เด็กหนุ่มชุดขาวอย่างหลิวเฉิงผิง สีหน้าชะงักแข็ง
คำตอบของเย่หาน สะบั้นทุกห้วงความคิดของหลิวเฉิงผิง ทำให้เขาทำอะไรไม่ถูก
"ไอ้เด็กน้อยแห่งวิถีสัตว์เดรัจฉาน เจ้าจงสงบปากลงเสียเถิด ณ ที่นี้คือถิ่นแห่งวิถีโลกมนุษย์"
เย่หานกวาดตามองหลิวเฉิงผิง แววตาเปล่งประกายเยือกเย็น
"เจ้ามันอุกอาจ!"
หลิวเฉิงผิงเดือดดาลเป็นฟืนเป็นไฟ ย่างเท้าพุ่งออกไปข้างหน้าทันที
วิถีทั้งหกแห่งสำนัก:
วิถีเทวะ
วิถีเผ่าปีศาจ
วิถีสัตว์เดรัจฉาน
วิถีเปรต
วิถีนรก
วิถีโลกมนุษย์
วิถีสัตว์เดรัจฉานเป็นชื่อเรียกแต่เดิม กาลต่อมานามนี้ชวนรู้สึกขุ่นเคือง จึงเปลี่ยนเป็น "วิถีราชันเผ่าปีศาจ" ตั้งแต่หลายปีก่อน
รวมถึงวิถีเปรตนั้น ก็เปลี่ยนเป็น "วิถีเทพปีศาจ" มาแต่กาลก่อนเช่นกัน
วันนี้เย่หานมิเอ่ยถึงวิถีราชันเผ่าปีศาจแม้สักคำ กลับย้ำว่า "สัตว์เดรัจฉาน" ทุกถ้อยคำ ราวกับจงใจสบประมาทต่อหน้าต่อตา ยิ่งทำให้หลิวเฉิงผิงแทบคลั่ง
แต่ที่สำคัญคือเรื่องนี้มีที่มา ใช่ว่าเย่หานจะเพียงแค่ปากกล้า
เป็นเรื่องอัดอั้นตันใจ!
มิใช่เพียงหลิวเฉิงผิงที่เดือดดาล แม้แต่ผู้อาวุโสท่านหนึ่งซึ่งนั่งอยู่ไม่ไกลก็ยังมีสีหน้าดำทะมึนเป็นที่สุด
"มีธุระก็ว่ามา ไร้ธุระก็ไปเสียเถิด จะยังยืนตระหง่านอยู่ที่นี่อีกทำไม?"
เย่หานไม่ได้เห็นคนพวกนี้อยู่ในสายตาเลย
ผู้ใดลบหลู่ผู้อื่น ผู้อื่นก็ลบหลู่ตอบ!
"ผู้สืบทอดแห่งวิถีโลกมนุษย์โอหังถึงเพียงนี้ ให้ข้าดูหน่อยว่าทุนบารมีแห่งความหยิ่งผยองของเจ้าเป็นเช่นไร"
หลิวเฉิงผิงรับรู้สายตาส่งสัญญาณจากผู้อาวุโส จู่ ๆ ก็ระเบิดพลังเลือดและพลังปราณออกมา
"อืม?"
เย่หานพลิกฝ่ามือและนิ้วมือ ต่อยหมัดหนึ่งออกไปทันที
เด็ดเดี่ยว ทรงพลัง ไร้สิ่งใดต้องหวั่นเกรง!
ประกายหมัดของทั้งสองปะทะกันในชั่วพริบตา ภายในช่วงเวลาแห่งลมหายใจเข้าออกเดียวเท่านั้น ทั้งสองประมือกันสามหมัด