ฮ่องเต้มักเสียสติได้ง่ายทุกครั้งที่เป็นเรื่องของไทเฮา
พระองค์ทรงคิดว่า หากมีญาติทางสายเลือดของไทเฮาเข้าวังมาอยู่เป็นเพื่อน อาการประชวรจะดีขึ้นบ้างหรือไม่
แต่ฮ่องเต้ทรงทราบว่าไทเฮาไม่เต็มพระทัย อีกทั้งไม่อยากแบกรับความผิดฐานขัดพระประสงค์ของพระมารดา จนทำให้ไทเฮาทรงขุ่นเคือง จึงหมายตาหมิงซีไว้
ขนมดอกบัวจานนี้เป็นผลงานที่จางจิงจิง บุตรีของซื่อจื่อแห่งซิ่นกั๋วกง จำลองขึ้นจากตำราโบราณ
ฮ่องเต้ลอบสั่งคนทำขนมนี้ให้หมิงซีเสวย แล้วอาศัยมือนางส่งไปตรงหน้าองค์รัชทายาท จุดประสงค์ของพระองค์ย่อมชัดเจนอยู่แล้ว
องค์รัชทายาทปราดเปรื่องเพียงใด หมิงซีเอ่ยเพียงประโยคสั้น ๆ เขาก็พอจะเดาเรื่องราวได้คร่าว ๆ แล้ว
สีหน้าของเซี่ยเหิงหม่นคล้ำวูบหนึ่ง
แต่เกรงว่าจะทำให้นางตกใจ เขาจึงข่มโทสะในใจไว้
เซี่ยเหิงใช้นิ้วลูบผ่านซอกนิ้วของนางเบา ๆ แล้วประสานมือกับนางแนบแน่น «อย่ากังวล เรื่องนี้ข้าจะจัดการเอง»
เขาจะไม่ปล่อยให้หมิงซีต้องพลอยได้รับผลกระทบจากความคลุ้มคลั่งของฮ่องเต้
หมิงซีนิ่งไปครู่หนึ่ง เรื่องนี้เกี่ยวพันกับเรือนชั้นในของตำหนักบูรพา นางมีสิทธิ์และจำเป็นต้องถามให้กระจ่าง
«องค์รัชทายาทจะทรงจัดการอย่างไรหรือ»
เซี่ยเหิงกลับคิดว่านางเข้าใจผิด จึงรีบกล่าวว่า «ข้าไม่ได้คิดอะไรกับบุตรีตระกูลจางเลย วางใจเถิด ข้าจะไม่ปล่อยให้นางมารบกวนเจ้า»
หมิงซีจนใจ นางไม่ได้หมายความเช่นนั้นจริง ๆ
ในตำหนักบูรพามีสตรีอยู่ไม่น้อย จะมีจางจิงจิงเพิ่มมาหรือลดไปสักคน ที่จริงก็ไม่ได้ต่างกันนัก
สิ่งสำคัญคือท่าทีขององค์รัชทายาทต่างหาก
«องค์รัชทายาท พระองค์ทรงทราบดีว่าคำใบ้ของฝ่าบาทชัดเจนถึงเพียงนี้ หมายจะให้พระองค์รับคุณหนูจางเข้าตำหนักบูรพา หากพระองค์ขัดพระประสงค์ของฝ่าบาท ครั้นเสด็จย่าทรง… ฝ่าบาทอาจทรงพิโรธแล้วพาลมาลงที่พระองค์ได้»
สีหน้าของเซี่ยเหิงไม่เปลี่ยน ทว่าสายตากลับลึกล้ำขึ้นหลายส่วน