“โอสถเทพเผ่าปีศาจ ชุบหลอมพลังเลือด เปลี่ยนแปรสภาพร่างกาย!”
“โอสถพลังสวรรค์ เปลี่ยนปราณเป็นพลังฟ้า เปลี่ยนพลังฟ้าเป็นเกราะ!”
“โอสถสวรรค์เก้าจักร จักรวารีเก้าเปลี่ยน หมัดผ่าอากาศ!”
หลี่ฝูถูเดินลงจากบัลลังก์กลาง นำกล่องสามใบมาวางตรงหน้าเย่หาน “รับไปเถิด”
“แค่นี้?”
“ให้ข้าหรือ?”
เย่หานค่อนข้างงง
บุญคุณต้องทดแทน ไม่มีเหตุผลก็ไม่รับรางวัล หลักการข้อนี้เย่หานยังคงเข้าใจ
“การฝึกฝนบู๊ ล้วนยึดร่างเนื้อเป็นใหญ่”
“สามขอบเขตแรกสำคัญที่สุด รวมปราณ พลังเทพ ระเบิดปราณ เมื่อถึงขั้นระเบิดปราณ จึงจะเป็นรากฐานสมบูรณ์อย่างแท้จริง โอสถระดับสวรรค์ทั้งสามเม็ดนี้ จะช่วยให้เจ้าสร้างรากฐานบู๊ที่แข็งแกร่งที่สุดในภายภาคหน้า” หลี่ฝูถูกล่าว
“ครั้งนี้เข้าสู่โลกเวทย์อเวจี ข้าได้ชุบกายด้วยน้ำนมปฐพี ตอนนี้คงไม่จำเป็นต้องใช้โอสถสามเม็ดนี้กระมัง?”
เย่หานมองหลี่ฝูถู อันที่จริงแล้วคือการปฏิเสธ
“อย่าเสแสร้ง!”
“อีกอย่าง เจ้าดูแคลนโอสถระดับสวรรค์เกินไปแล้ว นี่คือโอสถระดับสวรรค์เกรดสูง คุณค่ายิ่งใหญ่ ทั่วทั้งสำนักมีเพียงไม่กี่สิบเม็ดเท่านั้น”
หลี่ฝูถูเหลือบมองเย่หาน “เจ้ารู้หรือไม่ว่า แม้แต่เฟิงอู๋เหลียง ซึ่งเพิ่งกำเนิดกายังกรมังกร ก็ยังริษยาโอสถสามเม็ดนี้อย่างยิ่ง”
“เฟิงอู๋เหลียง กายังกรมังกร?”
เย่หานตกอยู่ในความเงียบ ดวงตาฉายแวววาววับ
ตราบใดที่ยังใช้ชีวิตอยู่ในสำนักสังสารวัฏ ก็ไม่มีใครหลีกพ้นอิทธิพลของนามเฟิงอู๋เหลียงได้
ยิ่งเป็นเย่หานแล้ว เพราะความสัมพันธ์ของเย่จื่อเซวียน จึงถูกพันโยงกับเฟิงอู๋เหลียงอย่างเลี่ยงไม่ได้
หากไม่ใช่เพราะเฟิงอู๋เหลียงเลื่อนขั้นให้เย่จื่อเซวียนเป็นศิษย์ในรุ่นโดยตรง
หากไม่ใช่เพราะเขาส่งยอดฝีมืออย่างหลัวเทียนเจิงคอยอารักขาเย่จื่อเซวียนตลอดเวลา เย่หานเกรงว่าคงได้แก้แค้นจนสาสมใจ สังหารเย่จื่อเซวียนด้วยมือตนเองไปแล้ว