จักรพรรดิขมวดคิ้ว พลางแตะหน้าผากนางเป็นระยะ «ล้วนเป็นความผิดของเรา»
ทั้งที่รู้ว่าร่างกายนางอ่อนแอ เมื่อคืนเขาจะทรมานนางถึงเพียงนั้นได้อย่างไร?
หมิงซีมองสีหน้าห่วงใยอย่างจริงใจของจักรพรรดิ ความหนาวเหน็บที่ผุดขึ้นในใจจึงค่อยบรรเทาลง
ไม่ว่าอย่างไร เขาก็ไม่เคยทำร้ายนางแม้แต่น้อย
นางเองก็ไม่มีทางหวาดกลัวและตีตัวออกห่างจากเขาเพราะเรื่องนี้
หมิงซีแค่นยิ้มขื่น หลังรู้ว่าเขาวางแผนอย่างบ้าคลั่ง นางไม่เพียงไม่คิดจะอยู่ห่างจากเขาเท่านั้น กลับยังเผลอคิดจะช่วยปกปิดเรื่องให้เขา
หากพระสนมซูเกิดเรื่องขึ้นในอีกไม่ช้า จักรพรรดิกำลังยุ่งอยู่กับการดูแลพระสนมคนโปรดที่ล้มป่วย ทั้งยังมีหมอหลวงเป็นพยาน ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่มีทางโยงไปถึงเขา
แม้พระสนมซูจะเกิดเรื่องขึ้น ก็ไม่มีผู้ใดสงสัยจักรพรรดิผู้เป็นโอรสของนางอยู่แล้ว
ด้วยเล่ห์เหลี่ยมลึกล้ำเช่นฝ่าบาท เขาจะไม่เตรียมแผนสำรองไว้ ตัดขาดจากเรื่องนี้จนหมดจดได้อย่างไร
แต่หมิงซีกลับคิดจะเพิ่มหลักประกันให้เขาโดยไม่ลังเล
นางลอบถอนหายใจ ช่างเถิด อย่างไรเสียยามนี้พวกเขาก็เป็นพวกเดียวกันเพราะผลประโยชน์
เซี่ยเหิงมองใบหน้าเล็กซีดเซียวของนาง ก็ยิ่งปวดใจ
«ซีเอ๋อร์ กระหายน้ำหรือไม่? ดื่มน้ำสักหน่อยดีหรือไม่»
«ไม่ต้องเพคะ หม่อมฉันไม่เป็นไร ฝ่าบาทอย่าทรงกังวล»
เซี่ยเหิงจะไม่กังวลได้อย่างไร?
ทั้งหมดเป็นความผิดของเขา!
«หากเหนื่อยก็หลับเสีย เราจะอยู่เป็นเพื่อนเจ้า»
เซี่ยเหิงประคองนางลงนอนอย่างระมัดระวัง กุมมือนางไว้แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
«ฝ่าบาท เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ»