ยามนี้ตำหนักเฉียนชิงเต็มไปด้วยบรรยากาศตึงเครียด เหล่าข้าหลวงในวังต่างไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
จางจิงจิงถูกโยนไปยังตำหนักข้าง หมอหลวงกับแม่นมผู้มีประสบการณ์กำลังช่วยจัดการให้
เท้าของฮ่องเต้เมื่อครู่ไร้ความปรานี เด็กในครรภ์ของจางจิงจิงไม่มีทางรักษาไว้ได้แล้ว
เซี่ยเหิงขมวดคิ้วก้าวเข้าไปในห้องบรรทมของฮ่องเต้ ทำทีประหนึ่งไม่เข้าใจว่าเหตุใดตำหนักเฉียนชิงจึงมีเสียงหญิงสาวกรีดร้อง และเหตุใดฮ่องเต้จึงเรียกเขามา
“ถวายบังคมเสด็จพ่อ”
ฮ่องเต้ดื่มยาแล้ว เพลิงราคะในกายสงบลง ทว่าโทสะในใจกลับลุกโชนยิ่งกว่าเดิม
พระองค์ทอดพระเนตรองค์รัชทายาทอย่างเย็นชา
เห็นได้ชัดว่าทรงสงสัยว่าเรื่องวันนี้เกี่ยวข้องกับองค์รัชทายาทหรือไม่
ฮ่องเต้ย่อมทรงทราบดีว่าจางจิงจิงคือสตรีที่พระองค์ประสงค์ให้องค์รัชทายาทแต่งด้วย ส่วนที่องค์รัชทายาทให้นางพำนักอยู่ในตำหนักฉือหนิงชั่วคราว ก็เพราะไม่ต้องการให้ไทเฮากับพระองค์เกิดความหมางใจกัน
แต่ผู้ครองแผ่นดินย่อมหวาดระแวงเป็นธรรมดา
“เด็กในท้องจางจิงจิงเป็นลูกของใคร”
เซี่ยเหิงเบิกตาขึ้นอย่างตื่นตะลึง จากนั้นสีหน้าก็พลันเย็นชาลงอย่างห้ามไม่อยู่ คล้ายกำลังจะซักถามบางอย่าง แต่กลับอดกลั้นไว้ ก่อนเอ่ยเสียงแข็ง “เสด็จพ่อ ลูกไม่ทราบพ่ะย่ะค่ะ!”
เขาทำตามพระประสงค์ของฮ่องเต้ รับสตรีสกุลจางเป็นชายา ทว่าบัดนี้กลับได้รับแจ้งว่านางตั้งครรภ์มาก่อนแล้ว
แม้แต่บุรุษสามัญยังทนไม่ได้ ยิ่งไม่ต้องกล่าวถึงองค์รัชทายาทแห่งแคว้น
ท่าทางขององค์รัชทายาทราวกับพร้อมจะลุกขึ้นสังหารผู้คน ทำให้สีพระพักตร์ฮ่องเต้คลายลงเล็กน้อย
ฮ่องเต้ไม่ตรัสสิ่งใด แต่เซี่ยเหิงกลับอดถามไม่ได้ “เสด็จพ่อ เรื่องนี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่พ่ะย่ะค่ะ”
ฮ่องเต้แค่นพระสรวล “เช่นนั้นก็ต้องไปถามสกุลจาง”