คณะภาษาต่างประเทศ
ซางลั่วลั่วเก็บหนังสือไปพลาง บอกเพื่อนร่วมห้องไปพลางว่า “พวกเธอกลับไปก่อนเลยนะ ฉันต้องไปเรียนวิชาเลือก”
“ได้สิ เดี๋ยวฉันช่วยเอากระเป๋าหนังสือเธอกลับไปด้วย” เมิ่งหลินสะพายกระเป๋าของตัวเอง แล้วหยิบของเธอไปถือให้อย่างคล่องแคล่ว
“ขอบใจนะ!” ซางลั่วลั่วสะพายกระดานวาดรูป เดินลงชั้นล่างไปพร้อมพวกเธอ เมิ่งหลินคล้องแขนถานซู่อินกับซูหนาน แล้วพากันกลับหอพักไปก่อน
เมื่อมาถึงห้องเรียนศิลปะ กลิ่นเฉพาะตัวของน้ำมันสนกับสีผสมกันก็ลอยมาปะทะจมูก
ข้างในมีนักศึกษาจากคณะต่าง ๆ อยู่แล้วราวยี่สิบสามสิบคน บ้างยืนบ้างนั่งจับกลุ่มคุยกันเสียงเบา
ซางลั่วลั่วเลือกที่นั่งริมหน้าต่าง แล้วตั้งกระดานวาดรูปให้เรียบร้อย
ไม่นาน อาจารย์ผู้สอนก็เดินเข้ามาอย่างสบาย ๆ
บรรยากาศในห้องเรียนเงียบลง
“สวัสดีตอนบ่าย ฉันชื่อหลินเช่อ เป็นอาจารย์ของพวกคุณ” หลินเช่อยืนอยู่หน้าห้อง น้ำเสียงอ่อนโยน “บทเรียนแรก เราจะไม่พูดถึงทฤษฎี แต่จะทำเพียงอย่างเดียว—มองให้เห็น”
เขาเดินไปที่หน้าต่าง แล้วสะบัดมือรูดม่านที่เปิดอยู่แล้วให้เปิดออกกว้างกว่าเดิม ปล่อยให้แสงสว่างสาดเข้ามาอย่างไร้สิ่งกีดขวาง
“มองเห็นอะไรเหรอครับ?” นักศึกษาคนหนึ่งถามเสียงเบา
“มองเห็นแสง” หลินเช่อตอบ “มองดูว่ามันตกกระทบตรงไหน แล้วหายไปจากที่ใด มองดูว่าแสงเงาวาดขอบเขตของสิ่งต่าง ๆ ขึ้นมาอย่างไร...”
ซางลั่วลั่วชะงักไปเล็กน้อย
แสง...
ปลายดินสอขีดเขียนเสียงซู่ซ่า โดยไม่รู้ตัวกลับวาดเค้าโครงร่างสูงโปร่งแต่พร่าเลือนของเด็กหนุ่มคนหนึ่งขึ้นมา
เธอพบเขาตอนอายุสิบเจ็ด และนับแต่นั้น เขาก็กลายเป็นแสงดาวเพียงดวงเดียวในโลกของเธอ ที่ลอยอยู่เหนือศีรษะและไม่เคยร่วงหล่น
-
ระหว่างทางกลับหอพักต้องเดินผ่านถนนต้นแปะก๊วยที่กว้างขวาง
ขณะที่เธอก้มหน้าเดิน จู่ ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าเร่งรีบกับเสียงพูดตื่นเต้นดังมาจากข้างหน้า
“เร็วเข้า! เขากลับมาจริง ๆ แล้ว! อยู่ตรงประตูตะวันออก!”
“ใครเหรอ? คนที่หายไปเป็นปีคนนั้นน่ะนะ?”
