เขาต้องยอมรับว่าเขาตกหลุมพรางองค์หญิงใหญ่เข้าแล้ว ตั้งแต่แรกเริ่มก็เป็นเช่นนั้น
ทั้งรักทั้งแค้น ล้วนเกิดขึ้นเพราะนาง
เดิมทีเขาตั้งใจจะเอาคืน แต่ใครจะคิดว่ายังไม่ทันได้ทำอะไร แค่ได้สัมผัสมือนาง เขาก็ยอมแพ้ราบคาบ นั่งอยู่ข้างเตียง พลางชิงชังตัวเองไปด้วย พลางทำเรื่องต่าง ๆ เพื่อนางไปด้วย รู้สึกเพียงว่าชาตินี้คงจบสิ้นแล้ว
เขาดูแคลนตัวเองที่เป็นคนเช่นนี้ ไร้ซึ่งความหนักแน่น ไม่รู้จักยืนหยัดแม้แต่น้อย
แต่แค่นางไม่มาหาเพียงวันเดียว เขาก็แทบเสียขวัญ
ในที่สุด ลู่ชิงเยี่ยนก็คิดได้
ไม่ว่านางจะมองเขาเป็นใคร คนที่อยู่ข้างกายนางก็ยังเป็นเขา
คนที่หยอกให้นางหัวเราะคือเขา คนที่ทำให้นางโกรธคือเขา คนที่จุมพิตนางคือเขา แม้แต่คนที่พัวพันแนบชิดกับนางก็ยังเป็นเขา
อย่างไรเสีย ผลประโยชน์ทั้งหมดก็ตกอยู่กับเขาแล้ว นางอยากนึกถึงใครในใจก็เชิญตามสบาย
พูดได้อย่างใจกว้างเสียขนาดนั้น แต่พอขึ้นเตียงกลับหึงแทบตาย