พี่สาวคนสนิทที่มากับยวีฮวนมีแรงน้อยกว่าเธอเสียอีก เมื่อวานเที่ยวเล่นไปทั่ว วันนี้ก็ปวดเอวปวดขาจนไม่ยอมออกจากห้องเด็ดขาด
ยวีฮวนจึงออกไปเดินเล่นตามถนนแถวโรงแรมคนเดียว
เกือบเที่ยงแล้ว เธอกลับมาพร้อมช่อดอกไม้สดที่ซื้อจากร้านข้างทาง ถือทาโกะยากิกับขนมจีบไส้ปลาเต็มมือ ข้อมือสวมกำไลเปลือกหอยสีสันฉูดฉาดหลายเส้น
ขนมจีบที่เพิ่งนึ่งเสร็จส่งกลิ่นหอมชวนกิน พอเดินมาใกล้ถึงหน้าโรงแรม เธอก็ทนความอยากไม่ไหว หนีบช่อดอกไม้ไว้กับแขน แล้วพยายามเอื้อมมือไปหยิบขนมจีบในถุง
กัดเข้าไปคำหนึ่ง ไส้ปลาเนื้อนุ่มฉ่ำ แม้จะร้อนจนต้องเป่าปากไม่หยุด แต่ก็ยังอร่อยอยู่ดี
ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามา ช่อดอกไม้บังสายตาไปส่วนหนึ่ง เธอมองเห็นเพียงเงาร่างสูงใหญ่เพรียวสง่า ในชุดสูทที่ดูเนี้ยบเย็นชาและมีเสน่ห์
มือหนึ่งรับช่อดอกไม้ไป เสียงทุ้มต่ำชวนให้รู้สึกถึงคุณภาพดังตามมาเบา ๆ ว่า “แมวจอมตะกละ”
ฉินอวิ๋นเหย่จินตนาการถึงความเป็นไปได้มากมายนับไม่ถ้วนว่าจะได้พบกันอย่างไร มีเพียงเรื่องเดียวที่เขาคาดไม่ถึง คือพอมาถึง สิ่งแรกที่เห็นกลับเป็นเด็กสาวที่อดใจไม่ไหวจนเริ่มกินของตรงหน้าโรงแรม ภาพนั้นช่างเป็นธรรมชาติและน่ารักจนเขาได้แต่จนใจ
“หืม? อ๊ะ! คุณมาที่นี่ได้ยังไงคะ?” ยวีฮวนอึ้งไปสองวินาทีกว่าจะรู้ตัวว่าฉินอวิ๋นเหย่ที่ยืนอยู่ตรงหน้าเป็นตัวจริง
“อยากมา”
ฉินอวิ๋นเหย่ตอบห้วน ๆ เพียงสองคำอย่างถือตัว ไม่ยอมให้ยัยคนนี้รู้เด็ดขาดว่าเขาคิดถึงเธอมานานแค่ไหน
•
ห้องของฉินอวิ๋นเหย่อยู่ชั้นบนเหนือห้องของพวกเธอหนึ่งชั้น
ยวีฮวนรู้ตัวดี ช่วงหลายวันที่อยู่บ้าน เธอ “ละเลยงาน” จนไม่ค่อยเหมือนตัวละครต้นฉบับ มีความเสี่ยงนิดหน่อยที่บทจะหลุด