หลินลั่วลูบศีรษะเหอหม่านอย่างเอ็นดู
“ซื้อคฤหาสน์สักหลัง แม่ของเธอทำงานหนักมามากแล้ว ถึงเวลาพักผ่อนให้สบาย”
ความสุขถาโถมเข้าใส่ เหอหม่านรู้สึกมึนงงเล็กน้อย “ได้ ตามที่คุณบอก”
“ไม่ต้องประหยัด ถ้าเงินไม่พอใช้บอกฉันได้ทุกเมื่อ”
“ฉันยังมีธุระต้องไป ขอตัวก่อน”
เหอหม่านหน้าแดง รวบรวมความกล้าแล้วหอมแก้มหลินลั่ว
“ระวังตัวด้วยนะ”
“ครับ” หลินลั่วบีบแก้มเนียนนุ่มของเหอหม่านเบาๆ ก่อนยิ้มแล้วออกจากบ้านเหอ
มองร่างของเขาที่เดินจากไป เหอหม่านยกมือทาบอก ยังรู้สึกเหมือนอยู่ในความฝัน
“หม่านหม่าน เขาโอนเงินให้หนูเหรอ” มารดาของเหอหม่านเดินออกมาจากครัว
เหอหม่านพยักหน้าอายๆ “ค่ะ”
“โอนให้เท่าไหร่”
ที่ถามไม่ใช่เพราะโลภ
เพียงต้องการรู้ว่าหลินลั่วจริงใจกับลูกสาวมากแค่ไหน
แม้จำนวนเงินจะวัดความรักทั้งหมดไม่ได้ แต่ก็สะท้อนได้ส่วนหนึ่งว่าเขารักมากน้อยแค่ไหน
เหอหม่านยกมือขึ้นห้านิ้วเบาๆ
มารดาเดา “ห้าล้าน”
พอเห็นลูกสาวส่ายหน้า มารดาก็เบิกตากว้างขึ้น “หรือห้าสิบล้าน”
เหอหม่านกระทืบเท้าไม่พอใจเบาๆ “แม่ ก็เดามากกว่านี้สิ ห้าพันล้าน”
“เขายังจะให้หนูซื้อคฤหาสน์ ให้แม่พักผ่อนสบายๆ ด้วยนะ”
“ลูกเขยที่เก่งแบบนี้ แม่จะหาที่ไหนได้อีก”
“ห้า ห้าพันล้านหรือ” มารดาของเหอหม่านหายใจกระชั้น รู้สึกมึนงง
ตัวเลขนี้เกินจินตนาการของนาง