“ฉันคือมังกรผู้สูงศักดิ์ และยังเป็นจอมเวทปีศาจด้วย ใคร ๆ ก็รู้ว่าฉันไม่รักษาสัญญา!”
ในโทรทัศน์ หลังเซิ่งจู่เพิ่งพูดประโยคนี้จบไม่นาน ก็ถูกเวทมนตร์ที่ดาวหลงมอบให้ทำให้กลับกลายเป็นรูปปั้นมังกรสีเหลืองอึ๋นอีกครั้ง
จากนั้นก็ถูกขังกลับไปใน “สถานที่ที่ปลอดภัยที่สุดในโลก” — เขตสิบสาม
กวนข่ายเอนหลังพิงโซฟาแล้วถอนหายใจยาว
“มาอีกแล้ว”
เขาไม่รู้ว่าดู “การผจญภัยของเฉิงหลง” ซ้ำไปกี่รอบแล้ว แต่ทุกครั้งที่เห็นฉากนี้ เขาก็อยากพุ่งเข้าไปในจอแล้วเขย่ารูปปั้นหินของเซิ่งจู่ พลางถามสักคำว่า
“นายจะทำแบบนั้นไปเพื่ออะไร?”
ถ้าเซิ่งจู่ไม่ขี้เหนียว แบ่งสมบัติให้วาหลงบ้างตามใจชอบ แทนที่จะเอาแต่หลอกให้อีกฝ่ายฝันหวานตั้งแต่ต้นจนจบ
วาหลงก็คงไม่ถึงกับยังจนกรอบหลังได้ยันต์สิบสองชิ้นมา แถมต้องใช้พลังของยันต์ไปปล้นธนาคาร สุดท้ายยันต์ทั้งหมดก็ถูกเฉิงหลงแย่งกลับไป
ถ้าเซิ่งจู่รักษาสัญญา พ่อเฒ่าก็คงใช้เวทมนตร์ที่ดาวหลงมอบให้ผนึกเขาเป็นครั้งที่สองไม่ได้
ถ้าเซิ่งจู่…
…
กวนข่ายไล่เรียงวีรกรรมฉาวโฉ่ของเซิ่งจู่ในหัวอย่างรวดเร็ว
ทั้งที่ควบคุมยันต์ พลังปีศาจ หน้ากาก และคัมภีร์เวทมนตร์ได้พร้อมกัน แค่เลือกใช้อย่างใดอย่างหนึ่งก็เล่นงานเฉิงหลงจนหมอบได้แล้ว
แล้วผลเป็นยังไงล่ะ?
ทุกครั้งเขาก็ทำตัวไม่สมกับเป็นคน จนสุดท้ายเล่นงานตัวเองจนพัง
“ถ้าฉันเป็นเซิ่งจู่ โลกนี้คงตกอยู่ใต้การปกครองของฉันไปนานแล้ว”
กวนข่ายเอ่ยขึ้นลอย ๆ
สิ้นเสียง แสงในห้องก็พลันบิดเบี้ยวไปชั่วขณะ
ทิวทัศน์ยามค่ำนอกหน้าต่าง ภาพในโทรทัศน์ และกระป๋องโคล่าข้างมือ ล้วนถูกแสงสีทองอ่อนปกคลุม
วินาทีต่อมา แสงก็สลายไป
ตัวเขาก็สลายไปด้วย
…
เจ็บ
นี่คือความรู้สึกแรกของกวนข่ายหลังได้สติ
ไม่ใช่ความเจ็บจากการกระแทก แต่เป็นความรู้สึกเหมือนทั้งร่างถูกเทปูนเข้าไปจนแข็งทื่อจากข้างในถึงข้างนอก
เขาออกแรงอย่างมากกว่าจะลืมตาขึ้นได้เพียงเสี้ยวหนึ่ง
ภาพที่เห็นแคบมาก แถมยังอยู่ในตำแหน่งที่ไม่ถูกต้อง
เขาพบว่าตัวเองเหมือนจะ…ถูกแขวนอยู่บนผนัง
สายตาเลื่อนลงไปด้านล่าง
นี่คือห้องทำงานชั้นบนสุดที่กว้างขวาง นอกหน้าต่างบานสูงจรดพื้นมีพลุฉลองคืนข้ามปีส่องสว่างทั่วทั้งเมือง สีสันหลากหลายระเบิดเป็นประกายบนกระจกแล้วดับวูบ
ในห้องทำงาน ชายผมเงินคนหนึ่งยืนหันหลังให้หน้าต่าง ตะโกนใส่โทรศัพท์บนโต๊ะ
“ฟัก!”
