หมิงซีรู้สึกประหลาดใจกับคำถามขององค์รัชทายาทอยู่บ้าง «โลกที่คุณหนูฉินกล่าวถึงฟังดูงดงามยิ่งนัก แต่หม่อมฉันคิดว่าไม่ว่าอยู่ที่ใดก็ไม่มีทางสมบูรณ์พร้อมไปเสียทุกอย่าง หม่อมฉันอยู่ในโลกนั้นก็ใช่ว่าจะใช้ชีวิตได้ดี»
นางมองเขาพลางยิ้มสดใส «ยิ่งไปกว่านั้น ที่นี่ยังมีบิดามารดา พี่ชาย และสามีของหม่อมฉันอยู่ด้วย»
«ซีเอ๋อร์!»
เซี่ยเหิงโอบนางเข้ามาในอ้อมแขนแน่น ลำคอแห้งผาก โลกของเขาว่างเปล่า มีเพียงนางเท่านั้น
หมิงซีผ่อนกายลง พิงอิงอยู่ในอ้อมแขนเขา «องค์รัชทายาท คุณหนูฉินมีนิสัยใสซื่อ ควรส่งคนไปคุ้มครองนางให้มากหน่อย ทั้งยังจัดสาวใช้ที่ไว้ใจได้คอยรับใช้ในชีวิตประจำวัน อย่าให้นางถูกหลอกหรือเกิดเรื่องขึ้น»
ในยุคปัจจุบัน ผู้มีความสามารถล้ำเลิศเช่นนี้ย่อมได้รับการคุ้มครองอย่างเข้มงวดจากแคว้น
ในแคว้นต้าโจว คุณค่าของฉินอวี้ยิ่งสูงส่งกว่าเดิม
เซี่ยเหิงกล่าว «เรื่องเหล่านี้ให้ซีเอ๋อร์จัดการดีหรือไม่ เหล่านักรบมรณะและองครักษ์ลับในตำหนักบูรพา เจ้าสั่งการได้ตามใจ»
หมิงซีกัดริมฝีปาก คล้ายลังเลอยู่บ้าง «องค์รัชทายาท...»
เซี่ยเหิงประคองใบหน้านาง ให้สบตากับตน «ซีเอ๋อร์ เจ้าเท่าเทียมกับข้า การตัดสินใจของเจ้าก็คือการตัดสินใจของข้า ไม่ว่าเมื่อใด เจ้าก็เป็นตัวแทนข้าได้»
หัวใจที่เย็นชาของหมิงซีถูกเขาสะกิดอีกครั้ง
หากนางไม่ตื่นรู้อย่างเพียงพอ คงจมดิ่งลงไปในความรู้สึกนี้จนมีหัวใจลุ่มหลงรักไปนานแล้ว
แต่ยามรัก บุรุษยอมให้นางนั่งบนบัลลังก์มังกรได้ ทว่ายามไม่รัก ต่อให้นางคุกเข่าร้องไห้อย่างน่าเวทนาเพียงใดก็ไร้ประโยชน์
คำหวานมากมายเพียงใดก็เปลี่ยนสถานะทางสังคมที่ไม่เท่าเทียมของทั้งสองไม่ได้
เบื้องหลังหมิงซียังมีจวนโหวอู่ติ้ง คอยปกป้องเหล่าทหารและครอบครัวของพวกเขานับไม่ถ้วน นางต้องรักษาความสุขุมไว้เสมอ
«หม่อมฉันมิได้ไม่เชื่อองค์รัชทายาท เพียงแต่ไม่มั่นใจในตนเอง ทั้งยังหวาดกลัวอยู่บ้าง»
เซี่ยเหิงเข้าใจดีว่าใต้หล้าเข้มงวดต่อสตรีเพียงใด เขาประทับจุมพิตลงบนหน้าผากนาง «ซีเอ๋อร์ ให้เวลาเปิ่นกงอีกสักหน่อยได้หรือไม่»
เขาจะทำให้นางทำตามใจปรารถนาได้อย่างแน่นอน ไม่ต้องหวาดกลัวสิ่งใดอีก
……