บทที่ 6 แผนที่เหมืองถ้ำ
“ไม่ต้องปฏิเสธหรอก เห็นถุงผ้าของเจ้าโป่งพอง ก็รู้แล้วว่าตอนนี้เจ้าขุดแร่ได้คล่องขึ้นเรื่อย ๆ การควบคุมแรงก็เหนือกว่าพวกนั้นมาก
แร่ที่อยู่กลางแจ้งน่ะ ไม่เพียงพอให้เจ้าขุดแล้ว
ดูเหมือนเจ้าจะเป็นคนพลัดถิ่น อยากรวบรวมเงินจากที่นี่เพื่อแลกกับสถานะอย่างเป็นทางการใช่ไหม”
จ้าวโหวยิ้มกล่าว
หยางหลิงสีหน้าไม่เปลี่ยน “ลุงจ้าว ข้าอยากซื้อสถานะอย่างเป็นทางการจริง ๆ แต่เหมืองถ้ำอันตรายเกินไป ข้าไม่ไปหรอก”
“ถ้าเจ้าเข้าไปแบบนั้น ก็อันตรายจริง ๆ นั่นแหละ”
จ้าวโหวยิ้มตาหยี “แต่ถ้าเจ้าซื้อแผนที่เหมืองถ้ำจากข้าสักฉบับ ก็จะไม่อันตรายขนาดนั้น”
“นอกจากแผนที่แล้ว ข้ายังขายยาถอนพิษด้วย หากเจอแมลงแร่เข้า ก็ช่วยรักษาชีวิตได้”
“แผนที่เหมืองถ้ำหรือ?”
หยางหลิงรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง
เหมืองถ้ำกระจัดกระจายพวกนี้ จะมีแผนที่ได้ด้วยหรือ?
“เป็นอย่างไร? แผนที่เหมืองถ้ำฉบับหนึ่ง ข้าขายแค่สองร้อยเหรียญทองแดง หินผลึกอัคคีที่เอวเจ้านั่นก็มีราคาพอ ๆ กันแล้ว”
จ้าวโหวกล่าว “ถ้าเจอหินผลึกอัคคีก้อนใหญ่ในเหมืองถ้ำ ด้วยความเร็วในการขุดแร่ของเจ้า แค่วันเดียวก็คืนทุน แถมยังได้กำไรอีก!”
“ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าแผนที่จริงหรือปลอม ถ้าเจ้าแค่วาดขึ้นมาส่ง ๆ ข้าคงถูกหลอกจนตายแน่”
หยางหลิงครุ่นคิด
เมื่อเห็นว่าเขาสนใจจริง ๆ จ้าวโหวก็เหลือบมองไปรอบ ๆ ทันที
“ถ้าเจ้าสนใจ พรุ่งนี้เที่ยงวันเราค่อยพบกันที่หมู่บ้าน เจ้าไปถามลุงหวังก็จะรู้ว่าข้าอยู่ที่ไหน
ส่วนเรื่องแผนที่จริงหรือปลอม วางใจเถอะ การค้าครั้งนี้ผู้ดูแลหนิวเห็นชอบ ข้าถึงทำได้ ถ้าไม่เชื่อ เดี๋ยวเจ้าถามผู้ดูแลหนิวก็ได้”