“ให้ตายสิ พวกเราไม่มีอะไรดีเลย!”
หลิวเฉิงเฟิงสบถพึมพำ
“ยายแก่บ้านี่ไม่กลับช้าไม่กลับเร็ว ดันกลับมาตอนพวกเรากำลังจะไปซะได้!”
หนิงชิวสุ่ยไม่ตอบคำของเขา ในหัวก็ผุดแผนที่คฤหาสน์ของร่างทรงขึ้นมาทันที
ก่อนหน้านี้พวกเขาตรวจค้นรอบหนึ่ง หนิงชิวสุ่ยจำทางเดินหลักๆ ของคฤหาสน์ร่างทรงได้หมด กำแพงที่นี่สูงมาก แถมบนยอดยังมีเศษแก้วแหลมคม จึงไม่สามารถปีนข้ามไปเลยได้ พวกเขาก็พุ่งชนกับร่างทรงตรงๆ ไม่ได้ ทางเดียวคืออ้อมไป
โชคดีที่ร่างทรงมีแค่คนเดียว ปกติชาวบ้านก็ไม่มาที่นี่ นางจึงอยู่ในสภาพโดดเดี่ยวไร้คนช่วย
“เฮ้ย! เสี่ยวเกอ ดูเร็ว!”
หลิวเฉิงเฟิงหันกลับไปมอง ตกใจจนตัวสั่นเทิ้ม
แค่เห็นร่างทรงที่เดิมเดินโซเซ ตอนนี้กลับวิ่งไล่พวกเขาด้วยความเร็วประหลาด!
ร่างทรงทิ้งไม้เท้าหัวมังกรในมือ ใบหน้าดูดุร้ายน่าเกลียดน่ากลัว ในแววตาเหมือนมีความปรารถนาที่ไม่สามารถอธิบายได้ต่อพวกเขา ท่าวิ่งก็ยิ่งเบี้ยวบิดผิดรูป ยิ่งน่าสะพรึงกลัว!
“พวกแก......บังอาจบุกเข้ามาในบ้านฉัน!”
“ฉันจะถลกหนังรื้อกระดูกพวกแก ผ่าเปิดกะโหลก เทน้ำมันร้อนใส่สมอง!!”
ร่างทรงตะโกนอย่างบ้าคลั่ง หลิวเฉิงเฟิงที่วิ่งอยู่ด้านหลังรู้สึกว่ากระเพาะปัสสาวะพองแน่น เหงื่อเย็นซึมออกจากหน้าผากทีละหยด เขารู้ดี ว่านี่ไม่ใช่คำขู่ของร่างทรงแน่!