“พวกนักการเมืองเฮงซวยนี่ พอต้องทำเรื่องสกปรกก็วิ่งมาหาฉันวาหลง พอใช้เสร็จก็อยากโยนฉันให้เป็นแพะรับบาป ฟัก!”
ทั้งสูทสีเขียวขี้ม้า ทั้งผมสีเงิน
ในหัวกวนข่ายมีชื่อหนึ่งผุดขึ้นมาทันที
จางอวี่ซี
บล็อกเกอร์ที่แต่งคอสเพลย์เป็นวาหลง แล้วถ่ายคลิปร้องเพลงสุดประหลาดกับต้วนจวิ้นและจู๋ลู่
กวนข่ายเผลอพูดออกไปว่า “จางอวี่ซี นายไม่ไปถ่ายคลิปกับ ‘นักกีฬานักเปียโน’ และด็อกเตอร์ดนตรีหัวโจกโรงเรียนล่ะ มาทำอะไรที่นี่”
ทันทีที่พูดจบ เขาก็นิ่งอึ้ง
เสียงนี้ไม่ถูกต้อง
มันต่ำและแหบพร่า แฝงสัมผัสคล้ายโลหะที่กลิ้งออกมาจากส่วนลึกของลำคอ ไม่ใช่เสียงของเขาเลยแม้แต่น้อย
ส่วนวาหลงในห้องทำงานก็แข็งค้างไปทันที
“ใคร?!”
วาหลงหันขวับ สายตากวาดไปทั่วห้อง
“ใครพูดอยู่? ออกมาเดี๋ยวนี้!”
เขากระชากลิ้นชักโต๊ะทำงานออกก่อน จากนั้นก็เตะบานตู้ข้างโต๊ะน้ำชา แล้วพุ่งไปที่หน้าต่างบานสูง ดึงผ้าม่านออก สุดท้ายยังเอาเก้าอี้ไปแหย่ช่องระบายอากาศบนเพดานสองที
ค้นหาอยู่พักใหญ่ก็ไม่เห็นเงาคน และเสียงนั้นก็ไม่ดังขึ้นอีก
ในช่วงเวลาสั้น ๆ นี้เอง ข้อมูลมหาศาลก็ทะลักเข้าสู่สมองของกวนข่าย
ปีศาจทั้งแปด เทพทั้งแปด สมดุลหยินหยาง พลังชี่ฝ่ายธรรมะและฝ่ายมืด ยันต์สิบสองชิ้น จอมเวทปีศาจ กองทัพเงา หน้ากากทั้งเก้า…
รวมถึงร่างของ “เซิ่งจู่” ที่ถูกแขวนอยู่บนผนัง
ทันทีที่ความทรงจำหลอมรวมเสร็จ กวนข่ายก็ได้สติเต็มที่
เขาข้ามมิติมาแล้ว
และข้ามมาอยู่ในร่างเซิ่งจู่จากเรื่อง “การผจญภัยของเฉิงหลง”
ส่วนคนที่อยู่ตรงหน้า สวมชุดสีเขียวผมขาว แถมกำลังด่าพึมพำไม่หยุด ไม่ใช่จางอวี่ซีที่ไหน แต่เป็นวาหลง หัวหน้าแก๊งมือดำ องค์กรอาชญากรรมที่ใหญ่ที่สุดในโลกนี้
ตอนนี้คือวันที่ 1 มกราคม ปี 2000
เมื่อเสียงระฆังข้ามปีดังขึ้น เซิ่งจู่ซึ่งจะตื่นขึ้นได้เพียงปีเดียวในทุก ๆ 300 ปีเพราะผลจากสมดุลหยินหยางและเวทมนตร์ของโลเป ก็ลืมตาขึ้นอีกครั้ง
พูดอีกอย่างก็คือ เนื้อเรื่องทั้งหมดของ “การผจญภัยของเฉิงหลง” เพิ่งเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น
ความตื่นเต้นในใจของกวนข่ายพลันพุ่งขึ้นมาในพริบตา
เขารู้ทิศทางเนื้อเรื่องของ “การผจญภัยของเฉิงหลง” ทั้งหมด และยิ่งรู้ชัดว่าเหตุใดเซิ่งจู่ถึงพ่ายแพ้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เพราะเขาขี้เหนียว
เพราะเขาไม่รักษาสัญญา
เพราะเขามองลูกน้องคนเดียวที่ยอมสู้ถวายชีวิตให้เป็นแค่เครื่องมือใช้แล้วทิ้ง
แต่ตอนนี้ คนที่อยู่ในร่างนี้คือกวนข่าย
เขาไม่ใช่เซิ่งจู่จอมขี้เหนียวที่ใคร ๆ ก็รู้ว่าไม่รักษาสัญญาอีกต่อไปแล้ว
“วาหลง”
กวนข่ายเอ่ยขึ้นอีกครั้ง เสียงสะท้อนก้องไปทั่วห้องทำงานอันว่างเปล่า
“ไม่ต้องหาแล้ว ฉันอยู่นี่”
วาหลงชะงัก
เขาค่อย ๆ หันกลับมา สายตาเคลื่อนไปตามทิศทางของเสียง—แล้วก็หยุดนิ่ง
รูปปั้นมังกรขดตัวบนผนัง ซึ่งถูกขุดเจอจากโกดังตระกูลและตั้งไว้เป็นของตกแต่ง ดวงตาทั้งสองข้างเริ่มส่องแสงทีละน้อย
“เมื่อกว่าพันปีก่อน ฉันทำข้อตกลงกับบรรพบุรุษของตระกูลนายไว้”
ปากรูปปั้นไม่ได้ขยับ แต่เสียงกลับดังออกมาจากตัวมันอย่างชัดเจน
“ทุก ๆ 300 ปี ฉันจะตื่นขึ้นหนึ่งครั้ง ขอเพียงพวกนายช่วยตามหาพลังที่ฉันสูญเสียไปในช่วงที่ฉันตื่น ฉันก็จะมอบสมบัติของราชันไก่ทองคำให้พวกนาย”
วาหลงยืนนิ่งอยู่กับที่ รูม่านตาค่อย ๆ เบิกกว้างขึ้น
แน่นอนว่าเขาเคยได้ยินตำนานนี้
ตำนานเล่าว่า บรรพบุรุษของตระกูลวาหลงเคยรับใช้มังกรพูดได้ตัวหนึ่ง มังกรตัวนั้นถูกจอมเวทผู้ยิ่งใหญ่ผนึกไว้ในรูปปั้น และจะตื่นขึ้นทุก ๆ 300 ปี
บรรพบุรุษทำข้อตกลงกับมังกรไว้ว่า เมื่อมังกรตื่นขึ้น ลูกหลานในตระกูลจะต้องตามหาพลังที่กระจัดกระจายอยู่ทั่วโลกกลับคืนมา ส่วนมังกรจะตอบแทนด้วยทองคำกองพะเนิน
ตลอดพันปีที่ผ่านมา เรื่องนี้ถูกเล่าขานสืบต่อกันในตระกูลจากรุ่นสู่รุ่น แต่ไม่เคยมีใครเห็นมังกรตัวนั้นพูดเลยสักคน
ตำนานวนเวียนอยู่ในหัววาหลงอีกรอบ
เขากลืนน้ำลาย เสียงแห้งผาก
“ยะ…อย่าบอกนะว่านายคือ…เซิ่งจู่?”
“ใช่ ฉันเอง”
กวนข่ายตอบทันที
“เมื่อกว่าพันปีก่อน ฉันทำข้อตกลงกับตระกูลนายไว้ ตามข้อตกลง นายเป็นคนรับใช้ของฉัน”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ถ้อยคำอ่อนโยนที่คิดเตรียมไว้ในหัวกลับเปลี่ยนความหมายไปหมดทันทีที่หลุดจากปาก
“เอาล่ะ วาหลง นายพร้อมจะตามหาพลังที่สูญหายไปให้เจ้านายผู้ยิ่งใหญ่และสูงศักดิ์ของนาย—ใต้เท้าเซิ่งจู่หรือยัง?”
พอพูดจบ กวนข่ายก็พูดไม่ออกเสียเอง
‘ไม่ใช่ ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น’
เขาตั้งใจจะพูดว่า “เรามาร่วมมือกัน ส่วนค่าตอบแทนค่อยคุยกันได้” แต่พอหลุดจากปากกลับถูกสัญชาตญาณของร่างนี้บิดให้กลายเป็นคำสั่งที่วางอำนาจใส่คนอื่น
ราวกับร่างกายกำลังพูดแทนเขาอยู่
ความหยิ่งยโสและทะนงตนที่ฝังลึกอยู่ในกระดูกของเซิ่งจู่ ส่งอิทธิพลต่อคำพูดของกวนข่าย
ส่วนวาหลง สีหน้าพลันหม่นลงทันที
ในฐานะหัวหน้าองค์กรอาชญากรรมอันดับหนึ่งของโลก ความหยิ่งทะนงของวาหลงไม่ได้ด้อยไปกว่าใคร
“เซิ่งจู่?”