“ใช่! ในเว็บบอร์ดแตกตื่นกันไปหมดแล้ว! ได้ยินว่าเพิ่งกลับมาจากอังกฤษ ออร่าทั้งตัวเปลี่ยนไปเลย ยิ่งกว่าแต่ก่อนอีก มองแล้วละสายตาไม่ได้เลย”
เด็กสาวหลายคนวิ่งผ่านเธอไปอย่างเริงร่า ราวกับสายลมที่พัดพาความยินดีมา
เสี้ยววินาทีที่สวนไหล่กัน เศษเสี้ยวของบทสนทนาก็ลอยเข้าหูเธอ
“ท่าทางนั่น...เถื่อนสุด ๆ แต่บุคลิกกลับดูแพงมาก สองอย่างที่ตรงข้ามกันสุดขั้วดันผสมผสานอยู่ในตัวเขาได้อย่างลงตัว...”
“แค่มองแวบเดียวก็ทำเอาขาอ่อนแล้ว...”
ซางลั่วลั่วยืนนิ่งราวกับถูกตรึงไว้กับที่
เขากลับมาแล้วเหรอ?
เท้าของเธอไม่ยอมเชื่อฟัง ค่อย ๆ ก้าวตามทิศทางที่เด็กสาวกลุ่มนั้นวิ่งไป
ตั้งแต่ได้ยินชื่อนั้น หัวใจของเธอก็เต้นผิดจังหวะไปหมด
ประตูตะวันออกเป็นประตูด้านข้างที่เงียบสงบ แต่เวลานี้กลับมีผู้คนมารวมตัวกันอย่างผิดปกติ
ทุกคนเขย่งปลายเท้า มองออกไปนอกประตูด้วยสีหน้าตื่นเต้นและคาดหวัง
สายตาของซางลั่วลั่วพลันหยุดลงที่ร่างหนึ่งนอกประตู แล้วไม่อาจละไปได้อีก
รถเบนท์ลีย์มูซานสีดำจอดอยู่ด้านนอก เงียบขรึมแต่สะดุดตา
ร่างที่ยืนอยู่ข้างรถ แม้สวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงสแล็กสีดำเรียบง่ายที่สุด ก็ยังโดดเด่นราวกับแสงที่ผ่าความธรรมดาสามัญออกเป็นสองซีก
คือจิงเย่
เป็นเขาจริง ๆ
ไม่ใช่ภาพจากวิดีโอในเว็บบอร์ดที่อยู่หลังหน้าจออีกต่อไป ไม่ใช่เรื่องเล่าที่ส่งต่อกันไปมาในคำพูดของคนอื่น
แต่เป็นจิงเย่ที่มีตัวตนจริง มีไออุ่น มีเงาทอดลงพื้น และกำลังหายใจอยู่ในอากาศอึกทึกผืนเดียวกับเธอ
เขาเอียงตัวเล็กน้อย กำลังพูดคุยกับศาสตราจารย์ผู้มีชื่อเสียงจากคณะการเงิน
เมื่อคุยกันใกล้จบ ศาสตราจารย์เหลือบมองคนรอบข้าง “ดูสิ ไม่เจอกันปีเดียว ทุกคนก็ยังต้อนรับเธออย่างอบอุ่นเหมือนเดิมเลยนะ”
จิงเย่ไม่ได้มองไปทางฝูงชน “ศาสตราจารย์ อย่าล้อผมเลยครับ”
ศาสตราจารย์ตบไหล่เขาเบา ๆ “นั่งเครื่องบินมาก็คงเหนื่อยแล้ว กลับไปพักก่อนเถอะ พรุ่งนี้ค่อยมาเรียน”
เขาพยักหน้าเล็กน้อย แล้วเปิดประตูรถ
รถเบนท์ลีย์สีดำแล่นจากไปอย่างไร้เสียง
ฝูงชนที่มุงดูส่งเสียงเสียดายอย่างอ้อยอิ่ง ก่อนทยอยแยกย้ายกันไปเป็นกลุ่มเล็ก ๆ ปากก็ยังไม่หยุดพูดถึงความน่าตะลึงจากภาพที่ได้เห็นเพียงชั่วพริบตาเมื่อครู่
ซางลั่วลั่วเดินไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้าใต้ร่มเงาของต้นไม้ ฝีเท้าล่องลอย ในหัวมีแต่ภาพร่างในชุดสีขาวเมื่อครู่
ข้างกายมีนักศึกษาชายสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวเดินสวนไปอย่างเร่งรีบ
ในหัวของเธอผุดการเปรียบเทียบขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว เสื้อเชิ้ตสีขาวที่เขาสวม ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็ยังขาดเสน่ห์บางอย่างไป ดูไม่ดีเท่าตอนจิงเย่สวมเลย
สีขาวเหมือนกัน แต่เมื่ออยู่บนตัวจิงเย่กลับไม่ใช่สีขาวอุ่นละมุน หากเป็นสีขาวเย็นเฉียบดุจน้ำแข็งที่ชวนให้รู้สึกห่างเหิน
คล้ายเกล็ดน้ำค้างบาง ๆ ในยามเช้าตรู่ของต้นฤดูหนาว สะอาดและเฉียบคม สะท้อนแสง แต่ไร้ไออุ่น
ภาพนั้นทำให้เธอนึกถึงครั้งแรกที่ได้เห็นเขาตัวจริง
ตอนนั้นเธอเรียนอยู่ชั้นมัธยมปลายปีสอง ส่วนจิงเย่อยู่ปีสาม เขาเป็นตำนานของโรงเรียนมัธยมหมายเลขหนึ่งแห่งเมืองจิง ซึ่งอยู่ติดกัน
บุคคลโดดเด่นที่แม้แต่ชื่อก็ยังแฝงคมกริบ เป็นรักแรกในใจของเด็กสาวนับไม่ถ้วน และเป็นเป้าหมายที่เด็กหนุ่มมากมายใฝ่ฝันจะก้าวข้าม
ฤดูร้อนอันร้อนระอุปีนั้น โรงเรียนมัธยมสองแห่งจัดการแข่งขันบาสเกตบอลกระชับมิตร โดยใช้สนามของโรงเรียนมัธยมสองเป็นสถานที่แข่งขัน
สนามบาสเกตบอลแน่นขนัดไปด้วยผู้คน เสียงอื้ออึงดังกระหึ่ม เสียงตะโกนเชียร์กึกก้องจนแทบสะเทือนหลังคา เด็กสาวกว่าครึ่งมาเพราะชื่อ “จิงเย่”
ตอนเขาลงสนาม เขาเป็นคนเดียวที่ไม่ได้สวมชุดทีมเหมือนคนอื่น
เสื้อยืดสีขาว กางเกงสีดำ เมื่อยืนอยู่ท่ามกลางผู้เล่นที่สวมเสื้อผ้าสีสันสดใสก็ยิ่งสะดุดตา
เขาเล่นได้ดีมาก แต่สิ่งที่ทำให้ผู้คนจดจำได้จริง ๆ คือวิธีที่เขาเล่น
ฝ่ายตรงข้ามทำฟาวล์ด้วยการผลักเบา ๆ อย่างแนบเนียน ผู้ตัดสินไม่เป่านกหวีด
เขาทรงตัวได้มั่นคง ไม่โต้เถียง สีหน้าไร้อารมณ์
เพียงแค่ใช้ท่าเดียวกันเป๊ะ ๆ เอาคืนอีกฝ่ายในจังหวะถัดไป
ลูกบาสเกตบอลลงห่วงพอดี เขาเอียงหน้ามองผู้ตัดสิน มุมปากยกขึ้นนิด ๆ อย่างไม่ใส่ใจ “แบบนี้ถือว่าฟาวล์ไหมครับ?”
ต่อมาเขาถูกผู้เล่นสามคนรุมประกบ พื้นที่รุกและถอยถูกปิดตาย
เสียงโห่กับเสียงหัวเราะเยาะอึกทึกดังมาจากข้างสนาม
เขาไม่ร้อนใจ ไม่หงุดหงิด ทำท่าเชื้อเชิญอย่างสบาย ๆ ให้คนที่ล้อมเขาอยู่ลงมือได้ตามสะดวก
จากนั้น ในชั่วขณะที่เสียงโห่ดังถึงขีดสุด เขาก็ก้าวถอยหลัง เอนตัวไปด้านหลัง แล้วกระโดดขึ้น
ลูกบาสเกตบอลพุ่งเป็นวิถีโค้งสูงลิบ ก่อนจะลงห่วงอย่างแม่นยำโดยไม่แตะขอบแม้แต่น้อย เสียง “ฟึ่บ” ดังใสกระจ่างจนทั้งสนามเงียบกริบ
เขาลงสู่พื้นอย่างมั่นคง ไม่มองคู่แข่งที่เสียขวัญจนหมดสภาพ และไม่สนใจเสียงโห่ร้องยินดีที่ระเบิดขึ้นจากข้างสนาม
เปลือกตาสีขาวเย็นเฉียบค่อย ๆ ยกขึ้น เขามองไปทางเด็กหนุ่มที่เพิ่งด่าทอโรงเรียนมัธยมหนึ่งเสียงดังที่สุด แล้วค่อย ๆ ยกนิ้วชี้ขึ้นแตะริมฝีปากเบา ๆ
เป็นท่าทางบอกให้ “เงียบ” ที่สงบนิ่ง ทว่ากดดันยิ่งกว่าเสียงตะโกนใด ๆ (ในสนามเสียงดังเกินไป เลยทำได้แค่ส่งสัญญาณมือ สุดท้ายกลับได้ฉายาว่าพี่หนุ่มทำเท่ตาย ( Ｔ▽Ｔ）
เขาสง่างาม แต่ก็มีหนามแหลมคม
ใช้วิธีที่อยู่ในกติกาที่สุด แสดงท่าทีโอหังอย่างถึงที่สุด ทำให้อีกฝ่ายอับอายจนพูดไม่ออก แต่ก็ทำอะไรเขาไม่ได้
ตัวเขามีกลิ่นอายของความดิบเถื่อนเจ้าเล่ห์ที่อธิบายไม่ถูก ราวกับฝังอยู่ในกระดูก ทั้งอันตรายและชวนให้หลงใหล
เมื่อการแข่งขันจบลง เขายกมือเสยผมหน้าม้าที่ชุ่มเหงื่ออย่างลวก ๆ ท่ามกลางผู้คนที่รายล้อมและสายตาที่จับจ้อง ก่อนหมุนตัวเดินออกจากสนาม
ซางลั่วลั่วหยุดฝีเท้า ยืนอยู่ใต้ต้นไม้ในเงาแดดที่ทอดเป็นลายพร้อย แล้วเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย
แสงยามเย็นสว่างจ้าจนแสบตา ลอดผ่านช่องว่างระหว่างใบไม้ ตกลงบนใบหน้าของเธอเป็นจุดแสงเล็ก ๆ ระยิบระยับ
ท่ามกลางแสงพร่างพราวนั้น เค้าโครงของเด็กหนุ่มในความทรงจำกับชายหนุ่มในวันนี้ค่อย ๆ ซ้อนทับกันอย่างเงียบงัน
สีขาวสองภาพ สะอาดบริสุทธิ์เหมือนกัน ห่างไกลเหมือนกัน และเป็นสิ่งที่เธอได้แต่มองดู แต่ไม่มีวันเอื้อมถึงเหมือนกัน
เธอก้มหน้าลง กะพริบตาสองครั้ง ปล่อยให้ภาพลวงตาที่หลงเหลือบนจอประสาทตาจากแสงจ้าค่อย ๆ เลือนหายไป