ตอนที่ฉีหวนบาดเจ็บกลับมา พี่ชี่ก็เกิดจิตสังหารหลินลั่วขึ้นแล้ว
เพียงแต่คิดว่าจะมีศึกหนักในคืนนี้ ต้องไปยึดอาณาเขตของแก๊งมังกรเขียว จึงอดทนไว้ก่อน
ตอนนี้สมุนใต้บังคับบัญชากลับถูกหลินลั่วทำร้ายอีก นี่มันเกินจะทนได้แล้ว!
ผู้ถือหางเสืออีกคนหนึ่งหน้าดำ ได้ฉายาว่างูดำเอ่ยขึ้นว่า "วันเดียวทำร้ายคนสำนักพยัคฆ์ขาวของเราติดต่อกันหลายคน แม้แต่ผู้นำสาขาฉีก็ยังบาดเจ็บ"
"เรื่องนี้หากแพร่งพรายออกไป หน้าตาสำนักพยัคฆ์ขาวของพวกเราจะไว้ที่ไหน?"
"จะว่าไปก็ดี จัดการไอ้หนูนั่นเสียก่อน ถือเป็นการวอร์มอัพศึกหนักคืนนี้เลย!"
คำพูดของงูดำทำให้เหล่าสมุนคึกคักตื่นเต้น
"พี่งูพูดถูก! ต้องสั่งสอนไอ้หนูนั่นให้สาสม กู้หน้าสำนักพยัคฆ์ขาวของเรากลับคืนมา!"
"ให้มันชดใช้อย่างสาสม ไม่อย่างนั้นคนอื่นจะนึกว่าสำนักพยัคฆ์ขาวของเราขี้ขลาด!"
"ฆ่าไอ้หนูนั่นบูชายันต์ดีกว่า เอาฤกษ์เอาชัยให้ศึกหนักคืนนี้!"
ตั้งแต่ตั้งสำนักพยัคฆ์ขาวมา ยังไม่เคยเสียเปรียบหนักถึงเพียงนี้
ดังนั้นทุกคนจึงลุกลี้ลุกลนถึงเพียงนี้
พี่ชี่พยักหน้าเบาๆ ตะโกนว่า "ดี!"
"ไหนๆ ไอ้หนูนั่นก็หาที่ตายเอง ก็ให้มันรู้เสียบ้างว่าความตายเป็นอย่างไร!"
"ฆ่าไอ้หนูนั่นบูชายันต์ก่อน!"
"ออกเดินทาง!"
เมื่อพี่ชี่โบกมือใหญ่ เหล่านักเลงก็รับคำพร้อมเพรียง
พี่หาวและหู่จื่อต่างมีสีหน้าตื่นเต้น
ในที่สุดก็ได้แก้แค้นเสียที!
เดี๋ยวจับหลินลั่วได้ จะต้องตบหน้ามันสักสองสามฉาดให้สาแก่ใจ!
แล้วยังต้องถ่มเสมหะใส่หน้ามันอีกรักสองขัน!