บุกสวรรค์เก้าพันภพ

ตอนที่ 31 ยอดเขาหลงหยิ่น

6 นาที· 1.4K คำ

“อิ่นเทียนซิ่ว นางไม่ได้มีแค้นอะไรกับข้า!”

เย่หานกำหมัดแน่น “แต่หากมีโอกาส ข้าจะตบหน้านางสักร้อยฉาด ให้คุกเข่าชดใช้ต่อหน้าข้า”

“เจ้าเด็กน้อย โทสจริตหนักไปหน่อย”

หลี่ฝูถูมองเย่หาน “ไร้กำลังวังชา พูดจาเช่นนี้มีแต่ถูกคนตีตาย”

เย่หานตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง ในใจคิดว่าตนก็คือคนที่ตายมาครั้งหนึ่งแล้ว

“กายเนื้อของเจ้าที่แข็งแกร่งถึงเพียงนี้ เหตุใดจึงไร้นาม ไฉนเพิ่งก้าวสู่ขั้นพลังเทพ?” หลี่ฝูถูมองเย่หานต่อ

“ข้าไม่ใช่ยอดอัจฉริยะที่สว่างไสวมาแต่กำเนิด!”

“เพิ่งผลัดเปลี่ยนเมื่อไม่นานนี้เอง หากไม่เช่นนั้นก็ไม่มีทางเข้าสำนักสังสารวัฏได้”

น้ำเสียงของเย่หานสงบนิ่ง ดั่งสายลมบางเบา

เขารู้ดีว่าในโลกนี้ย่อมมีผู้เกิดมาไม่สามัญ พรสวรรค์ล้ำค่าเป็นหนึ่งใต้หล้า ราวกับได้รับความโปรดปรานจากฟ้า

คนเช่นนั้นเมื่ออายุเท่าเขา ย่อมเจิดจรัสสุกสกาว โด่งดังสะท้านฟ้า ขั้นภูมิก็มิใช่คนธรรมดาจะเทียบทัน

“พังทลายแล้วตั้งขึ้นใหม่ ดับสูญแล้วเกิดใหม่!”

หลี่ฝูถูเหลือบมองเย่หาน “เป็นต้นกล้าที่ดีลำต้นหนึ่ง”

เย่หานมองหลี่ฝูถูอย่างแปลกใจ คนผู้นี้สายตาหลักแหลมนัก ถึงกับมองทะลุสภาพพังทลายแล้วตั้งขึ้นใหม่ของตนได้?

“เจ้าเด็กน้อย เจ้ามีแผนเช่นไร?”

“อนาคตคิดจะเข้าร่วมหกวิถีใด?”

“หรือจะเข้าสำนักกระบี่ไร้ขั้ว สองมือกวัดไกวกระบี่แหลม หนึ่งกระบี่ทลายหมื่นเคล็ด สู่ยอดกระบี่เซียนไร้เทียมทาน?”

เย่หานงุนงง หลี่ฝูถูนี่พูดเพ้อเจ้อหรือไม่?

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป