ท่าทีของอู๋เจียฉวนทำให้เฉียนถงซูตกใจอย่างมาก
เขาไม่เคยเห็นอู๋เจียฉวนประจบใครขนาดนี้มาก่อน
ผู้หญิงคนนี้ เป็นใครกันแน่?!
ใช่แล้ว อู๋เจียฉวนเรียกเธอว่าคุณหนูใหญ่
หรือว่าเธอจะเป็นไข่มุกแห่งสกุลอู๋แห่งกูซูจริง ๆ?!
คิดมาถึงตรงนี้ เฉียนถงซูก็รู้สึกเสียใจแทบขาด
ตะคอกใส่ผู้จัดการเฉียนว่า: "แกทำให้ฉันตายแน่!"
"อา เชา ฉันก็ไม่คิดเหมือนกัน!"
"ไม่งั้นพวกเราคุกเข่าขอโทษเถอะ อาจจะยังรักษาตำแหน่งไว้ได้"
ผู้จัดการเฉียนใส่ใจกับตำแหน่งผู้จัดการใหญ่มาก
ไม่เพียงแต่รายได้ดี แต่ยังดูดีมีหน้ามีตา
สิ่งสำคัญที่สุดคือ ทุกวันมีลูกน้องประจบสอพลอ ทำให้ผู้จัดการเฉียนรู้สึกเหมือนลอยอยู่บนวิมาน
เฉียนถงซูก็เสียดายงานผู้จัดการร้านเช่นกัน พยักหน้าหนักแน่นว่า: "ดี!"
เขาก้าวเท้าพุ่งไปข้างหน้า ไถลตัวไปคุกเข่าต่อหน้าอู๋ชิวเยวี่ย
โครม!
หัวกระแทกพื้นอย่างแรง: "คุณหนูอู๋ ผมผิดไปแล้ว!"
"ผมโง่เอง!"
"เชื่อฟังคำลำเอียง ถูกผู้จัดการใหญ่เฉียนหงหลอก!"
เฉียนหงอึ้งไป
ทำกันแบบนี้ หักหลังกันได้ยังไง?
ฉันนี่ก็เสียแรงเรียกแกว่าอาตลอด!
อู๋เจียฉวนหรี่ตาลง: "โดนหลอกงั้นรึ?"
"โดนหลอกง่ายขนาดนี้ งั้นจะมีแกไว้ทำไม?!"
"ไสหัวไป!"
อู๋เจียฉวนยกเท้าถีบไปที่หน้าอกของเฉียนถงซู
เท้านี้ใช้กำลังเต็มร้อย
กรึก!
เสียงกระดูกหน้าอกหักดังขึ้น เฉียนถงซูเจ็บจนหน้าซีดขาว
อู๋เจียฉวนจ้องเขม็งไปที่เฉียนหงและพวกยาม
"ไสหัวไปให้หมด!"
เฉียนหงและยามช่วยกันหิ้วเฉียนถงซูออกไปจากห้องส่วนตัวอย่างหมดรูป
หวงไคซานและเซียวซิงปังมองดูอย่างอึ้งทึ่ง
ไม่คิดว่าจะทำให้อู๋เจียฉวนออกหน้าเองเลย