ตำนานเฉินหลง: ราชาปีศาจผู้ใจกว้างแข็งแกร่งแค่ไหน?

ตอนที่ 2 บันทึกการผจญภัยของเฉิงหลง: เซิ่งจู่สายเปย์เก่งแค่ไหน?

7 นาที· 1.7K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

“องค์เซิ่งจู่ นายท่านผู้สูงศักดิ์ของผม วาหลงยินดีรับใช้ท่านครับ”

วาหลงค้อมตัวจนแทบก้มหน้าจรดอก น้ำเสียงกังวานเปี่ยมศรัทธา ความหยิ่งผยองบนใบหน้าเมื่อครู่หายวับไปจนไม่เหลือซาก

เมื่อเห็นหัวหน้าแก๊งมือดำที่เมื่อครู่ยังดื้อรั้นไม่ยอมใคร พอทหารกองทัพเงายกหีบทองคำใบใหญ่สองใบออกมา ก็รีบประจบประแจงทันที

แม้จะประหลาดใจอยู่บ้าง แต่กวนข่ายก็ยอมรับปฏิกิริยาของวาหลงได้ในพริบตา

เพราะในเรื่องต้นฉบับ หลังเซิ่งจู่ฟื้นคืนชีพแล้วถูกผนึก วาหลงได้ยันต์สิบสองนักษัตรมา เขาก็แบ่งให้ลูกน้องทั้งหมด ไม่เก็บไว้กับตัวสักชิ้น

สิ่งเดียวที่ชอบก็คือเงิน

คนที่รักเงินยิ่งกว่าชีวิตอย่างนี้ จะประจบคนอื่นเพื่อเงินก็ไม่เห็นแปลกตรงไหน

กวนข่ายมองอยู่เงียบ ๆ จากบนกำแพง รู้สึกสบายใจขึ้นไม่น้อย

ของที่เซิ่งจู่ฉบับดั้งเดิมไม่ยอมให้ แต่เขากลับแจกได้โดยไม่กะพริบตา

ใช้เงินฟาดหัวคนมันสะใจฉิบหาย

เขากระตุ้นพลังของหน้ากากเงาอีกครั้งทันที

เงาตรงมุมห้องทำงานเริ่มเคลื่อนไหวอีกหน

ทหารนินจาหลายคนเดินออกมาจากความมืด ในมือถือกระดาษสิบสามแผ่น ก่อนส่งให้วาหลงอย่างเป็นระเบียบ

ในสิบสองแผ่นนั้นมีภาพยันต์สิบสองนักษัตร

ชวด ฉลู ขาล เถาะ มะโรง มะเส็ง มะเมีย มะแม วอก ระกา จอ กุน ครบทั้งสิบสองปีนักษัตร ไม่มีขาด

ส่วนแผ่นที่สิบสามวาดภาพตำราเล่มหนาเล่มหนึ่ง

ปกตำราสลักอักขระโบราณไว้เต็มไปหมด ตรงกลางเป็นภาพของทารา หัวหน้ากองทัพเงา

มันคือสารานุกรมเวทมนตร์ที่เซิ่งจู่เคยค้นคว้าขึ้นมา

หลังมอบภาพเหล่านี้ให้วาหลง กวนข่ายก็เอ่ยขึ้นช้า ๆ

“วาหลง นี่คือพลังที่ฉันสูญเสียไป”

“ถ้านายช่วยฉันตามหากลับมาได้สักอย่าง ฉันจะให้ทองคำแบบนี้อีกสองหีบ”

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงเจือรอยยิ้มเล็กน้อย

“ถ้านายตามหาพวกมันกลับมาได้ทั้งหมด ฉันจะให้ค่าตอบแทนมากกว่าทองคำสองหีบนี้ถึงร้อยเท่า”

ร้อยเท่า

ลมหายใจของวาหลงสะดุดไปในทันที

มือที่กอดแท่งทองคำไว้สั่นเทา ดวงตาจ้องกระดาษทั้งสิบสามแผ่นเขม็ง ราวกับกำลังจ้องภูเขาทองคำสิบสามลูก

ทองคำสองหีบก็ทำให้เขาแทบลอยขึ้นสวรรค์แล้ว ร้อยเท่าเชียวหรือ?

