ม่อชิงโหรวมาที่สำนักเหยียนหยางเมื่อเก้าปีก่อน
นางเพียงขาไม่สะดวก ในยามปกติก็ไม่เคยสำแดงอิทธิฤทธิ์ให้ประจักษ์ อายุไม่มาก แค่ยี่สิบต้น ๆ เท่านั้น ทำให้ศิษย์ในสำนักจำนวนมากไม่เคยให้ความสนใจ
ทว่าเย่หานกลับรู้ดีว่า อาจารย์ของตนมีความเข้าใจล้ำลึกในเรื่องการบำเพ็ญอย่างยิ่ง หาใช่อาจารย์คนอื่นในสำนักเทียบเคียงได้
“อืม ก่อนหน้านี้ข้าเป็นศิษย์สืบทอดของสำนักสังสารวัฏ ทว่าในการประลองบัญชีหยินหยางเมื่อเก้าปีก่อน ข้าได้รับบาดเจ็บสาหัส ขาทั้งสองถูกน้ำคุกเยือกแข็งสุดขั้วแทรกซึม ทำให้เดินไม่ได้ ขอบเขตร่วงหล่น หลังจากนั้นจึงมาอยู่สำนักเหยียนหยาง”
ม่อชิงโหรวยิ้มมองเย่หาน กล่าวเรื่องราวเหล่านี้อย่างเรียบง่าย “จะเรียกว่าอาจารย์ก็ช่างแก่เฒ่า หากเจ้าสามารถเข้าสำนักสังสารวัฏได้จริง ควรเรียกข้าว่าศิษย์พี่มากกว่า”
“เอ่อ...” เย่หานตะลึงงัน
“วันนี้ได้เห็นท่าทางของหลัวเทียนเจิงกับตา อีกทั้งฟังอาจารย์กล่าวเช่นนี้ ข้ากลับไม่สู้ดีต่อสำนักสังสารวัฏ ในเขตดินแดนโบราณไท่ซวียังมีสำนักใหญ่ใดอื่นรับศิษย์อีกหรือไม่” เย่หานเอ่ยต่อ
“มี ทวีปเสินอู่กว้างใหญ่ไร้ขอบเขต ขุนเขาใหญ่แม่น้ำสายหลักมีมากเท่าใดไม่อาจรู้ ลัทธิ นิกาย สำนัก แดนศักดิ์สิทธิ์ล้วนกดข่มอยู่คนละแห่ง”
“อย่างไรก็ตาม เว้นแต่สำนักสังสารวัฏแล้ว เจ้าไม่มีที่ไป” ม่อชิงโหรวตอบ
“ไม่มีที่ไป?”
เย่หานขมวดคิ้ว
ม่อชิงโหรวว่า “อำนาจใหญ่โตมากมายนับไม่ถ้วน แต่ส่วนใหญ่มีเพียงชื่อว่างเปล่า อีกทั้งอาณาเขตแผ่ไพศาล ด้วยกำลังในปัจจุบันของเจ้า และสภาพเคลื่อนไหวไม่สะดวกของข้าเช่นนี้ หากออกจากเมืองเหยียนหยางก็มีหนทางเดียวคือความตาย”
“ข้าไปลำพังก็ได้ ไม่ต้องให้อาจารย์ปกป้อง”