บทที่ 7 เตรียมลงเหมือง
หน้าร้านขายยา คนงานเหมืองหลายคนกำลังกระซิบกระซาบกัน
แต่รูปร่างหน้าตาของพวกเขาดูแตกต่างจากคนงานเหมืองที่นี่
ผิวพรรณขาวผ่องเนียนละเอียด ในกลุ่มนั้นยังมีผู้หญิงอยู่คนหนึ่งด้วย
“ข้าบอกแล้วว่าอย่าเข้าไปใน ‘ดินแดนเทพ’ พวกเจ้าก็ไม่ยอมเชื่อ! ตอนนี้เป็นอย่างไรเล่า พวกเราคงลงเอยเหมือนพวกโชคร้ายกลุ่มก่อนนั่นแหละ เข้าไปแล้วก็กลับออกมาไม่ได้!”
“ใครจะไปรู้ว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องจริง ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาพูดเรื่องพวกนั้นแล้ว ต้องหาทางเอาชีวิตรอดก่อนสิ”
“เห็นข่าวบอกว่าประเทศเรามีคนหายตัวไปอย่างไร้สาเหตุมากกว่าสามหมื่นคนแล้ว พวกเขาคงมาอยู่ใน ‘ดินแดนเทพ’ เหมือนพวกเรา ไม่รู้ว่ายังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า...”
“ไม่เอานะ ข้าไม่อยากเป็นคนหายตัวไป ข้าคิดถึงพ่อแม่แล้ว ฮือ ๆ...”
หญิงสาวคนนั้นเริ่มสะอึกสะอื้นเบา ๆ
สีหน้าของหยางหลิงเปลี่ยนแปลงไปมา
คนหายตัวไปหรือ?
หมายความว่าหลังจากเขาเข้ามาในดินแดนเทพ แม้แต่ร่างกายก็เข้ามาด้วยหรือ?
“ข้ายังนึกว่าเป็นเพราะสร้างแบบจำลองได้สมจริงเสียอีก...”
ความคิดนี้วาบผ่านไป หยางหลิงก็ยิ่งรู้สึกหนักใจ
ในที่สุดเขาก็ยืนยันได้เรื่องหนึ่ง
ในเมื่อร่างกายนี้เป็นของตน หากตายใน ‘ดินแดนเทพ’ ก็เท่ากับตายจริง ๆ!
ความหนาวเย็นยะเยือกพลันโถมกลืนกินเขา
“ดินแดนเทพนี้มันเป็นสิ่งลี้ลับแบบใดกันแน่...”
“ได้ยินพวกเขาบอกว่าประเทศเรามีคนหายตัวไปมากกว่าสามหมื่นคน หมายความว่ามีผู้เล่นกว่าสามหมื่นคนอยู่ใน ‘ดินแดนเทพ’ หากนับประเทศอื่นด้วย...”
หยางหลิงสะท้านวาบ ไม่กล้าคิดต่อ
หากคนเหล่านี้ตายในนี้กันหมด ข้างนอกคงเกิดความวุ่นวายใหญ่โตแน่
“เหมิงเหมิง วางใจเถิด ประเทศต้องจัดการเรื่องนี้แน่นอน ไม่มีทางปล่อยปละละเลยหรอก!”