“ไสหัวไปเร็ว ยังจะอยู่ที่นี่อีกทำไม?”
“หน้าด้านไม่ยอมไป? ยอดเขาวิถีโลกมนุษย์ แค่ศิษย์นอกรุ่นอย่างเจ้ายังคิดจะเข้าไปบำเพ็ญเพียร ไร้ยางอาย!”
เสียงนินทาสารพัดดังมาไม่ขาดสาย บางคนพูดพลางตื่นเต้นขึ้นเรื่อย ๆ
ศิษย์พลาธิการก็แล้วไปเถอะ กลับเป็นพวกศิษย์นอกรุ่นเหมือนกัน ต่างหน้าแดงก่ำ พูดจาหยาบคายไม่เลือกคำ
พวกเราล้วนเป็นศิษย์นอกรุ่นด้วยกัน เบียดเสียดกันบำเพ็ญเพียร
เย่หาน เหตุใดเจ้าจึงได้ครอบครองยอดเขาสำหรับบำเพ็ญเพียร?
มีเพียงเย่หานเท่านั้นที่พิเศษงั้นหรือ?
“เจ้าเรียกชื่ออะไร?” เย่หานมองบุรุษตรงหน้า
“เซียวเฉิน!”
บุรุษผู้นั้นเอ่ยเสียงดัง
“เซียวเฉินใช่หรือไม่? ยอดเขาหลงหยิ่นนี่เป็นของเจ้าหรือ?”
เย่หานยังคงมองคนผู้นี้
“ไม่ใช่!”
เซียวเฉินตอบเสียงหนักแน่น แววตาฉายแววหยิ่งผยอง “แต่ไม่นาน ข้าก็จะได้เข้าไปบำเพ็ญเพียรในนั้น”
“ไม่ใช่ของเจ้า แล้วทำไมยังไม่รีบไสหัวไป?”
เย่หานกล่าวขึ้นตรง ๆ สกัดเสียงของเซียวเฉิน
“เจ้าว่าอะไรนะ?”
เซียวเฉินลืมตาโพลง ข้อนิ้วดังกรอบแกร็บราวกับจะพุ่งเข้ามาทุกเมื่อ
“มาถึงถิ่นของข้าเย่หานแล้วยังโอหังนัก ไม่อยากไสหัว หรือจะรอให้ข้าโยนเจ้าออกไป?” เย่หานกวาดตามองเซียวเฉิน
อะไรกัน?
อาละวาดเข้ามาถามความผิด?
สุดท้ายกลับไม่มีอะไร แล้วเหตุใดจึงวางอำนาจ?
ตอนแรกเย่หานนึกว่าหลี่ฝูถูนั่นเป็นจอมหลอกลวง ขุดหลุมพรางใหญ่ให้ตน แบ่งสรรยอดเขาที่มีเจ้าของให้ตนเสียอีก
ที่ไหนได้ มาเจอพวกบ้าอำนาจอย่างนี้เข้า
ตูม!!!
เซียวเฉินอดกลั้นไม่ไหว ปล่อยหมัดหนึ่งตรงเข้าใส่หน้าเย่หาน
เด็กรุ่นใหม่อย่างเจ้า กล้าพูดกับข้าเช่นนี้ รนหาที่ตายหรือไม่?