ทันทีที่เห็นนักเลงนับร้อยชูดาบชูไม้พลองพุ่งเข้าใส่หลินลั่ว มารดาของเหอหม่านก็รีบเอามือปิดตาด้วยความตื่นตระหนก
นางไม่กล้ามองต่อไปแล้ว
หวาดกลัวว่าจะได้เห็นภาพเลือดสาดเนื้อท่วม
“แย่แล้ว แย่แล้ว!”
“เสี่ยวลั่วคงต้อง... บอกให้พวกเจ้าโทรแจ้งความตั้งแต่แรก ก็ไม่ยอมฟังกัน!”
เหอเหล่ยก็เอามือทั้งสองข้างปิดตาไว้อย่างประหม่า
แต่ระหว่างนิ้วกลับเผยอออกให้เห็นช่องกว้าง
พอดีที่จะลอดช่องนั้นมองเห็นสถานการณ์ด้านนอกได้
เขาพึมพำเสียงเบา “พี่เขย ท่านอย่าเป็นอะไรไปเด็ดขาดนะ!”
เหอหม่านเม้มริมฝีปากแน่น มือทั้งสองประสานกุมหัวใจ
นางมั่นใจว่าหลินลั่วจะไม่เป็นอะไร แต่ก็อดเป็นห่วงเขาไม่ได้
หลินลั่วเลิกคิ้วเล็กน้อย พุ่งตัวเข้าใส่นักเลงที่รุกเข้ามา
เขาร่ายรำดุจปลาไหลแหวกว่ายท่ามกลางฝูงนักเลง
ทุกที่ที่เขาเคลื่อนผ่าน ล้วนมีนักเลงล้มลงพร้อมเสียงร้องโหยหวน
ชั่วเวลาแค่สูบบุหรี่หนึ่งมวน นักเลงกว่าร้อยชีวิตก็นอนระเนระนาดเต็มพื้น
พวกเขาไม่แม้แต่จะแตะต้องชายเสื้อของหลินลั่วได้เลย
แม้แต่เลือดที่กระเซ็นออกจากตัวพวกเขา ก็ไม่เปื้อนเสื้อผ้าของหลินลั่วสักหยด
เพื่อนบ้านที่แอบมองผ่านหน้าต่างจากบ้านของตน ต่างพากันอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึงพร้อมเพียงกัน
“ข้าตาฝาดไปหรือเปล่า? ยุคนี้ยังมีคนโหดที่รบชนะร้อยคนเดียวอีกหรือ?”
“ให้ตายสิ! ฌ้อป้าอ๋องเซี่ยงอวี่ก็คงทำได้แค่ระดับนี้กระมัง เด็กหนุ่มคนนี้เก่งกาจจริง ๆ!!!”
เหอหม่านดีใจจนกระโดดตัวลอย “น้องลั่วเก่งมาก!”
เหอเหล่ยชูนิ้วโป้งทั้งสองข้าง “สมกับเป็นพี่เขยข้า โคตรเจ๋ง!”
“เกิดอะไรขึ้น?” มารดาของเหอหม่านปล่อยมือออก มองลอดหน้าต่างไปด้วยความหวาดหวั่น
เมื่อเห็นว่าหลินลั่วยังยืนอยู่ดีไม่เป็นอะไร นางก็ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก