ห้องฝึกวิญญาณชั้นเจี่ยจื่อ
อาจารย์ผู้ดูแลชั้นเรียนคนใหม่แซ่เฉิง ชื่อเดี่ยวว่า ปี้ เฉิงปี้
เขาเป็นอาจารย์ถ่ายทอดวิชาที่สำนักสาขาฝึกฝนขึ้นมาเอง เคยดูแลชั้นอี่จื่อมาห้าปี ผลประเมินแต่ละปีอยู่ระดับกลางถึงสูง จึงคิดว่าตนมีทั้งประสบการณ์และวิธีการ ไม่ได้ด้อยไปกว่าคนธรรมดาผู้นั้นแม้แต่น้อย
ความคึกคักจากพิธีรับตำแหน่งยังไม่ทันจางหาย เฉิงปี้ก็จงใจเลือกฤกษ์ดีที่สุด เปิดสอนคาบแรกของชั้นเจี่ยจื่อที่ตนเข้ามารับช่วงต่อ
ในห้องฝึกวิญญาณมีศิษย์นั่งตัวตรงอยู่กว่าสามสิบคน ส่วนผู้ปกครองร่วมสำนักก็นั่งฟังอยู่ด้วย ต่างแสดงสีหน้าสุขุมสำรวม
ชั้นอัจฉริยะก็ต้องมีท่าทีสมกับเป็นชั้นอัจฉริยะ
“วันนี้จะสอนบทที่เจ็ดของ《หยั่งถึงแก่นแท้แห่งวิถี》เรื่องการโคจรของปราณวิญญาณในวัฏจักรที่สอง” เฉิงปี้เอ่ยอย่างฮึกเหิม พลางจรดพู่กันเขียนหัวข้อบทเรียนลงบนผนังหยก “บทนี้อาจารย์ผู้ดูแลชั้นคนก่อนของพวกเจ้าน่าจะเคยสอนไปแล้ว ข้าจะทดสอบพวกเจ้าสักหน่อย”
เขาชี้ไปยังศิษย์แถวหน้าอย่างส่งเดช “หลี่เชวี่ย เจ้าจงตอบมา วัฏจักรที่สอง หลังปราณวิญญาณผ่านช่องชีพจรที่สี่แล้วต้องเคลื่อนไปทางใด?”
หลี่เชวี่ยลุกขึ้นยืน
เขาเป็นศิษย์หัวกะทิที่ติดสามอันดับแรกของชั้นเจี่ยจื่อ มีรากวิญญาณชั้นเลิศ เมื่อหนึ่งเดือนก่อนยังเป็นศิษย์ที่เหล่าผู้ปกครองร่วมสำนักเอ่ยชมว่า “เปิดช่องสวรรค์ได้แล้ว เปิดช่องสวรรค์ได้แล้ว”
หลี่เชวี่ยอ้าปาก ขมวดคิ้วขึ้นมาก่อน
“เรียนอาจารย์… หลังช่องชีพจรที่สี่ น่าจะ…ไปทาง…”
เขานึกไม่ออก
สายตาทั้งห้องจับจ้องมาที่เขา สีหน้าสุขุมของเหล่าผู้ปกครองร่วมสำนักเปลี่ยนเป็นฉงน เหงื่อผุดบนหน้าผากหลี่เชวี่ย เขาอ้ำอึ้งอยู่พักใหญ่ ก่อนจะเอ่ยติด ๆ ขัด ๆ ว่า “ศิษย์จำได้ว่า…ต้องไปทางซ้าย ไม่สิ ทางขวา…หรือว่าเดินตามแนวกลาง?”