มารดาผู้ให้กำเนิดของหยุนเยี่ยนจากไปตั้งแต่เขายังเล็ก แม่เลี้ยงในบ้านจึงกำเริบเสิบสานอย่างยิ่ง แม้คุณชายผู้เฉลียวฉลาดและเปี่ยมด้วยแผนการอย่างเขาก็ยังต้องทนทุกข์ เขาอาศัยอยู่ในเรือนที่ห่างไกลที่สุดของจวน บ่าวไพร่ก็ปรนนิบัติอย่างขอไปที
ในฤดูหนาว ขาดแคลนแม้กระทั่งถ่านไฟ ภายในห้องหนาวเหน็บ ตอนนั้นเขาจึงชอบออกไปเดินเล่น อาศัยข้ออ้างว่าออกไปเที่ยวชมตลาด เพื่อรับแสงแดดให้ร่างกายอบอุ่นขึ้นสักหน่อย
และในตอนนั้นเอง เขาก็ได้พบกับนาง เด็กสาวที่วิ่งหนีออกมาด้วยความโมโห
เขาช่วยเก็บถุงเงินให้นาง เดิมทีก็เป็นเรื่องดีแท้ ๆ แต่เขาดันปากเสีย เผลอพูดเหน็บนางไปประโยคหนึ่งว่าดูเหมือนเด็กเร่ร่อน นางจึงจำฝังใจ
หลังจากนั้นทั้งคู่ก็พบกันซ้ำแล้วซ้ำเล่า กระทบกระแทกกันไปมาก็ยิ่งกว่าเดิม
กระทั่งข่าวจากในวังมาถึง ฮองเฮาสิ้นพระชนม์ นางไปบ้านท่านตาแล้วถูกคนสะกดรอยตาม ก่อนจะบังเอิญได้รับความช่วยเหลือจากเขาอย่างแยบยล
เมื่อเห็นดอกไม้สีขาวบนมวยผมของนาง และดวงตาคู่นั้นที่หนักอึ้งขึ้นภายในเวลาเพียงไม่กี่วัน เขาจึงเพิ่งรู้ฐานะของนาง
ทั้งคู่ต่างสูญเสียมารดาผู้ให้กำเนิดตั้งแต่ยังเล็ก เขาจึงเกิดความเห็นใจ อาศัยสถานการณ์ในตอนนั้นเอ่ยปลอบนางอยู่สองสามคำ