แบบนั้นไม่ซื้อซานฟรานซิสโกทั้งเมืองได้เลยหรือไง?

“องค์เซิ่งจู่!”

วาหลงตะโกนขึ้นอีกครั้ง คำสรรเสริญพรั่งพรูออกมาราวกับไม่ต้องเสียเงินซื้อ

“ท่านคือนายท่านที่ใจกว้าง เมตตา และยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก! การได้รับใช้ท่านคือเกียรติสูงสุดของตระกูลวาหลงตลอดพันปี! ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ท่านสั่งให้ผมไปตะวันออก ผมจะไม่ไปตะวันตกเด็ดขาด ท่านสั่งให้ผมตีหมา ผมก็จะไม่ไปไล่ไก่แน่นอน!”

ระหว่างที่กล่าวชม เขาก็แอบใช้แขนเสื้อเช็ดมุมปากไปด้วย

กวนข่ายไม่ได้ตอบอะไร

ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากตอบ แต่สัญชาตญาณจากร่างของเซิ่งจู่ทำให้รู้สึกว่า—

ในฐานะมังกรผู้สูงศักดิ์ เป็นทั้งจอมเวทปีศาจ และยังเป็นหนึ่งในแปดปีศาจผู้ถือกำเนิดจากกฎเกณฑ์ของโลก การได้รับคำสรรเสริญก็เป็นเรื่องสมควรอยู่แล้ว

วาหลงรออยู่นานจนเห็นว่าเขาไม่พูดอะไรอีก จึงค่อยเก็บกระดาษทั้งสิบสามแผ่นอย่างอาลัยอาวรณ์ พับให้เรียบร้อยแล้วสอดใส่อกเสื้ออย่างระมัดระวัง ก่อนหยิบโทรศัพท์ออกมา

“ฮัลโหล พวกแกสี่คน รีบขึ้นมา ขนทองสองหีบนี้ไป”

ไม่ถึงสองนาที ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิด

มีคนสี่คนเดินเข้ามา

พวกเขาคือสี่มือขวาคนสำคัญของแก๊งมือดำ

ราซู ดอกเตอร์ฟิสิกส์ ผู้เชี่ยวชาญด้านอาวุธของแก๊งมือดำ แม้สติปัญญาของเขาจะหลุดลอยอยู่บ่อย ๆ ก็ตาม

อาเฟิน อัจฉริยะด้านดนตรี พ่วงตำแหน่งมันสมองของแก๊งมือดำ เล่นกีตาร์ได้ไม่เลว และยังฉลาดกว่าอีกสองคนด้วย

โจว หนุ่มเชื้อสายจีน ครอบครัวเปิดสำนักสอนศิลปะการต่อสู้ เป็นกำลังรบของ “แก๊งสามตัวไร้ประโยชน์” กล้ามเป็นมัด หมัดยังเก่งกว่าสมอง

ส่วนคนสุดท้าย...

ไม่ใช่อาฝูที่ชอบตะโกนชื่อท่าประหลาด ๆ อย่าง “อีกาบินบนเครื่องบิน” กับ “หนูเดินเขาวงกต” อยู่ไม่หยุด

แต่เป็นชายร่างยักษ์หนักห้าร้อยปอนด์—เทรู

เทรูที่เข้าร่วมฝ่ายธรรมะในช่วงกลางเรื่องภายใต้อิทธิพลของสมดุลหยินหยาง และมีพรสวรรค์ด้านเวทมนตร์

ทั้งสี่คนเพิ่งก้าวเข้ามา ก็ต้องตะลึงกับหีบทองคำใบใหญ่สองใบที่วางอยู่บนพื้น

ราซูเบิกตาโต เผลอยกมือดันสันจมูกตรงตำแหน่งที่ไม่มีแว่นอยู่ “หัวหน้า นี่คุณ...ไปกวาดทองจากคลังธนาคารกลางมาหมดเลยเหรอ?”

