•
ผ่านไปพักหนึ่ง เด็กสาวที่ออกไปหารองเท้าแตะก็ยังไม่กลับมา และไม่มีเสียงร้องไห้ดังขึ้นอีก
ลู่หมิงจั้งเปิดกล้องวงจรปิดตามใจ หลังจากสลับดูภาพจากหลายมุม ก็เห็นเธอกำลังพินิจภาพประดับบนผนัง
ยวีฮวนมองอยู่อีกครู่หนึ่ง ก่อนจะจับทางได้ว่าลวดลายในภาพเชื่อมโยงกันอย่างไร แล้วจึงค่อย ๆ เข้าใจความหมายที่ซ่อนอยู่
ภาพสองสามภาพแรกเป็นเรื่องราวที่ต่อยอดมาจากตำนานเทพปกรณัม ดูคล้ายกำลังเล่าถึงการกำเนิดของมนุษย์ ส่วนภาพถัดมาเป็นภัยพิบัติทางธรรมชาติที่มนุษย์ต้องเผชิญระหว่างการพัฒนา ต่อมาเมื่อเกิดราชวงศ์ขึ้น ก็มีการกดขี่จากชนชั้นสูงตามมาอีก…
ผู้คนในภาพเต็มไปด้วยบาดแผล ถูกโซ่ตรวนหนักอึ้งถ่วงจนหลังงองุ้ม คุกเข่าอยู่บนพื้น แต่ก็ยังยกจอบขึ้นทำงานอย่างขยันขันแข็ง… หากเป็นสถานการณ์เช่นนี้จริง ๆ เขาคงต้องตายแน่
ภาพหลังจากนั้นล้วนบันทึกความทารุณที่มนุษย์ต้องประสบ ความหดหู่ที่ถาโถมเข้ามาทำให้ผู้คนสิ้นหวังอย่างยิ่ง
จู่ ๆ ยวีฮวนก็เข้าใจว่าภาพเหล่านี้ไม่ได้ต้องการสื่อถึงการกดขี่ แต่ต้องการสื่อถึงความสิ้นหวัง ชะตากำหนดให้ต้องเผชิญความเจ็บปวดซ้ำแล้วซ้ำเล่า ชะตากำหนดให้ไม่มีวันหลุดพ้น… สู้ทำลายทุกสิ่งให้สิ้นซากเสียยังดีกว่า