หมิงซีเพิ่งรู้เรื่องนี้ตอนตื่นขึ้นมาในยามเช้าตรู่
ริมฝีปากแดงระเรื่อของนางกระตุกเล็กน้อย อดเหลือบมองหมอนไม่ได้
ใต้หมอนมีป้ายหยกเขียวสลักมังกรขดเล่นกับไข่มุกอยู่ชิ้นหนึ่ง
เมื่อคืน องค์รัชทายาทเสด็จโผล่ออกมาจากใต้เตียงนางตรงเวลาเป๊ะ
ยามค่ำคืน ตอนที่เขาอุ้มนางให้นั่งบนตักพลางพูดคุยกัน นางก็เผลอคล้องป้ายหยกตรงเอวเขามาเล่น
นึกไม่ถึงว่าก่อนเสด็จจากไปเมื่อเช้า เขาจะทิ้งมันไว้ข้างหมอนของนาง
หมิงซีหลุบตาลงยิ้มบาง ๆ ที่แท้เขาก็ไม่ได้กลัวว่าท่านป้าฉินกับคนอื่น ๆ จะจับพิรุธได้กระมัง?
ก็จริง ที่นี่คือตำหนักบูรพา เป็นถิ่นของเขา
ถึงกระนั้น ก่อนท่านป้าฉินจะเข้ามา หมิงซีก็ยังยัดมันไว้ใต้หมอน
ไม่ใช่ว่านางไม่ไว้ใจท่านป้าฉิน
แต่การที่องค์รัชทายาทลอบพบพระชายารองของตนทุกคืน ฟังอย่างไรก็เหลวไหลทั้งสิ้น
ยิ่งไปกว่านั้น ที่เรือนเวิ่นจู๋ยังมี “องค์รัชทายาท” อยู่อีกคน
บางเรื่องยิ่งมีคนรู้น้อยก็ยิ่งดี
อย่างไรเสีย องค์รัชทายาทก็ยังมิได้ขึ้นครองราชย์ เหนือศีรษะยังมีฮ่องเต้อยู่
“ท่านป้า อีกสักครู่ไปเลือกของบำรุงจากคลังสักหน่อย แล้วส่งไปเรือนเวิ่นจู๋แทนข้า เพื่อเยี่ยมพระชายารองเฝิง”
“เพคะ”
ท่านป้าฉินเห็นว่าพระชายามิได้เสียพระทัยเพราะเรื่องเรือนเวิ่นจู๋ จึงโล่งอก ขณะเดียวกันก็อดสงสารเจ้านายไม่ได้
แต่การที่ฮ่องเต้มีสนมสามวังหกตำหนักนั้นเป็นเรื่องปกติ บุรุษในตระกูลผู้สูงศักดิ์แห่งเมืองหลวงบ้านใดเล่าที่ไม่มีภรรยาสามอนุสี่?
ไม่ช้าก็เร็วพระชายาก็ต้องผ่านด่านนี้ และต้องคุ้นชินกับมัน
ทิงรั่วเหลือบมองท่านป้าฉิน อารมณ์ชาชินไปบ้างแล้ว
บางครั้งการรู้อะไรมากเกินไปก็ไม่ดีเหมือนกัน!
ส่วนทิงรั่วก็ยืนนิ่งอยู่ข้างคุณหนูราวกับท่อนไม้ คุณหนูสั่งให้นางทำสิ่งใด นางก็ทำสิ่งนั้น