เมื่อทุกคนรู้ตัวว่า ร่วนไคหวงหลอกพวกเขา ทุกอย่างก็สายเกินไปเสียแล้ว
พวกเขาได้กลายเป็นเพชฌฆาตที่โหดเหี้ยมที่สุดในหมู่บ้าน
มือเปื้อนเลือด ล้างเท่าไหร่ก็ไม่สะอาด
ไม่มีชาวบ้านคนไหนกล้าไปเก็บศพให้ก่วงซิว
เขานอนอยู่ในลานบ้านตัวเอง ร่างกายถูกจอบ เคียว และเครื่องมืออื่นๆ ทุบตีจนเละไม่เหลือเค้าเดิม เลือดและเศษเนื้อกระเซ็นเปรอะเปื้อนลานบ้านไปเกือบทุกซอกมุม!
ศีรษะที่ยุบแฟบเหลือเพียงดวงตาข้างเดียว จ้องมองท้องฟ้าอย่างว่างเปล่า ในแววตานอกจากความหวาดกลัวแล้ว ก็เหลือเพียง… ความไม่เข้าใจ
เขาไม่เข้าใจจริงๆ
ทำไมตัวเองใช้ทรัพย์สมบัติแทบทั้งหมดช่วยเหลือชาวบ้านเหล่านี้ สุดท้ายพวกเขากลับฆ่าตัวเอง?
แน่นอน ไม่มีใครรู้เช่นกันว่า ทำไมหลังจากก่วงซิวตายในคืนนั้น… ภัยแล้งในหมู่บ้านก็สิ้นสุดลง
พายุฝนกระหน่ำ ตกลงมาจากฟ้า
สายฝนชุ่มฉ่ำที่ทุกคนในหมู่บ้านรอคอยมานาน พวกเขาโห่ร้อง ร่ำไห้ ตะโกนก้อง…
พวกเขาลืมความผิดที่เพิ่งก่อ ลืมทุกสิ่งที่เคยทำกับผู้มีพระคุณช่วยชีวิต
ก่วงซิวตายแล้ว ภัยแล้งก็จบ
ในหมู่บ้าน ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ ข่าวลือเริ่มแพร่สะพัด ว่าก่วงซิวแอบทำเรื่องแค้นฟ้าดินเป็นประจำ สร้างศาลาหยานอวี่ขึ้นมาเพื่อบูชาเทพแห่งผืนดิน แต่แท้จริงแล้ว กลับใช้ศาลเจ้านี้ซ่อนเสบียงและทรัพย์สิน จึงทำให้เทพยดาพิโรธ บันดาลภัยแล้ง!
แน่นอน ข่าวลือนี้ก็มาจากร่วนไคหวงอีกเช่นกัน
เขาต้องการวิธีนี้เพื่อทำลายอิทธิพลของก่วงซิวที่มีต่อชาวบ้านอย่างรวดเร็ว