"ฆ่ามู่หรงเสวี่ยหรือ?!" จางหว่านจวินตะลึงงัน นางไม่เคยคิดถึงขั้นเอาชีวิตใคร
มู่หรงเหล่ยส่ายหน้า "ไม่เหมาะ!"
"อย่างไรก็มีสายเลือดญาติมิตรกันอยู่ ท่านปู่ไม่มีทางยอมให้เข่นฆ่ากันเองหรอก"
"แล้วพวกเจ้าจะเอาอย่างไรกัน?!" มู่หรงเฉียนคำรามด้วยความคับแค้น
ในใจเขาอัดอั้นไฟโทสะเหลือเกิน
คิดเพียงจะฆ่ามู่หรงเสวี่ยเพื่อตัดปัญหาตั้งแต่บัดนี้
มู่หรงเหล่ยนวดขมับครุ่นคิด แต่ก็คิดหาทางพลิกเกมดี ๆ ออกไม่ได้
ขณะนั้นมู่หรงปิงเอ่ยขึ้น "ข้าพอจะมีวิธี แต่ไม่รู้จะได้ผลหรือไม่"
"โอ้?!" ทั้งสามคนหันมามองเป็นตาเดียว
"ว่ามาก่อน"
มู่หรงปิงเรียบเรียงถ้อยคำ "เซียวเจิ้งเป่ยใกล้กลับมาแล้ว"
"เพียงให้มู่หรงเสวี่ยแต่งกับเซียวเจิ้งเป่ย นางก็จะกลายเป็นลูกสาวที่แต่งออกไปดั่งน้ำสาดแล้ว"
ลูกสาวที่แต่งออกไปแล้ว ก็ถือเป็นคนของสกุลผัว
จึงไม่มีทางได้เป็นทายาทของสกุลมู่หรง
มู่หรงเหล่ยขมวดคิ้ว "แต่มู่หรงเสวี่ยรับลูกเขยเข้าเรือนแล้วนี่..."
"นี่มันยากอะไรเล่า แค่ฆ่าไอ้ลูกเขยขยะนั่นก็พอ!" มู่หรงเฉียนพูดด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม
เขาปลุกเจตจำนงสังหารขึ้นแล้ว
ในเมื่อไม่สะดวกใจจะฆ่ามู่หรงเสวี่ย ก็ฆ่าหลินลั่วแทน! ขอจบ ๆ ไป
ทุกคนพยักหน้าตาม เห็นว่าทางนี้น่าจะได้ผล
นิ่งคิดครู่หนึ่ง มู่หรงเหล่ยจึงว่า "ในทางทฤษฎีมันย่อมได้ผล แต่ด้วยนิสัยของมู่หรงเสวี่ยแล้ว นางไม่จำเป็นต้องแต่งกับเซียวเจิ้งเป่ยก็ได้"
จางหว่านจวินเสริม "ใช่ เมื่อก่อนเซียวเจิ้งเป่ยตามจีบมู่หรงเสวี่ยชนิดบ้าคลั่ง นางก็ยังไม่แลเหลียวเลย"