เขาแค่นหัวเราะ แล้วกดซิการ์ที่เพิ่งจุดติดในมือลงบนที่เขี่ยบุหรี่
“ฉันไม่เชื่อตำนานบ้าบออะไรทั้งนั้น บางทีศัตรูคนไหนสักคนอาจรู้เรื่องข่าวลือนี้ แล้วดัดแปลงรูปปั้นนี่เพื่อแกล้งฉันก็ได้”
ยิ่งพูดเขาก็ยิ่งโมโห หันกลับไปเตะโซฟาอีกที
“ฟัก! พวกนักการเมืองนี่ ให้ฉันทำแต่เรื่องเลว ๆ แต่ไม่แบ่งผลประโยชน์ให้สักแดง!
พออยากล้างภาพลักษณ์ก็โยนฉันทิ้งเหมือนขยะ! คิดว่าฉันเป็นถังขี้หรือไง?! อยากใช้ก็ยกขึ้นมา พอไม่ใช้ก็โยนทิ้ง!”
กวนข่ายนิ่งฟังจนวาหลงพูดจบ
เอาเถอะ
คุยเหตุผลกับคนแบบนี้ ต่อให้คุยทั้งคืนก็เปล่าประโยชน์
ตอนนี้เขาขยับร่างกายไม่ได้ด้วยซ้ำ สิ่งเดียวที่พึ่งพาได้ก็คือทหารกองทัพเงา
กวนข่ายหลับตา ปล่อยจิตสำนึกดำดิ่งลงไป
ที่นั่นมีหน้ากากใบหนึ่ง
หน้ากากมืดมิด เย็นเยียบ และให้สัมผัสเก่าแก่เหนียวหนืดอย่างประหลาด
มันคือหน้ากากนิจาของหน้ากากเงาทั้งเก้า
เขาสื่อสารกับหน้ากากใบนั้นผ่านจิตสำนึก
มีบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่ในเงามืดตรงมุมห้องทำงาน
เงาบนพื้นเหมือนผืนน้ำที่ถูกกวน ค่อย ๆ นูนสูงและยืดยาว ก่อนจะรวมตัวเป็นรูปร่างมนุษย์ทีละคน
หนึ่งคน
สองคน
สามคน
ทหารนินจาเงาทั้งหมดสี่นายเดินออกมาจากความมืด
พวกเขาสวมชุดนินจาสีดำ สีหน้าไร้อารมณ์ เคลื่อนไหวพร้อมเพรียงราวกับเป็นคนคนเดียวกัน
วาหลงกำลังด่าได้ครึ่งทางก็หุบปากฉับ มือเอื้อมไปแตะ “ความจริง” ที่เหน็บอยู่ด้านหลังเอว
พวกนินจาไม่สนใจเขา
พวกเขาหันหลังเดินเข้าไปในเงามืดที่ลึกกว่าเดิม ก่อนจะกลับออกมาเป็นคู่ พร้อมแบกหีบหนักอึ้งสองใบ
“ตึง”
หีบตกลงข้างเท้าวาหลง
ฝาหีบเปิดผาง
ทองคำ
ทองคำแท่ง เหรียญทอง และเครื่องทองเต็มหีบทั้งสองใบ เมื่อแสงไฟบนเพดานส่องลงมาก็เปล่งประกายอบอุ่นหนักแน่นแบบที่มีแต่ทองคำแท้เท่านั้นจะให้ได้
วาหลงตาโต
เขาย่อตัวลง ใช้นิ้วถูแท่งทองคำแท่งหนึ่ง ก่อนหยิบขึ้นมาชั่งน้ำหนักในมือ
ลองกัดดูทีหนึ่ง
ของจริง
หัวหน้าแก๊งมือดำที่อยู่ในวงการอาชญากรรมทั่วโลกมาครึ่งชีวิตและเห็นโลกมามาก เริ่มตัวสั่นที่ริมฝีปาก
เขาค่อย ๆ ยืดตัวขึ้น แล้วหันไปมองรูปปั้นมังกรขดตัวบนผนังซึ่งดวงตากำลังเปล่งแสงสีแดง ความหยิ่งผยองบนใบหน้าเมื่อครู่แตกสลายไปจนหมดสิ้น
เขาสูดหายใจลึก โค้งตัวลง และเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานเปี่ยมศรัทธา
“ใต้เท้าเซิ่งจู่ เจ้านายผู้สูงศักดิ์ของผม วาหลงยินดีรับใช้ท่านครับ”