คืนนั้น จางจิงจิงกำลังจะเข้านอน ทว่าจู่ ๆ ก็ได้ยินความเคลื่อนไหวจากด้านนอก
นางถามนางกำนัลว่า “ฝ่าบาททรงปรนนิบัติไทเฮาจนถึงยามนี้อีกแล้วหรือ?”
นางกำนัลตอบว่า “ฝ่าบาททรงกตัญญูยิ่ง นับแต่ไทเฮาทรงประชวร ฝ่าบาทก็เสด็จมายังตำหนักฉือหนิงทุกวัน เพื่อดูแลไทเฮาด้วยพระองค์เองเพคะ”
จางจิงจิงไม่รู้กำลังคิดสิ่งใด จึงมิได้เอ่ยอะไรอีก
แม้ฝ่าบาทจะทรงมีพระชนมายุมากแล้ว แต่พระวรกายยังดูแข็งแรงดี คิดว่าคงมีพระชนม์ชีพต่อไปอีกสิบถึงยี่สิบปีโดยไร้ปัญหา
หากบุตรของนางได้เป็นองค์ชาย...
ถึงยามนั้น เมื่อฝ่าบาททรงชราลงและมีพระทัยระแวงสงสัยยิ่งกว่าเดิม ไม่แน่ว่าอาจไม่ทรงยอมให้รัชทายาทดำรงตำแหน่งต่อไป
ด้วยความสามารถและสติปัญญาของพี่ชาย ภายหน้าก็ใช่ว่าจะไม่มีโอกาส...
จางจิงจิงลูบหน้าท้องของตน ดวงตาวาววับด้วยความทะเยอทะยานอันน่าหวาดหวั่น
……
วันที่ 24 เดือนสิบสอง ราชสำนักปิดตราประทับหยุดว่าราชการ
องค์รัชทายาทที่ตรากตรำงานมานาน ในที่สุดก็พอมีเวลาว่างขึ้นมาบ้าง
คืนนี้ ตาม “ธรรมเนียม” องค์รัชทายาทต้องประทับค้างคืนที่เรือนฉงฮวา
องค์รัชทายาททรงเบิกบานพระทัยไปทั้งพระวรกาย!
ในแต่ละเดือนมีเพียงไม่กี่วันที่พระองค์จะเสด็จเข้าเรือนฉงฮวาได้อย่างเปิดเผย ส่วนเวลาอื่นต้องลอบคลานขึ้นมาตามทางลับเพื่อพบปะกับพระชายาตัวน้อย พระองค์ช่างลำบากเหลือเกินมิใช่หรือ?
ฟ้ายังไม่ทันมืด เซี่ยเหิงก็ทนรอไม่ไหว เสด็จไปหาซีเอ๋อร์ของพระองค์
หมิงซีหัวเราะขบขัน วางม้วนเอกสารที่จัดการไปเกือบเสร็จลง “องค์ชาย เรามาเล่นหมากล้อมกันดีหรือไม่?”
ภรรยารักชวนทั้งที เซี่ยเหิงย่อมไม่ปฏิเสธ
ฝีมือหมากล้อมของหมิงซีไม่เลว ทว่าก่อนหน้านี้เมื่อทั้งสองประลองกัน โดยพื้นฐานแล้วเซี่ยเหิงเป็นฝ่ายชนะเสมอ
นอกจากหมิงซีจะซ่อนฝีมือแล้ว ฝีมือหมากล้อมของเซี่ยเหิงก็ยอดเยี่ยมอย่างแท้จริง