกคอยดู!”
พูดจบ
เขาก็จะหันหลังเดินออกจากร้านสวนสุขหมื่นปี
“ในเมื่อมาแล้ว จะรีบร้อนไปทำไม!” หลี่หย่วนเต้าพูดเรียบ ๆ