ตั้งแต่ท่าทางที่เธอกางแขนขวาง ไปจนถึงดวงตาที่ชื้นฉ่ำและพร่าเลือนเล็กน้อย
มุมปากของเขาค่อย ๆ ยกขึ้น นิ้วสองนิ้วที่งอเล็กน้อยเคาะลงตรงตำแหน่งหัวใจของยวีฮวน ท่าทางแปลกประหลาดแต่สนิทสนม เขาแสร้งทำเป็นประหลาดใจพลางถอนหายใจเบา ๆ “ถูกจับได้แล้วสินะ”
เขาเปิดเผยความจริงต่อหน้าเธอตรง ๆ เช่นนั้น
จากนั้นก็ยื่นมือออกไป ตอนยวีฮวนทำท่าจะห้ามอีกครั้ง เขาก็คว้าข้อมือเธอไว้
มืออีกข้างหยิบแก้วขึ้นมาแล้วสะบัดเทของเหลวออกไปจนหมด ไม่มีทางแก้ไขได้อีก
เมื่อดิ้นรนไม่สำเร็จ ยวีฮวนก็ได้แต่มองเขาอย่างเหม่อลอย “ทำไมล่ะ?”
อาจารย์เหวินเป็นคนดีขนาดนั้น ทำไมถึงต้องทำร้ายเขาด้วย
ลู่หมิงจั้งได้ยินคำถามนั้น ทว่ารอยยิ้มที่มุมปากไม่เปลี่ยนไปเลย เขาวางแก้วลงอย่างสบาย ๆ ราวกับทุกอย่างอยู่ในความควบคุม ก่อนจะลูบแก้มเธอแล้วตอบอย่างอ่อนโยน “คนเราก็ต้องตายอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?”
หยาดน้ำตาเม็ดโตไหลจากดวงตาของซอมบี้ตัวน้อย ร่วงลงมาเป็นสาย ราวกับไข่มุกใสระยิบระยับเรียงร้อยกัน หรือไม่ก็เหมือนไข่มุกที่นางเงือกให้กำเนิด
ลู่หมิงจั้งนิ่งเงียบไปชั่วอึดใจ ปลายนิ้วเปียกชื้นขึ้นเล็กน้อย เขารีบคลายมือที่จับยวีฮวน แล้วเช็ดน้ำตาลงบนเสื้อผ้า
หลังจากครั้งก่อนที่เธอร้องไห้ อุ้งมือของเขาก็ปวดขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุอยู่หลายวัน เขาจึงรู้สึกมาตลอดว่าน้ำตาของเธอมีพิษ
“ลู่… เสี่ยวลู่…” อาจารย์เหวินพลันครางขึ้นมา เสียงแล้วเสียงเล่าชวนให้คนฟังสะเทือนใจ
ดูเหมือนเขาจะคิดจริง ๆ ว่าลู่หมิงจั้งมาช่วย
ความสนใจของลู่หมิงจั้งถูกดึงไปทางนั้นอย่างเห็นได้ชัด ยวีฮวนจ้องเขา แล้วก็พบว่าบนอาจารย์เหวินราวกับมีบางสิ่งที่จุดชนวนอารมณ์ของลู่หมิงจั้งได้
ทันทีที่เขามองอาจารย์เหวิน แววตาก็เย็นชาลงอย่างสิ้นเชิง มุมปากเหยียดตรง สีหน้าหม่นหมองและเฉยชา ลู่หมิงจั้งเอ่ยขึ้นฉับพลัน “เหวินหรูเจิน คิดว่าตัวเองบริสุทธิ์ไร้ความผิดนักหรือไง?”