โจวกลืนน้ำลายดังเอื๊อก แล้วตบกบาลราซูฉาดหนึ่ง “หุบปากไปเลย ดอกเตอร์ฟิสิกส์ นอกจากโม้แล้วแกทำอะไรเป็นอีกไหม? โอ้โห ทองเยอะขนาดนี้ พอให้ฉันชกมวยใต้ดินไปอีกสิบชาติเลยนะ”

เทรูไม่พูดอะไร เขาเดินไปที่หีบเงียบ ๆ ใช้นิ้วหนาเหมือนเสาคีบแท่งทองคำขึ้นมาดู พลิกไปพลิกมา ก่อนวางลงอย่างเบามือ

มีแค่อาเฟินที่แตกต่างจากคนอื่น

ในฐานะอัจฉริยะด้านดนตรีและมันสมองของแก๊งมือดำ เขาไม่ได้ตกใจเหมือนอีกสามคน

เขาวางกีตาร์เก่า ๆ ในมือลงบนโซฟา แล้วขยับเข้าไปหาวาหลงพร้อมลดเสียงลง

“หัวหน้า เงินนี่...เป็นค่าตอบแทนที่นักการเมืองใหญ่คนไหนของรัฐบาลอเมริกาจ่ายให้เราหรือเปล่า?”

พอได้ยินคำว่า “นักการเมืองใหญ่” ความโกรธที่อัดแน่นอยู่ในอกวาหลงก็ปะทุขึ้นทันที

“แม่งเอ๊ย!”

“แม่งเอ๊ย!”

เขาด่าติดกันสองครั้ง แล้วเตะเก้าอี้ข้าง ๆ จนมันโยกไปมาแต่ไม่ล้ม

“ไอ้นักการเมืองใหญ่เฮงซวยนั่นจะลงชิงตำแหน่งประธานาธิบดีปีหน้า!”

“เพื่อไม่ให้คู่แข่งทางการเมืองเอาเรื่องไปเล่นงาน เขาแจ้งมาแล้วว่าจะตัดขาดจากพวกเรา!”

วาหลงพูดไปก็ยิ่งเดือด ชี้พื้นพลางถ่มน้ำลายกระเด็น

“แล้วเขตสิบสามนั่นอีก! พวกแกรู้ไหม? องค์กรนั้นเขาเป็นคนสั่งให้ก่อตั้งขึ้นมาเอง!”

“ก็เพื่อจะได้กวาดล้างแก๊งมือดำของเราทั้งแก๊งอย่างรวดเร็ว ในวันที่เขาต้องตัดขาดจากพวกเรา!”

อาเฟินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเข้าใจขึ้นมาเช่นกัน สีหน้าของเขาเผยความรู้สึกไม่ต่างจากวาหลงเมื่อครู่

เขาถอนหายใจ พลางดีดนิ้วไปที่สายกีตาร์ซึ่งไม่มีอยู่ตรงหน้าผากตามความเคยชิน

“นักการเมืองเฮงซวยพวกนี้เห็นเราเป็นแค่ถังขี้ ใช้เสร็จก็คิดจะโยนทิ้ง”

พอพูดจบ สมองของอาเฟินผู้เป็นมันสมองก็เริ่มทำงานทันที

แววตาของเขาค่อย ๆ เย็นเยียบลง เสียงก็เบาลงกว่าเดิม

“มิน่าล่ะ...”

อาเฟินเงยหน้ามองวาหลง

“มิน่าก่อนหน้านี้ถึงมีคดีอาชญากรรมหลายคดีที่แก๊งมือดำของเราไม่ได้ทำ แต่นักการเมืองคนนั้นกลับออกมาพูดต่อสาธารณะว่าเป็นฝีมือพวกเรา”

“แถมเขายังพูดซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนทำให้แก๊งมือดำที่มีคนไม่ถึงหมื่นของเรากลายเป็นองค์กรอาชญากรรมอันดับหนึ่งของโลก ที่มีอิทธิพลครอบคลุมหลายทวีปและมีลูกน้องนับแสน”

