หมิงซีถูกเขาจ้องจนแก้มร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้ง จึงลืมตาขึ้นด้วยความขุ่นเคืองแล้วถลึงมองเขา «ฝ่าบาท!»
บุรุษสารเลว พอได้แล้วกระมัง!
หากมิใช่เพราะเห็นว่าเขายอมรักษาพรหมจรรย์เพื่อนาง ทั้งยังคอยปกป้องนางอย่างแน่นหนาครั้งแล้วครั้งเล่า นางคงไม่ยอมทำเรื่องเช่นนั้นให้เขาหรอก
เขาไม่รู้จักประมาณกำลังของตนเองบ้างหรือไร?
หากเป็นเช่นนี้ต่อไป นางยังจะมีชีวิตอยู่หรือไม่?
เซี่ยเหิงกระแอมเบา ๆ «ซีเอ๋อร์อย่าเพิ่งขุ่นเคือง เจิ้นเพียงเป็นห่วงว่าเจ้าบาดเจ็บหรือไม่»
หมิงซี «…»
เมื่อครู่ยามเขาควบคุมตนเองไม่ได้จนทำตัวเยี่ยงสัตว์เดรัจฉาน เหตุใดจึงไม่เป็นห่วงขึ้นมาบ้าง?
เซี่ยเหิงจุมพิตริมฝีปากแดงระเรื่อของนางอย่างทะนุถนอม «ขออภัย เป็นเจิ้นที่ทำตัวเหลวไหล ทำให้เจ้าต้องลำบากแล้ว»
หนามที่หมิงซีตั้งขึ้นทั่วร่างค่อย ๆ หายไป ร่างกายที่เคยเกร็งแน่นก็อ่อนนุ่มลง ปล่อยให้เขาโอบกอด
ช่างเถิด อย่างไรเสียในตอนแรกนางก็เป็นฝ่ายเริ่มก่อน ทำให้ความอยากของเขาพอกพูนขึ้น
แต่ถึงกระนั้น หมิงซีก็หาได้เสียใจไม่
นางสัมผัสได้ชัดเจนที่สุดว่าฮ่องเต้หลงใหลและปกป้องนางเพียงใด
ความรักไม่เคยเป็นการทุ่มเทของคนเพียงฝ่ายเดียว หากไม่ตอบสนอง แล้วยังใช้ความรักอย่างไม่เห็นค่า สักวันนางย่อมพ่ายแพ้อย่างหมดรูป
หมิงซีหนุนศีรษะอยู่บนอกของเขา «หม่อมฉันมิได้รู้สึกลำบากใจ เพียงได้ทำให้ฝ่าบาทมีความสุข หม่อมฉันก็ยินดี เพียงแต่เหนื่อยและง่วงเหลือเกิน»
เซี่ยเหิงตบหลังนางเบา ๆ คิดจะเอ่ยว่าคราวหน้าเขาจะไม่ทำเกินไปเช่นนี้อีก
ทว่าในที่สุดฝ่าบาทก็เงียบงัน
คำมั่นเช่นนี้ให้ไว้ได้ยาก เพราะยามเผชิญหน้านาง เขากลับควบคุมตนเองไม่ได้ ทั้งที่ทะนุถนอมนางจนสุดหัวใจ แต่ก็ยังข่มกลั้นความคลุ้มคลั่งไม่อยู่ อยากให้นางทุกอณูเป็นของเขา