ระหว่างทางออกจากที่นั่น ยวีฮวนสังเกตเห็นว่ารอบห้องทดลองมีคนแปลกหน้าเพิ่มขึ้นมากมาย ทุกคนสวมเครื่องแบบและถืออาวุธ แถมยังเตรียมพร้อมเต็มกำลัง
“การวิจัยวัคซีนสำคัญมาก ผู้ใหญ่เบื้องบนกลัวว่าจะถูกพวกคนร้ายมาทำลาย เลยเพิ่มกำลังรักษาความปลอดภัยเป็นพิเศษ”
ตอนเซิ่งหล่างอธิบาย เขาจงใจเน้นคำว่า “พวกคนร้าย” อยู่หลายหน แฝงความหมายบางอย่างไว้ในคำพูด
“หยุดก่อน” เจ้าหน้าที่เฝ้ายามขวางพวกเขาไว้
เซิ่งหล่างหยิบบัตรผ่านออกมาให้ตรวจ เจ้าหน้าที่ตรวจอย่างละเอียดก่อนส่งคืน แล้วเปิดทางให้พวกเขา
มีคนหลายคนเดินสวนมา ทุกคนแต่งกายเรียบร้อยและกำลังจะผ่านไป
ยวีฮวนมองพวกเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็นสองสามครั้ง ใบหน้าทุกคนล้วนเป็นคนที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน
แต่จู่ ๆ สายตาของเธอก็หยุดอยู่บนคนคนหนึ่ง ผิวหยาบกร้านเป็นด่างพร้อย เครื่องหน้าเรียบจืดและดูสามัญอย่างยิ่ง ทั้งที่ไม่เคยเจอกันแท้ ๆ แต่กลับคุ้นตาอย่างบอกไม่ถูก
แปลกจริง
เซิ่งหล่างบีบมือเธอเบา ๆ เรียกความสนใจของเธอกลับมา “คุณชอบผู้ชายแต่งตัวแบบไหน?”
ยวีฮวน: ???
เขาคิดว่าเธอมองพวกนั้นเพราะชอบหรือไง?
“ได้แล้ว เข้าไปได้” เจ้าหน้าที่ตรวจเสร็จจึงปล่อยพวกเขาเข้าไป
ชายหน้าตาสามัญคนหนึ่งเหลือบตาขึ้น มองไปยังที่ไกล ๆ
ดูท่าร่างกายจะหายดีแล้ว
สายตาเลื่อนไปหยุดที่มือซึ่งพวกเขากุมกัน ก่อนจะเบือนกลับอย่างหมดความสนใจ
•
เซิ่งหล่างพายวีฮวนกลับบ้านของเขา บ้านตระกูลเซิ่ง
เพราะเป็นวันสิ้นโลก การหาบ้านจึงยากกว่าแต่ก่อนมาก บ้านของทั้งสองครอบครัวไม่ได้อยู่ตรงข้ามกันเหมือนเมื่อก่อน แต่ห่างกันไปถึงสองยูนิต
ตอนยวีฮวนป่วย คุณนายเซิ่งกับคุณเซิ่งไปเยี่ยมเธอหลายครั้ง
ตอนนี้พอเห็นเธอฟื้นแล้ว ทั้งคู่ก็ดีใจจนแทบเก็บอาการไม่อยู่ พากันมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าหลายรอบอย่างชื่นใจ พอแน่ใจว่าอาการดีขึ้นแล้วก็รีบจัดเตรียมอาหารจานอร่อยหลายอย่าง
ทั้งสองครอบครัวสนิทสนมกันมานาน จนต่างมองลูกของอีกฝ่ายเป็นลูกของตัวเองไปแล้ว
กินข้าวเสร็จ เซิ่งหล่างก็จูงมือยวีฮวนไปที่ห้องของเขา