คุณฉินไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่า วันหยุดพักผ่อนครั้งหนึ่งจะกลายเป็นช่องว่างที่ยากจะก้าวข้ามซึ่งขวางกั้นอยู่ตรงหน้า
จนกระทั่งแผนนัดเดตที่เขาเสนอ ถูกเด็กสาวปัดตกตั้งแต่ยังไม่ทันเริ่มต้นครั้งแล้วครั้งเล่า
“โทรหรือวิดีโอคอลหาฉันตรง ๆ ไม่ได้นะ ส่งข้อความมาก่อน พอฉันแน่ใจว่าปลอดภัยแล้ว เราค่อยโทรกัน ดีไหม?”
ยวีฮวนนั่งอยู่บนโซฟาตรงข้ามเขา คิ้วขมวดเล็กน้อย สีหน้าจริงจังมาก
ด้วยสถานะของฉินอวิ๋นเหย่ ไม่ว่าเขาจะไปที่ไหนก็มีแต่คนต้อนรับเสมอ ชั่วขณะหนึ่งเขาจึงรู้สึกมึนงง ราวกับตัวเองเป็นคนที่ไม่ควรเปิดเผยต่อใคร ความรู้สึกนี้ช่างเหลวไหลสิ้นดี
“ฮวนฮวน อิสระในการคบหาเป็นสิทธิ์ของคุณ...” คุณฉินมีข้อโต้แย้งอยู่บ้าง จึงอยากพูดออกมา
ยังไม่ทันพูดจบ ยวีฮวนก็ขยับเข้ามาอย่างแผ่วเบาราวกับนกบนกิ่งไม้ ก่อนจะจูบเขาอย่างสนิทสนม
แพขนตายาวระระผิวสันจมูกของเขา ทิ้งสัมผัสซ่านซ่าละเอียดอ่อนไว้
ลมหายใจของฉินอวิ๋นเหย่สะดุดไปชั่วขณะ เขาข่มใจพลางค่อย ๆ กอบกุมข้อมือเธอ แล้วเอ่ยย้ำความเห็นของตัวเอง “ผมหมายถึง เราไม่ควร...”
ความอบอุ่นแนบลงมาอีกครั้ง เด็กสาวเบียดเข้าหาเขาอย่างไม่รู้จักประมาณ จนสติสัมปชัญญะของเขาปั่นป่วนเละเทะไปหมด
ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง เขาทำอะไรไม่ได้นอกจากประคองใบหน้าเธอไว้ แล้วจูบลึกซึ้งยิ่งขึ้น
ไอร้อนแผ่ขึ้นท่ามกลางลมหายใจที่คลอเคล้ากัน ถ้อยคำที่ฉินอวิ๋นเหย่ยังไม่ได้เอ่ย จมหายไปในลมหายใจที่ถี่กระชั้นและร้อนผ่าวขึ้นเรื่อย ๆ
เขาหลับตาลง เลือกที่จะยอมแพ้
•
เมื่อเทียบกับภูมิหลังตระกูลใหญ่ที่หรูหราของพระเอกและนางเอกแล้ว ครอบครัวของนางรอง “ซ่งยวีฮวน” ดูธรรมดากว่ามาก พ่อแม่เป็นครูทั้งคู่ มีบ้านหลังไม่ใหญ่นักหนึ่งหลัง และรถหนึ่งคันที่ใช้มาหลายปีแล้ว