ยวีฮวนจ้องมองฝ่ามือของเขาอย่างเหม่อลอยอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ยอมทำตามที่เขาต้องการ วางมือลงไปจริง ๆ
ยวีฮวนไม่ยอมปล่อยมือ เขาก็ไม่พอใจ พอยวีฮวนปล่อยมือ เขาก็ยังไม่พอใจอีก
คนคนนั้นทำให้เธอไว้ใจได้ถึงเพียงนั้นเชียวหรือ
เขาคิดอย่างหม่นหมอง
พวกสาวใช้ที่เดิมคิดจะเข้าไปประคองลังเลอยู่ชั่วขณะ ก่อนองค์หญิงใหญ่จะถูกพยุงออกไป
หากคนคนนั้นเป็นคนอื่น ย่อมไม่ได้แน่ ทว่าเขากลับเป็นคนรักเก่าขององค์หญิงเสียด้วย สาวใช้หลายคนมองหน้ากันไปมา ก่อนจะเดินตามอยู่ห่าง ๆ อย่างเงียบงัน
ไม่ได้ใกล้ชิดกันเช่นนี้มานานมากแล้ว
ยามลู่ชิงเยี่ยนกุมมือเธอ เขาก็พลันตระหนักถึงเรื่องนี้
เขาไม่อยากเผยความรู้สึกออกมาแม้แต่น้อย ตอนจูงเธอเดินจึงจงใจค่อย ๆ สอดประสานนิ้วมือกับเธอ ราวกับกำลังกลั่นแกล้ง ปลายนิ้วเสียดสีกันแผ่วเบา
ลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลง พอหันกลับไปมอง เธอก็ยังเหม่อลอย ไม่รู้สึกอะไรเลยสักนิด
แต่ดวงตากลมดำงดงามคู่นั้นกลับแอบจับจ้องเขา ราวกับกลัวว่าเขาจะหายวับไปในพริบตา
บางครั้งลู่ชิงเยี่ยนก็เกลียดการมีอยู่ของคนคนนั้นจริง ๆ
เขาวางท่าทางสบาย ๆ แต่พวกสาวใช้กลับไม่วางใจนัก จึงเดินตามติดอยู่ด้านหลัง กลัวว่าจะเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น
ทว่าตอนเดินลงบันได ยวีฮวนเหยียบพลาดจนเกือบล้ม กลับเป็นเขาที่ตอบสนองได้เร็วที่สุด ดึงเธอเข้ามาไว้ในอ้อมแขนอย่างแนบแน่น