“เรื่องนี้ถึงขั้นทำให้สภาคองเกรสตื่นตัว แล้วอนุมัติให้เขาก่อตั้งเขตสิบสามขึ้นมาเอง”

อาเฟินพูดเร็วขึ้นเรื่อย ๆ น้ำเสียงแฝงความเย็นเยียบ

“ที่แท้ทุกอย่างที่เขาทำก็เพื่อวันนี้”

“เพื่อให้เขตสิบสามกวาดล้างแก๊งมือดำของเราทั้งหมดอย่างรวดเร็ว ตอนที่เขาตัดขาดจากพวกเรา”

“แบบนี้ก็ปิดปากพวกเราได้ด้วย—ไม่มีใครรู้ว่านักการเมืองใหญ่คนนั้นเคยสนับสนุนแก๊งมือดำด้วยตัวเอง แถมยังเคยให้แก๊งมือดำช่วยก่อเรื่องเลวร้ายตั้งมากมาย”

“แล้วยังเอาการทำลายองค์กรอาชญากรรมอันดับหนึ่งของโลกไปสร้างผลงาน เก็บเกี่ยวคะแนนนิยมอีกระลอก แล้วชนะการเลือกตั้งจนได้เป็นประธานาธิบดี”

พอวิเคราะห์มาถึงตรงนี้ อาเฟินก็สูดลมหายใจเฮือกด้วยตัวเอง

แผนนี้โหดเกินไปแล้ว

ด้านบน กวนข่ายซึ่งห้อยอยู่บนกำแพงได้ยินทุกคำอย่างชัดเจน

ในวินาทีนั้น เขาพลันเข้าใจทุกอย่างขึ้นมาจริง ๆ

มิน่าตอนชาติก่อนดูโทรทัศน์ เขาถึงรู้สึกว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากลอยู่ตลอด

แก๊งมือดำที่ปรากฏในโทรทัศน์ดูเหมือนจะไม่สมกับชื่อเสียงเท่าไร

ได้ชื่อว่าเป็นองค์กรอาชญากรรมอันดับหนึ่งของโลก แต่กลับไม่มีสาขาอื่นเลย นอกจากอาคารหลังหนึ่งในซานฟรานซิสโก

วาหลงได้ชื่อว่าเป็นจักรพรรดิใต้ดินของโลก แต่ถึงขั้นต้องปล้นคลังทองถึงจะมีเงินจ่ายค่าจ้างลูกน้อง

แก๊งมือดำไม่ได้ดูเหมือนองค์กรอาชญากรรมอันดับหนึ่งของโลกเลยสักนิด วาหลงก็ไม่ได้ร่ำรวยและเก่งกาจเหมือนจักรพรรดิใต้ดินในจินตนาการของเขา

ที่แท้ชื่อเสียงที่ว่าแก๊งมือดำเป็นองค์กรอาชญากรรมอันดับหนึ่งของโลก และวาหลงเป็นจักรพรรดิใต้ดินของโลก ล้วนเป็นผลงานที่นักการเมืองปั้นขึ้นมาทั้งนั้น

นักการเมืองอเมริกันพวกนี้ไม่เพียงใช้แก๊งมือดำกับวาหลงเป็นมือที่มองไม่เห็น ทำเรื่องเลวร้ายต่าง ๆ

แต่หลังจาก “เปลี่ยนถุงมือ” แล้ว ยังคิดจะใช้พวกเขาเป็นผลงานให้ตัวเองเก็บเกี่ยวอีกด้วย

คิดถึงตรงนี้ กวนข่ายก็อดถอนใจในใจไม่ได้

‘นักการเมืองอเมริกันพวกนี้เป็นเดรัจฉานไม่ต่างจากเซิ่งจู่เลย’

‘เอ๊ะ’

‘ไม่สิ’

‘ตอนนี้ฉันก็คือเซิ่งจู่นี่นา’

กวนข่ายชะงักไป ก่อนจะถอนใจในใจอีกครั้ง

“นักการเมืองอเมริกันพวกนี้เดรัจฉานยิ่งกว่าฉันอีก”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป