บทที่ 32 กงหัวกู่
ในชั่วขณะที่ทั้งสองสวนกัน เฉินชิงไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่กลับมองเห็นใบหน้าของหญิงสาวได้
“เอ่อ...”
เฉินชิงอยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่คนที่แบกทหารคนนั้นเห็นได้ชัดว่ากำลังร้อนใจ จึงไม่หยุดแม้แต่น้อย รีบวิ่งจากไปอย่างรวดเร็ว
ความเย็นเยียบค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นในใจเฉินชิง
วันนั้นในสุสาน เขาไม่เห็นสิ่งประหลาดนั่นก็จริง แต่มันกลับอาศัยปากของทุกคนพูดประโยคหนึ่งว่า “กลับมาสิ พ่อหนุ่ม”
แววตาที่ทหารบาดเจ็บสาหัสเมื่อครู่มองเขา...
ฝีเท้าของเฉินชิงชะงักลง
แต่เมื่อนึกได้ว่ากำลังหลักของหน่วยเมี่ยกุ่ยอยู่ทางสุสาน ตอนนี้ตัวเขาน่าจะยังไม่ตกอยู่ในอันตราย จึงเดินหน้าต่อ
ไม่นาน เฉินชิงก็พบผีตนแรก
ผีอดอยากตาย วิญญาณเร่ร่อนชั้นสอง
เพิ่มพลังได้ไม่มาก ข้ามไปก่อน
ยิ่งเข้าใกล้สุสานเจ้าหญิง ความหนาแน่นของผีก็ยิ่งเพิ่มขึ้น
จำนวนครั้งที่พบผีเพิ่มขึ้นจนเห็นได้ด้วยตาเปล่า
เฉินชิงตั้งเป้าหมายไว้ที่วิญญาณเร่ร่อนชั้นสี่ถึงชั้นหก
ถ้าสูงกว่านั้น เขาอาจรับมือไม่ไหว
แน่นอนว่า หากเจอวิญญาณจมน้ำหรือผีเด็กเล็ก เขาก็ต้องยอมผ่อนเงื่อนไขลงอีกหน่อย
เพราะเฉินชิงรู้เส้นทางวิวัฒนาการของผีทั้งสองชนิดนี้ไปจนถึงวิญญาณชั่วร้ายอย่างครบถ้วน
สร้อยคอสั่นเบา ๆ!
เฉินชิงกำดาบคุนอู๋แน่นทันที พลางมองเห็นเงาร่างหนึ่งอยู่ข้างหน้าอย่างเลือนราง
แต่เงานั้นเคลื่อนที่รวดเร็ว วูบเดียวก็วิ่งห่างออกไปไกล
“คุณเป็นใคร? มาทำอะไรที่นี่?”
จู่ ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น เฉินชิงรู้สึกใจสะดุ้งวูบ!