"เย่หาน!"
"จำไว้ให้ดี ข้าชื่อ...ข้าชื่อฉู่โย่วซือ!"
ดวงตาดำขลับของเด็กสาวมองเย่หาน จากนั้นก้มหน้าลงเล็กน้อย ภายใต้เงาสะท้อนของต้นสนแดง ใบหน้างดงามราวหยกดุจจันทร์เสี้ยวแรกแย้ม ริมฝีปากแดงระเรื่อแย้มเอ่ย
"ฉู่โย่วซือ!"
เย่หานอ่านชื่อทั้งสามคำนี้ จากนั้นพยักหน้าอย่างจริงจัง "ข้าก็จำได้แล้ว!"
"พวกเราไปกันเถอะ!"
ฉู่เทียนซินที่พูดคุยกับเหล่าผู้บริหารระดับสูงของสำนักสังสารวัฏด้านข้าง หันกายกลับมา มองดูบุตรสาว
"แล้ว...แล้วพบกันใหม่!"
ฉู่โย่วซือรีบโบกมือให้เย่หาน จากนั้นก็เดินจากไปพร้อมฉู่เทียนซินและผู้คนมุ่งสู่แดนไกล
ขณะผู้คนทั้งหมดเดินจากไปไกล เย่หานค่อยๆ ก้าวเท้า มาอยู่เบื้องหน้าอาจารย์
"เย่หาน เจ้าไม่เป็นไรนะ?" ม่อชิงโหรวเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง "อาจารย์...พัวพันเจ้าจนลำบาก"
นางกุมมือทั้งสองของเย่หาน สัมผัสชีพจรเต้น เพื่อรับรู้ถึงสภาพร่างกายของเขา
"อาจารย์กล่าวสิ่งใด? เป็นข้าต่างหากที่พัวพันอาจารย์ หากไม่ใช่เพราะข้า อาจารย์ยังคงปลีกวิเวกอยู่ที่เมืองเหยียน ไม่มีใครรบกวน..." เย่หานเอ่ยขึ้นทันใด
ทันใดที่คำสุดท้ายหลุดจากปาก จู่ๆ ร่างกายของเขาก็สั่นสะท้าน เส้นเอ็นทั่วร่างปูดโปนขึ้น
พลังเลือดและพลังปราณในร่างพลันพลุ่งพล่าน ยากจะกดข่ม เย่หานจึงรีบนั่งขัดสมาธิ ณ จุดนั้น หมุนเวียนเคล็ดวิชาควบคุมมังกรเก้าสวรรค์เพื่อปรับลมหายใจ
เมื่อครู่นี้ถูกพลังสะท้อนจากฝ่ามือของลู่หยุนเซียว จึงทำให้ภายในร่างกายสงบลงชั่วคราว แต่บัดนี้ หยาดพลังมังกรที่หลั่งไหลเข้าสู่ร่างได้พลุ่งพล่านอีกครั้ง เปลี่ยนเป็นพลังปราณมหาศาล ไม่เพียงเท่านั้น ยังทำให้ร่างของเย่หานเปลี่ยนแปลงอีกครั้ง