ชั่วขณะนั้น หนิงชิวสุ่ยรู้สึกถึงความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านขึ้นมาตามแนวสันหลัง
เขาสังหรณ์ใจว่าในปีที่เกิดภัยแล้งครั้งใหญ่เมื่อหลายปีก่อน หมู่บ้านนี้อาจเกิดเรื่องน่าสะพรึงกลัวบางอย่างขึ้น...
ระหว่างที่หนิงชิวสุ่ยและไป๋เซียวเซียวกำลังตั้งใจสำรวจภาพวาด หลิวเฉิงเฟิงก็เดินมาที่ด้านข้างและตรวจดูคำอธิบายของภาพ
"เป็นภัยแล้งจริงๆ ด้วย... เฮ้ย พวกนายมาดูนี่เร็ว!"
ดูเหมือนหลิวเฉิงเฟิงจะค้นพบบางอย่าง สีหน้าเปลี่ยนไป พลางตะโกนเรียกทั้งสองที่อยู่ข้างภาพ
ทั้งสองเดินเข้ามาทันที และเมื่อเห็นทิศทางที่นิ้วของหลิวเฉิงเฟิงชี้ไป ก็ถึงกับชะงัก
ตรงนั้น... ปรากฏชื่อใหม่ขึ้นมาชื่อหนึ่ง
ก่วงซิว
"แซ่ก่วงเหมือนกัน? จะเกี่ยวข้องกับก่วงชวนรึเปล่า?"
ดวงตาของหนิงชิวสุ่ยเป็นประกายขึ้นเล็กน้อย แล้วรีบกวาดสายตาอ่านคำอธิบายของภาพนี้
ใจความของคำอธิบายโดยประมาณคือ—
เมื่อกว่า 120 ปีก่อน หมู่บ้านฉีอวี่ประสบภัยแล้งติดต่อกันสามปี ลำธารเหือดแห้ง ไม่เพียงแต่พืชผลในไร่นาจะไม่ได้เก็บเกี่ยว แม้แต่ดอกไม้ใบหญ้าและต้นไม้บนภูเขาก็พลอยแห้งตายไปหมด
ในตอนนั้น แหล่งน้ำของคนทั้งหมู่บ้านต้องพึ่งพาบ่อน้ำโบราณที่คนรุ่นก่อนขุดไว้เท่านั้น
แต่หลังจากภัยแล้งก็คือความอดอยาก เมื่อเห็นคนในหมู่บ้านที่อดตายเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ชาวบ้านบางส่วนจึงไปที่บ้านของก่วงซิว เศรษฐีเพียงคนเดียวในหมู่บ้านเวลานั้น หวังขอยืมเสบียงที่เหลือจากก่วงซิวมากินประทังชีวิต