มู่หรงหงไม่ได้เอ่ยชื่อ แต่ทุกคนรู้ว่าเธอหมายถึงหลิวเยวี่ยหรง
ทุกคนพลอยกระหน่ำเยาะเย้ยตามทันที
“หาลูกเขยชั้นต่ำมาเข้าบ้าน ยังอุตส่าห์หวงเหมือนได้ของล้ำค่า”
“ก็คนหัวเลี้ยนสิถึงทำเรื่องแบบนี้ได้ ทำลายความสุขทั้งชีวิตของลูกสาวตัวเอง”
“ก็โทษว่าเมื่อก่อนวางมาดนักล่ะ ไม่ถูกใจหนุ่มฝีมือดีสักคน สุดท้ายฟ้ากลั่นแกล้งให้มาเป็นเมียไอ้ขี้คุก นี่แหละเขาเรียกว่าเสแสร้งนักฟ้าผ่าเอา”
ในสายตาพวกเขา มู่หรงเสวี่ยผู้เลิศเลอไร้เทียมทานเป็นเพียงอดีตไปแล้ว
ตอนนี้ตระกูลมู่หรงพลิกฟ้าปลี่ยนแผ่นดิน สาขาสามหมดอำนาจสิ้นเชิง
พวกเขาจึงพากันเหน็บแนมโดยไม่ไว้หน้ากันแม้แต่น้อย
ล้นอัดอั้นตันใจที่มีมาช้านาน ทั้งริษยาและชิงชัง ได้ระบายออกมาจนหมด
มู่หรงเฉียนแสยะยิ้มมุมปาก เผยรอยยิ้มเยาะหยัน
เขานั่งชมละครที่สาขาสามถูกหมู่ชนรุมสกรรจ์อย่างเงียบ ๆ
ในเวลาเดียวกัน หลินลั่วถูกหูจื้อไห่พามาที่ห้องหรงหัว บนชั้นสูงสุดของภัตตาคาร
“ท่านผู้มีพระคุณ เดิมทีข้าตั้งใจจะจัดโต๊ะขอบคุณท่านหลังจากนี้อีกสักสองสามวัน”
“แต่วันนี้บังเอิญมีเพื่อนฝ่ายราชการมาพบปะกัน ท่านก็อยู่ที่นี่พอดี ข้าเลยอาจเอื้อมอยากพาท่านไปรู้จักพวกเขา”
หูจื้อไห่รู้สึกซาบซึ้งในบุญคุณของหลินลั่วจากก้นบึ้งหัวใจ จึงอยากแนะนำเส้นสายคนรู้จักให้เขา
แน่นอน การแนะนำนี้ก็เป็นไปซึ่งกันและกัน
การให้ผู้หลักผู้ใหญ่ในแวดวงราชการรู้จักหลินลั่วก็เป็นผลดีเช่นกัน
ก็เพราะคนเรากินอาหารร้อยอย่างย่อมป่วยได้ร้อยโรค ไม่ว่าตำแหน่งใหญ่โตเพียงใดก็หนีการเจ็บไข้ไม่พ้น
การรู้จักหลินลั่วเทพหมอผู้นี้ มีแต่คุณอนันต์ต่อสุขภาพของพวกเขาอย่างแน่นอน