ทันทีที่เสียงน่าสะพรึงกลัวดังขึ้น วิญญาณของทั้งสามคนเหมือนถูกแช่แข็งไปชั่วขณะ!
พวกเขาค่อย ๆ หันหน้าไป เห็นชายชราที่ตายไปแล้วปรากฏตัวต่อหน้าพวกเขาอีกครั้ง!
ต่างกันตรงที่ครั้งนี้ ในมือของชายชราไม่ใช่ไม้กวาดอีกต่อไป แต่เป็น... กรรไกรคมกริบเล่มหนึ่ง!
เขาเดินเข้ามาใกล้ทั้งสามคนทีละก้าว รอยยิ้มบนใบหน้ายิ่งบิดเบี้ยวและชวนขนลุก
ริ้วรอยเหี่ยวย่นราวกับจะกลืนกินอวัยวะบนใบหน้าทั้งหมด กลิ่นอายเย็นเยียบแผ่ซ่านออกจากร่างหนาหนักขึ้นเรื่อย ๆ
ทั้งสามรู้ดีแก่ใจว่าชายชราตรงหน้าคนนี้ไม่ใช่มนุษย์อีกต่อไปแล้ว!
เมื่อรู้ตัวถึงอันตราย พวกเขาคิดจะหนีในทันที แต่กลับพบว่าขยับเท้าไม่ได้เลย!
ขาทั้งสองข้างราวกับถูกเทด้วยตะกั่ว หนักอึ้งเป็นที่สุด!
"นี่คือพลังของผีสินะ..."
หนิงชิวสุ่ยใจสั่นเยือกเยียบ!
พวกเขาอ่อนแอเกินไป ต่อหน้าผี แทบไม่มีทางต่อต้านได้เลย!
ขณะที่มองชายชรากำกรรไกรเดินตรงมาหาเขา ไป๋เซียวเซียวที่อยู่ข้างหลังกลับเอ่ยปากอย่างสงบนิ่ง:
"ท่านผู้เฒ่า พวกเราไม่ได้ตั้งใจจะแตะต้องของในศาลบรรพชนหรอก แต่ของพวกนี้... ก่วงชวนมันไม่ค่อยชอบ มันสั่งให้เรามา"
เมื่อพูดถึงคำว่าก่วงชวน ใบหน้าดุดันของชายชราก็ค้างเติ่ง
จากนั้น ดวงตาซีดเซียวไร้วิญญาณของเขาก็ฉายแววหวาดกลัวอย่างใหญ่หลวง!
เขาหันมาจ้องไป๋เซียวเซียวเขม็ง