"ศิษย์น้องเย่ สมดังปรารถนา!"
ศิษย์พี่หลัวผู้นั้นเดินมุ่งหน้าเข้าใส่เย่หาน แววตาเย็นชากวาดมอง กดดันทั่วทั้งลานประลอง
"หากเจ้าข้องเกี่ยวกับความแค้นระหว่างข้ากับพ่อลูกตระกูลเย่ ข้ากับเจ้าเป็นศัตรูกันไม่สิ้นสุด" เย่หานกัดฟันกรอด เร่งพลังเคล็ดวิชาควบคุมมังกรเก้าสวรรค์
น่าเสียดายที่บาดแผลภายในเส้นลมปราณยากเยียวยา ชั่วขณะไม่อาจฟื้นคืนได้ เมื่อเผชิญหน้าผู้แข็งแกร่งขั้นพลังเทพ เย่หานสัมผัสได้ถึงความสิ้นไร้หนทางอย่างลึกซึ้ง
"เป็นศัตรูไม่สิ้นสุด?"
ศิษย์พี่หลัวผู้นั้นราวกับได้ยินเรื่องตลกพันลี้ ชี้หน้า สั่งการ สูงส่งเหนือหัว "ตัวกระจอกที่บีบนิ้วเดียวก็ตายอย่างเจ้า ก็กล้ามาข่มขู่ข้า ช่างรนหาที่ตายเสียจริง"
ปลายนิ้วชี้ หนึ่งปราณนิ้วอันแหลมคมไร้เทียมทานกระแทกใส่กลางอกเย่หานอย่างรุนแรง
ร่างเย่หานสะเทือน อกปริแยกราวฉีกขาด ความเจ็บปวดรุนแรงก่อเกิด บาดแผลทะลุแห่งหนึ่งปรากฏแล้ว เขารู้สึกว่านิ้วนั้นจะทะลวงร่างตนตรงๆ จะตอกตรึงตนให้ตายอยู่กับที่ตรงนี้
"ข้าไม่มีเรื่องโกรธเคืองกับเจ้า เจ้ากลับกล้าทำกับข้าเช่นนี้ เย่หานข้าตายก็ไม่ปล่อยเจ้า" เย่หานแผดเสียงน่าเวทนา แสดงถึงความเกลียดชังไร้ขีดจำกัด
เขาลอบระดมพลังปราณอย่างบ้าคลั่ง เตรียมจะเสี่ยงตายลงมือ บัดนี้พลังปราณในร่างตนล้นเหลือมหาศาล หนากว่ากำลังของผู้ฝึกยุทธขั้นรวมปราณเก้าชั้นเสียอีก หากรวมพลังระเบิด อัดทำลายจุดเดียว ต้องให้ไอ้สกุลหลัวนี่ชดใช้ราคาอันเจ็บปวดเป็นแน่
แม้จะบาดเจ็บทั้งสองฝ่าย ตนพิการสิ้นเชิง หมดสิ้นหวังชาตินี้ เย่หานก็จะระบายความแค้นเสียหนึ่งคำ ดีกว่าหงอๆ งอๆ ถูกคนนี้เข่นฆ่าตายตรงๆ เสียสนุกกว่า