เซี่ยเหิงพลิกอ่านข่าวกรองที่หลูหมิงนำมาส่งอย่างไม่ใส่ใจ มุมปากบางยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม ทว่าดวงตากลับไร้แววยิ้ม
“เปิ่นกงยังไม่ได้ขึ้นครองราชย์เลย พวกเขาก็เริ่มเลือกข้างตั้งพรรคพวกกันเสียแล้ว”
สิ้นคำ อวี๋เอินก็รีบคุกเข่าลง
ตระกูลเฝิงต้องถูกกำจัด แต่ยังไม่ใช่ยามนี้
ก่อนที่เขาจะขึ้นครองราชย์และทำให้ราชสำนักมั่นคง ตระกูลเฝิงยังมีประโยชน์อยู่
เพียงแต่ชาตินี้ตระกูลเฝิงอย่าหวังว่าจะหลบอยู่เบื้องหลัง ทำตนเป็นผู้ทรงคุณธรรมแล้วรอเก็บเกี่ยวผลประโยชน์อย่างชาติที่แล้วได้อีก
ชื่อเสียงเป็นคมมีด สามารถเชิดชูตระกูลเฝิงขึ้นสู่แท่นบูชา และสามารถลากพวกเขาลงสู่นรกได้เช่นกัน
เมื่อไท่ฟู่เฝิงผู้มีคุณธรรมสูงส่งและเป็นที่เคารพนับถือไม่อาจรักษาชื่อเสียงนั้นไว้ได้อีก ตระกูลเฝิงก็จะเป็นดุจหอคอยกลางอากาศ นับแต่นี้หากเซี่ยเหิงต้องการ ก็สามารถทำให้พวกเขาพังทลายได้ทุกเมื่อ
เซี่ยเหิงเอนกายพิงเก้าอี้โยกอย่างเกียจคร้าน รูปโฉมสง่างาม คิ้วตาประหนึ่งภาพวาด หล่อเหลาราวเทพเซียน
“ยิ่งขึ้นไปสูง ยามตกก็ยิ่งเจ็บหนัก อย่างไรก็ต้องให้ตระกูลเฝิงขึ้นไปสูงเสียก่อน”
รอจนพวกเขาคิดว่าความมั่งคั่งรุ่งเรืองอยู่ตรงหน้า แล้วค่อยทำให้ตกนรกทั้งเป็น เชื่อว่าสีหน้าของไท่ฟู่เฝิงย่อมต้องงดงามน่าชม
เช่นเดียวกับชาติที่แล้ว ตอนเขาได้ยินไท่ฟู่เฝิงบิดเบือนความจริง กล่าวหาว่าเขาปลงพระชนม์พระบิดาเพื่อชิงบัลลังก์
“อวี๋เอิน”
“หนูไฉอยู่นี่พ่ะย่ะค่ะ”
“จงอ้างว่าเป็นการเรียนรู้การจัดการงานในวัง แล้วหาสมุดบัญชีเก่าที่ถูกทิ้งแล้วมาสักหลายหีบ ให้พระชายารองเฝิงคำนวณให้ดี หากคำนวณไม่ถูกก็ให้คำนวณจนกว่าจะถูก บอกนางว่าอีกหนึ่งเดือนเปิ่นกงจะทดสอบนาง”